Bazı şeylerin ne derece önem taşıdığını anlamak için kullanılan etkili bir yöntemdir.

Bu şeyleri ortadan kaldırırız, yok farzederiz. Sonra geride ne kaldığına bakarız.

Ne kadar eksiklik veya aksaklık ortaya çıkmışsa o kadar değerli veya değersiz olduğuna hükmedilmeye çalışılır.

Bu kural birçok alanda uygulanabilir.

Örneğin ben insan toplumunda öykü anlatıcılığının değerini merak ettim.

Veeeeeeeeee

Öykü anlatıcılığını insanlık tarihinden çıkartıp attım.

İnsanlara öykü anlatmak diye bir şey yok artık.


Bakalım insan toplumundan neler eksilmiş.

Bir düşünelim.

Hımmmmmm,

Geceleri ateşin etrafında toplanan insanlara öyküler anlatan yaşlı amcalar yok artık.

Artık halk arasında nesilden nesile, dilden dile anlatılan destanlar yok.

“ Çok eski zamanlarda..........” diye başlayan söylenceler yok.

Roman yok. Kimse yazmıyor.

Öykü yok. Kimse yazmıyor.

Masal yok, Bu durumda Keloğlan’ın cinlikleri de yok. Ne büyük üzüntü.

Ama kötü kalpli üvey anne ve kahkalarının hiç sevemediğim cadı karakterleri de yok. Ne mutlu bana.

Sinema yok. Kimse film çekmiyor. Zaten artist de yok. Tıpkı salon olmadığı gibi.

Tiyatro yok. Tabi oyuncu da yok. Işık ekibi olmadığı gibi.

Bale yok. Tabi balerin de yok.

Opera yok. Tabi bunlar niye bağırıyor diyen insanlar da yok.

TV’de sinema keyfi yok. Diziler yok. TV’ler için ne büyük reklam kaybı.

Bunca insanı TV’lerin başına saatlerce nasıl bağlayacaklar. Yoksa kimse reklam vermez.

İçinde öykü olan reklamlar da yok. Reklamcıların işi zor. Artık yaratıcılıklarını zorlamaları lazım.
Ama bir öykü olmadan yaratıcı reklam oluşturulabilir mi ?
Ben insan aklına güvenirim. Reklamcılar bir çıkış noktası bulacaklardır.

Başka ne olmaz, bir düşünelim.

Hııımmmmmmmm........


Buldum,........

Olmayan sanatçılara ne mutlu, bunları eleştirecek eleştirmen de yok.

Yeni aklıma geldi,

Öykü anlatıcılığı olmayınca,

Tarih Bilimi varolmaya devam eder mi. ? ( ciddiyim. )


İlk aşamada aklıma gelenleri yazdım.

Bu öykü anlatıcılığı ne acayip bir şeymiş böyle,

Herşeyin içine karışan temel bir yapı maddesi gibi. Sanki çimento.

Bir çekiyim dedim.

Nerdeyse bina çökecek sandım.

Aklıma resimler geliyor.

Resimler öykü anlatır mı ?

Ressamlar öykü anlatıcısı sayılır mı ? ( bunda da ciddiyim. )

Resimler konusunda her görüşe saygılıyım.

Bence bizlere bir öykü anlatan resimler olduğu gibi,

böyle bir amaç gütmeyen sadece bir duyguyu veya düşünceyi işleyen resimler de olabilir.

Bir tabak üzüm'ün ayrı bir güzelliği vardır ama bir öykü anlatmayabilir.

Eğer hangi resimlerin bir öykü anlattığını belirlemek üzere bir kurula üye olsaydım,

örneğin ben

Pieter Bruegel'in 1563'de yaptığı "Babil Kulesi" adlı çalışmasının bir öykü anlattığı yönünde oyumu kullanırdım.


O meşhur kulenin inşaatını ne kadar güzel anlatmışsın. Ellerine sağlık Pieter.

Bizim coğrafyamızda binlerce öykü vardır.

Bu öyküleri anlatan binlerce resmimiz, binlerce heykellerimiz nerede.

Zülkarneyn'in Hızır ve İlyas'la yaptığı yolculuğun resmi nerede ?

Musa ile Hızır'ın yaptığı yolculuğun resmi nerde.

Kabartmaları nerede ?

Sanki, bu öykülerin anlatıldığı tiyatrolar, sinemalar, operalar, baleler var.

Tabi bu tekniklerle herkes bu öyküleri anlatmaya kalkabilir ama iyi anlatmak lazım.

Bu bir yetenek işi.

Sadece anlatmak değil, güzel anlatmak da gerekiyor.

