Inventarisatie van de klachten die binnenkwamen bij het meldpunt herbeoordeling WAO

"Je bent ziek en niet geschikt om te werken. Je wordt voor de WAO-uitkering opnieuw beoordeeld. De uitkomst is: wél geschikt om te werken. De herbeoordeling van WAO-ers door het UWV lijkt voor miraculeuze genezingen te zorgen, Lourdes waardig." Zo reageerde een vrouw die bij iedere eerdere keuring 100% arbeidsongeschikt was en na een recente herbeoordeling opeens volledig arbeidsgeschikt werd verklaard. Uit de meldlijn die de SP op 1 oktober 2004 opende blijkt dat deze vrouw vele lotgenoten heeft.

Sinds 1 oktober 2004 worden mensen met een arbeidsongeschiktheidsuitkering (WAO, WAZ, WAJONG), die jonger zijn dan 50 jaar, herbeoordeeld. De eisen voor recht op een uitkering zijn aangescherpt. Uit de SP-meldlijn en de eerste cijfers van het UWV blijkt dat de herbeoordelingoperatie een slachting aanricht.

Van de 226 mensen die een klacht indienden hadden 177 een volledige WAO-uitkering. Na de herbeoordeling zijn dat er nog maar 16. Van de mensen die voor de herbeoordeling een volledige uitkering hadden (177) is meer dan de helft (59%) de uitkering volledig kwijt geraakt. Zij waren ingedeeld in de arbeidsongeschiktheidsklasse 80%-100% en na de herbeoordeling in de klasse 0%-15%. (zie bijlage 2)

Volgens de voorlopige cijfers van het UWV (UWV SB/64509 2-3-2005) zijn tot half februari 2005 10.000 WAO-ers herbeoordeeld. 40% is de uitkering helemaal kwijt, 11% heeft een lagere uitkering gekregen en voor 49% had de herbeoordeling geen gevolgen. Minister de Geus noemde de resultaten van de herbeoordeling om van te dromen. Voor de mensen die het aangaat is het een nachtmerrie.

In de komende twee jaar worden nog ongeveer 300.000 mensen herbeoordeeld. Op grond van de eerste resultaten kan dus verwacht worden dat ongeveer 150.000 mensen hun uitkering volledig zullen kwijt raken, terwijl er aan hun gezondheidstoestand niets is veranderd. Als deze mensen geen werk vinden, hebben zij nog recht op enkele maanden uitkering of een WW-uitkering. Dan volgt de bijstand. Als er een werkende partner is, bestaat er geen recht op bijstand. Voor deze groep is de kans op werk heel klein. Er zijn ongeveer 100.000 vacatures en ruim 500.000 werklozen, waaronder veel jongeren. Onder deze omstandigheden kiest een werkgever niet voor iemand met beperkingen en een WAO-verleden. Het motto van het kabinet: Werk boven inkomen verandert in: Geen werk en geen inkomen.

De cijfers van het UWV laten niet zien hoe de herbeoordelingen zijn verlopen. Hierna geven wij een aantal citaten van de klachten die zijn binnen gekomen. Ze zijn representatief voor de ontvangen klachten. De citaten geven de kille cijfers een gezicht. (zie bijlage 1)

Er heerst onbegrip en radeloosheid. De UWV-artsen komen in ongeveer een half uur tot een heel ingrijpende beslissing. De meeste verontschuldigen zich daarvoor. "Dit is opdracht van boven, de politiek heeft dit bepaald. Ik pas alleen maar de strenge regels toe." Anderen verontschuldigen zich niet eens. Omdat ze geen raad met de toestand weten handelen ze ronduit bot, als robotten. Een UWV-arts schreef ons dat artsen niets meer bij het UWV te zoeken hebben. Ze kunnen vervangen worden door een grote computer. Hij verwijt de artsen niet meer te handelen volgens de eed die ze hebben afgelegd.

