KÜÇÜK BİR YAŞAM ÖYKÜSÜ.
Okula girdiğimde farkettim, Cemal’in ceketsiz geldiğini ve üşüyen ellerini karla ovduğunu. Nedenini sordum:
-Hocam, ben hava sıcak diye ceketimi giymedim, dedi ve koşarak sınıfına çıktı. Sonra arkadaşlarından öğrendim ki, Cemal’in bir ceketi yokmuş ve babası alamadığı için Cemal ceketsiz geliyormuş, Van’ın o insan biçen ayaz sabahlarında okula. Cemal ve Cemal gibi yüzlerce öğrencim bu durumdaymış.
Sınıfa girdim derse başladık.
-Çocuklar dersimiz Türkçe konumuz İstiklal Marşı’nın okunması ve anlamı, biliyorsunuz. Şimdi açın bakalım defter ve kitaplarınızı dersimize başlayalım hemen.
Sonra sıralar arasında dolaşmaya başladım. Çocuklarımızın derse hazırlıklarını görmek için. Bir hayal kırıklığı daha yaşadım. Çünkü 35-40 kişilik, 6/B sınıfımda defteri, kitabı, kalemi, yani ders araç ve gereci olan öğrencilerimin sayısı bir elin parmağını geçmiyordu. Neden getirmediniz defter kitaplarınızı çocuklar? Diye sordum. Sınıftan ses yok. Evde mi unuttunuz? Dedim, ses yok. Sonra öğrendim ki öğretmen arkadaşlarımdan, bütün okulumuzun öğrencilerinde bu sorun varmış ve hepsi yoksul aile çocuklarıymış. Bu yüzden defterleri, kalemleri, kitapları ve ceketleri yokmuş bu çocuklarımızın. Yoksullukmuş tek belaları ve dertleri. Parasızlık ve parasızlık.
Bu yüzden aç geliyorlarmış derslerine. Bu yüzden sıcak bir parke yerine sarılıyorlarmış bulabildikleri bir deftere. Ve bu yüzden yürüyorlarmış birkaç kilometre yolu servis araçları olmadan okula gelmek için. Geçen öğretmenler gününde, hediye olarak getirdikleri selpak mendilleri verirken bize, bu yüzden gözleri hep yere bakıyormuş çocuklarımın.
Bu çocuklar bizimdi oysa. Bizim geleceğimiz, umudumuz, yarınımız, yavrularımızdı. Onlar da yaşıtları gibi hem oynayabilmeli, hem okuyabilmeliydi. Oyuncak çok lüks gelse de, derse gelirken en azından defterler, kalem ve kitapları olmalıydı. Ve soğuktan koruyan şöyle kalınca bir giysileri. Kış erken bastırdı buralarda. Doğuyu bilirsiniz. Eksi 30 dereceye varır bizim buranın ayazı. Bu çocuklarımız ısınmak için iki ders saati boyunca sınıfın kalorifer peteklerine sarılmamalıydılar. Ve hep bir ağızdan:
“Ellerimiz donmuş hocam müsaade edin biraz ısınalım”, diye yalvarmamalıydılar sınıfta öğretmenlerine.
Başöğretmen Atatürk’ün, okul duvarına yazılmış veciz sözünü düşünüyorum sonra.
“Bir ulusu özgür, bağımsız, yüksek bir toplum yapan da, köleliğe ve yoksulluğa iten de eğitimdir”.
Biz köle olmamak için binlerce şehit vermedik mi? Biz özgür ve bağımsız olmak için canımızı dişimize takıp savaşmadık mı? O halde neden eğitimle daha yüce hedeflere varamıyoruz? Bizim milletimiz birbirine yardımı kutsal bilen bir millet değil mi? Ve komşusu aç iken tok yatan müslüman değildir. İnancına hepimiz sahip değil miyiz?
Biz böyle bir milletiz biliyorum.
O nedenle benim de aklıma milletimize yani sizlere sığınmak geldi. Bu öğrencilerimizin kullanılmış bile olsa, göndereceğiniz birkaç parça giysiye, onları kendi çocuklarınızdan ayırmadan, elinizden geldiği kadar hazırlayacağınız birkaç parça defter, kalem veya kitaba, ya da onların okula, kış şartlarında bile terlikle geldiklerini düşünerek, onlara göndereceğiniz birkaç çift ayakkabıya ihtiyaçları var. Öyle inanınız ki, bu çocuklar, yarınlarda size, sizin onlara bugün vereceklerinizden daha fazlasını vereceklerdir. Çünkü her fidan, meyve vermek için mutlaka suya ihtiyaç duyar.
Bana ulaşabileceğiniz adres ve telefonlarım aşağıdadır. Lütfen bu çocuklarımızın geleceğini benimle beraber şekillendirme şansını kaçırmayın. Şimdiden yapmayı düşündüğünüz yardımlarınızdan dolayı sizlere ülkem, çocuklarım ve şahsım adına şükranlarımı sunar, bütün günlerinizin hoşça geçmesini dilerim.
Mehmet POLAT
Vakıf Bank İlköğretim Okulu
Türkçe Öğretmeni. VAN
Okullarda hangi kitabın okutulacağına okul yönetimleri yani öğretmenler karar veriyor.
Ve nedense her sene okullarda okutulacak kitaplar değiştiriliyor.
Veliler geçen senenin kitabı ellerinde olduğu halde, gidip yeniden kitap almak zorunda kalıyor.
Halbuki kitaplar üst sınıflardar alt sınıflara aktarılarak bu kitap sorunu kolayca çözülebilirdi. Ama yapamazlar çünkü,
geçen seneki 2.sınıfların Matematik kitabı bu seneki 2.sınıflarda geçmez. Öğretmenler başka kitaplar almalarını isterler.
Velilerde yeniden ders kitabı almak zorunda kalır.
Olaya şöyle bir bakalım,
Aradan 1 yıl geçmesine rağmen kitaplardaki bilgilerde bir değişiklik mi olmuştur da o kitap kabul edilmez de yeniden kitap aldırılır.
Dünya'ın çevre uzunluğu yine aynıdır. Matematik formülleri değişmemiştir.
Ama o kitap yine de değiştirilir.
Acaba neden ?
Velilere aslında hiç ihtiyaç olmadığı halde para harcattırarak kitapçıları, kitap yazarlarını ve yayınevlerini zengin etmede ve her yıl bu oyunu sürdürmede öğretmenlerin ne gibi bir çıkarı olabilir ?
Öğretmenler geçim sıkıntısı yaşıyorsa, bunu gidermenin yolu yayınevleri ve kitap yazarlarıyla işbirliği yaparak velileri soymaktan geçmemelidir. Maaşını verenden istersin ne isteyeceksen.
Öğrencilere okul kıyafetleri alımında velileri soymak için kıyafet sektörüyle okul yönetimleri yani öğretmenlerin işbirliğiyle kurulan tezgahlardan bahsetmiyorum bile.
Velileri soyan tezgahlar onların onayıyla kuruluyor. Onlar istemeseydi,eğitim hiç gerekmediği halde böylesine pahalı olmazdı.
Ben sizin samimiyetinize inanıyorum. Kampanyanıza da katkıda bulunmaya çalışacağım.
Ama şunu da söyleyeyim ki, öğretmenlerin çoğu sizin kadar masum değil.