Ve,

artık aşk'ın akıl'dan üstün olduğuna inandığımı söyledim.

Artık içinde olumsuz düşünce olan bir ileti yazmamalıyım.

O olumsuz düşünceler herşeyden önce beni zehirliyor.

Hissediyorum.

Son iki iletinin silinmesini rica ediyorum.

Resim de silinebilir, sayfanın biçimini bozdu.

öğrenci resim sayfa düzenini
bozulmuyor sadece bira yana kaymış.

son iletin olumsuz bişey
bırakmaz ki silinecek.

belkide, öykü anlatıcılarının arasına
sen de katılırsın ? ya da burayı ziyaret
eden başka birileri.

Sevgili Öğrenci

Yazılarını çok keyifle okudum..
Niye silinsin ki?

Acaba öykü anlatıcıları, gerçekte, öykü dinlemeyide çok sevenler olabilirler mi?

Ben öykü anlatıcılarının öykü dinlemeyi de sevmelerini beklerim sevgili Saka,
severlerse daha bir özenli olurlar.

Ancak sevmeleri şart değil.

Öyküyü güzel anlatsınlar benim için yeterli.

Bi de,

bence opera, sinema, bale, tiyatro, , gibi sanatlara yüksek anlamlar yüklemek illaki gerekmiyor. Onlar her şeyden önce öykü anlatırlar ve de,

birbirlerinin rakipleri değildirler.

Hepsinin ayrı bir güzelliği vardır.

Tıpkı aynı malzemeden yapılan çeşit çeşit yemekler gibi.

Örneğin, cevizli tel kadayıfı asla havuç dilimi tatlısının rakibi değildir.
İkisinin de ayrı bir lezzeti vardır.

Sahnedeki oyuncuların hiç bir konuşma yapmadan sadece beden hareketleriyle bir öyküyü canlandırmalarının seyirci açısından ayrı bir lezzeti olmalı.

eskiden bööle akşamleyin kahvehanelerde ya da başka mekanlarda insanlar toplaşırlar, bir anlatıcı olur, öyküler anlatır diye.o da günümüzde kalmadı artık diyordu...heredot cevdeti de tek geçiyordu laf arasında...günümüzdeki temsilcisi diye...
bi de babamların köyde avşar dede varmış.kurtuluş savaşında haberciymiş...at üstünde nasıl haber taşıdığını falan anlatırmış..."ardımızdan kurşun sesleri:grav grav grav grav grav..."babam derdi ki adam sadece anlatmaz o aanı tekrar tekrar yaşarmış da...
keşke ömrü olaymış da ben de dinleyebilseymişim.ya da babamın da öyle bir yeteneği olsaymış.ondan bana aktarırdı.
tarih hocam da iki haftada bir hep konuyla ilgili efsanelerden, söylentilerden örnekler verirdi.artık tarih dersi yok.sayısal öğrencisiyim ama en sevdiğim ders tarihtir benim.nerden nereye geldim dağıttım ortalığı yine...
neyse..

bahsettigin hikayeler bu cografyanin degil.
ama benim diyecegim aslinda bu da degil:)
resimler nerde diye soruyorsun ya..
iste ona cevap verecektim.
musa ile hizir'in yolculugunun resmini gordum ben.
cam alti resimlerini bilir misin?
simdilerde olmus bir teknik bu.
yok artik cam alti ustalari.
e babil kulesi de yok oyle degil mi?

Cam altı resimlerini bilmiyorum, sevgili Lahana.

Ölmüş olmasına üzüldüm.

Ama onlar gerçek canlılar gibi değillerdir.

Diriltilebilirler.

Bir zamanlar Ebru da unutulmuş gibi bir şeydi, şimdilerde moda oldu.

Çok güzel sanatlarımız var.

Ölmek zorundalar mı ?

Güzel sanatlar fakülteleri sahip çıkmalı.

Belki kursları da açılır.

Tıpkı Ebru gibi.

Ben de ebru öğrenmek istiyorum.

Su üstüne resim yapmak çok keyifli olmalı.

Ama kendimize özgü sanatların topluma sunuluş biçimlerinde bir gariplik seziyorum.

Örneğin Ebru yapılan bir yerin yakınlarında ney çalması şart mı ?

Kulağına küpe takıp saç uzatan, pop dinleyen bir erkek de Ebru yapamaz mı ?

Böyle geleneksel sanatlarla uğraşmak için yarı mistik bir yaşam tarzı gerekiyor mu diye merak ediyorum ?

Ebru unutulmaktan kurtuldu sayılır.

Minyatüre de biraz can veriliyor gibi.

Darısı cam altı resimlerine.