De meest gemelde klacht is de weigering van de UWV-artsen om huisartsen en specialisten te raadplegen of om kennis te nemen van recente medische rapporten. Velen hebben de indruk dat het oordeel van de arts van te voren vaststaat en dat het eigen verhaal en de beperkingen er helemaal niet toe doen. In de ziekte of de gezondheidstoestand lijkt men niet meer geïnteresseerd. Er wordt veel informatie over het privé-leven gevraagd. Daaruit worden vergaande conclusies getrokken. Het bezit van een parkeerkaart betekent dat iemand mobiel is. Wie thuis voor een klein kind zorgt, kan best regelmatig zes kilo tillen. Wie zonder hulp voor zich zelf en de huishouding zorgt, kan ook werken. Wie op de eerste verdieping woont, kan regelmatig traplopen. Opvallend vaak wordt gezegd dat alleen mensen die in een verpleegtehuis verblijven of vrijwel volledig bedlegerig zijn nog volledig arbeidsongeschikt zijn. Als je thuis nog wat kan doen, kan je ook werken.

Bij een vorige grootscheepse herbeoordeling (1994) kwam het beroep van bonsaiboomkweker heel vaak als geschikt beroep te voor schijn. Nu lijkt dat het beroep van brug- of sluiswachter te zijn. Kennelijk staat in de UWV-computer dat iedereen die nog een knop kan indrukken dit beroep kan uitoefenen.

De herbeoordelingsoperatie lijkt maar een doel te hebben. Bezuinigen om het bezuinigen. In plaats van te zoeken naar de mogelijkheden die mensen nog hebben en actief een aangepaste baan voor ze te zoeken of te scheppen, worden ze, al dan niet via een korte periode in de WW, de bijstand gejaagd. Als er dan gezinsleden zijn, die een inkomen hebben, is er zelfs geen recht op bijstand. Je hebt jarenlang premie betaald voor de arbeidsongeschiktheidsverzekering en op het moment dat je de verzekering nodig hebt worden de polisvoorwaarde veranderd en sta je met lege handen.

Bij het wetsvoorstel dat de WAO vervangt worden de keuringen zo mogelijk nog strenger. De bedoeling is dat alleen mensen die volledig en duurzaam arbeidsongeschikt zijn nog in aanmerking komen voor een volledige uitkering. Er komt een lijst met ziekten en aandoeningen die zo ernstig zijn dat je met geen mogelijkheid kunt werken en waarvan wordt aangenomen dat ze langer dan 5 jaar duren. Als je ziekte niet op de lijst staat is een volledige uitkering uitgesloten. Als je geen werk vindt is de uitkering maximaal de helft van het minimumloon. Je wordt geacht om met je zieke lijf te werken en als dat niet lukt, is er een uitkering van minder dan de helft van het minimumloon. Wie minder dan 35% arbeidsongeschikt is krijgt geen uitkering meer. Het nieuwe wetsvoorstel is daarmee eigenlijk geen verzekering meer tegen het verlies van inkomen door arbeidsongeschiktheid.

De SP heeft in de Tweede Kamer tegen de strengere keuringeisen gestemd. Na de grote demonstratie op het Museumplein werd de leeftijdsgrens voor de herbeoordelingen verlaagd van 55 naar 50 jaar. Een motie van de SP om helemaal af te zien van de herbeoordelingen werd door een meerderheid in de Tweede Kamer afgewezen.

Als het kabinet werk boven inkomen stelt moet er eerst voor werk gezorgd worden. Bijvoorbeeld door de wettelijke mogelijkheid die nu bestaat om werkgevers te verplichten mensen met een handicap in dienst te nemen daadwerkelijk in te voeren. Veel mensen in de WAO zouden niets liever willen dan werken in een aangepaste baan om zo hun bijdrage te leveren. Die kans wordt ze niet geboden. Niet door het kabinet. Niet door werkgevers.

De SP vraagt nu van de regering om de mensen te volgen die hun uitkering geheel of gedeeltelijk verliezen. Krijgen zij werk? Komen ze in de bijstand? Kortom: wat gebeurt er met deze mensen. De SP twijfelt er niet aan: de uitkomsten zullen aantonen dat hier geen sprake is van "activerende sociale zekerheid". Alleen de uitkering wordt afgepakt. Daar moet de regering op terug komen.

Den Haag
April 2005


----------------------------------------------------------------------------
Bijlage 1 Citaten uit binnengekomen klachten
Vermeld zijn: geslacht, geboortejaar, arbeidsongeschiktheidpercentage voor en na de herbeoordeling.

Vrouw (1977) voor: 80-100 Na: 0-15
"Ik heb in 1995 na een voedselvergiftiging ME gekregen. Ben twee keer volledig afgekeurd omdat ik helaas niet in staat ben te werken en ontving sinds 1995 een WAJONG-uitkering. Ik ben vorige maand herkeurd en voor 100% goedgekeurd. De keuringsarts erkent in het rapport wel ME, maar vindt vervolgens wel dat ik 40 uur kan werken, ongeacht brieven van huisarts en fysiotherapeut. Tijdens het gesprek was deze arts heel meegaand, had veel begrip en vond dat ik niet in staat was te werken. In zijn rapport heeft hij heel iets anders gezet. Deze manier van met mensen omgaan vind ik respectloos."

Vrouw (1974) voor: 80-100 Na: 15-25
" In een uur tijd weet de verzekeringsarts mijn hele medische geschiedenis te toetsen en als heel ernstig te beoordelen. Hij is het met me eens dat werken erg moeilijk voor me is. Maar ik wordt wel arbeidsgeschikt geacht voor sluiswachter ik kan immers nog op een knop drukken. Hoe denkt hij dat ik daar moet zitten de hele dag met een aangeboren rugafwijking? Dit slaat echt alles wat een achterlijke wetgeving."

Vrouw (1974) voor: 80-100 Na: 0-15
" De arbeidsdeskundige (vriendelijk, begripvol)was het blijkbaar niet eens met de beslissing, maar zegt dat hij het (dwingend)advies van de arts moet volgen. Hoe zou e.e.a. weer bespreken met de arts. De verzekeringsarts (arrogant, de wijsheid in pacht hebbend) zei dat alleen mensen in een tehuis of die 100% bedlegerig zijn, afgekeurd worden. Voor alle anderen kan wel een functie gevonden worden. Medische keuring bestond uit buigen, bukken, strekken."

Man (1965) voor: 25-35 Na: 0-15
" De beste man heeft me niet eens onderzocht, hij vroeg me alleen hoe ik mijn dagen doorbreng en of ik nog wel eens auto rij en of ik de laatste tijd nog wel eens bij mijn huisarts geweest was. Ik heb hem verteld dat ik 75% van de dag in mijn bed lig te sterven van de pijn dus dat autorijden er niet echt in zit op een enkele uitzondering na en dat het enige wat mijn huisarts me kan vertellen is dat ze het ook niet weet. Vervolgens werd ik op miraculeuze wijze ineens genezen verklaard en moest maar gaan solliciteren want ik mankeer dus niets meer volgens de heren van het UWV.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb altijd 75 uur in de week gewerkt en ben dus echt niet te beroerd om te werken maar de eerste de beste baas die mij aanneemt is niet goed bij zijn hoofd. Als ik zelf een baas was zou ik het niet doen in ieder geval. Zelfs bij het CWI zeggen ze dat ik zelf maar hard op zoek moet gaan omdat ze er geen brood in zien."

Vrouw (1966) voor: 80-100 Na: 0-15
" De verzekeringsarts - was aardig, maar achteraf bleek het een sluwe vos. Die mij volledig begreep maar me naderhand een mes in de rug heeft gestoken. De arbeidsdeskundige, ook aardige man, die zich maar bleef verontschuldigen dat HIJ ook niet anders kon met de gegevens die hij van de keuringsarts had ontvangen. Hij had geen keus! Daar moest IK toch wel begrip voor hebben!"

Vrouw (1965) voor: 80-100 Na: 0-15
" De verzekeringsarts haalde me uit de wachtkamer en toen we in de spreekkamer kamen zei hij meteen: ik kan je niet meer volledig afkeuren. Je bent met de auto gekomen dus kun je ook werken. De arbeidsdeskundige is het hier niet mee eens maar zegt niets voor me te kunnen doen."

Vrouw (1976) voor: 80-100 Na: 0-15
" Ik heb een auto-immuunziekte, een versleten enkel en knie. En na een ongeluk ook een hernia. Ik ben november jl. herkeurd na een gesprek van 5 minuten. Geen onderzoek. De arts wist niet dat ik kwam, dus geen dossier aanwezig en geen voorbereiding door hem. Volgens hem kan ik nog 450 x per dag mijn armen bewegen en nog 300 x per dag bukken. Waanzinnig voor iemand die 24 uur per dag pijn heeft."

Vrouw (1976) voor: 25-35 Na: 0-15
" De keuring is onpersoonlijk en kwalijk. Het is een slinkse manier om mensen die niet capabel genoeg zijn om exact te vertellen wat hun mankeert een richting uit te duwen die moreel niet verantwoordelijk is. Daarbij wordt er niet gevraagd naar mijn behandelend arts om een oordeel te geven over mijn ziektebeeld. Mijn medicijnen geven chronische moeheidklachten. Een groot deel van het gesprek met de keuringsarts ging daarover. Ik moest zelfs mijn medicijnen meenemen. Deze klachten zijn niet in het rapport meegenomen. Ik ben hierachter aangegaan via de arbeidsdeskundige van het UWV, waarna het antwoord van de keuringsarts was dat hij met de huidige regelgeving hier niks mee kon."

Man (1957) voor: 35-45 Na: 35-45
" Ik denk dat vele artsen van het UWV geen begrip hebben of mogen hebben voor zieke mensen die gewoon niet of nauwelijks kunnen werken en noodgedwongen een uitkering moeten aanvragen, een uitkering is immers geen vetpot. Vele zieke mensen moeten jammer genoeg naar de rechter om hun gelijk te halen. Het UWV is zelf ziek en maakt een ziek mens nog zieker. Enkele UWV-artsen is de naam arts niet waard en verdient het om door de medische tuchtraad veroordeeld te worden."

Man (1957) voor: 80-100 Na: 25-35
" Ik ben ruim 7 jaar 100% arbeidsongeschikt verklaard door de verzekeringsartsarts. Nu de WAO regels veranderd zijn ben ik door die zelfde arts voor 65% goedgekeurd terwijl mijn klachten zijn toegenomen ten opzichte van 7 jaar geleden. Zonder ook maar enige navraag bij mijn behandelende artsen, brieven van mijn arts door mij zelf meegenomen en gestuurd door de arts zelf, worden gewoon terzijde gelegd. Hebben ze niets mee te maken. Hoe kan dezelfde arts die mij 7 jaar geleden geen enkele kans meer gaf om te werken, mij nu voor 65% goedkeuren?"

Vrouw (1967) voor: 80-100 Na: 0-15
" Ik kwam bij de verzekeringsarts op het spreekuur en alles wees erop tijdens het gesprek dat hij geen boodschap had aan hoe het werkelijk met mij gaat, maar dat hij een plaatje van whiplash op mij heeft geplakt met daarbij de mogelijkheden die je dan hebt om te werken(althans dit is zijn visie), en hij vindt dat ik best aan het werk kan. Werkelijk elke rapport wat ik hem aandroeg om te gaan lezen over hetgeen bijv. de neuropsycholoog heeft onderzocht en geconstateerd bij mij, werd van de tafel geveegd. Het deed er niet toe wat de bevindingen van andere artsen zijn.
Hij vindt dat ik aan het werk kan en kon zich niets voorstellen als ik aangaf met voorbeelden hoe het werkelijk met mij gaat in het dagelijkse leven, waarin ik probeer een weg te zoeken om mijn dagen nog zo aangenaam mogelijk door te brengen, in een situatie waar ik niet voor gekozen heb maar gedwongen ben om naar te luisteren anders wordt ik alleen maar zieker door vele klachten van pijn, vermoeidheid, teveel prikkels van licht en geluid." "U kunt best een telefoon opnemen of een baby optillen dus als u dit kan, kunt u ook werken."

Man (1960) voor: 80-100 Na: 0-15
" Het medisch onderzoek duurde slechts 5 min. en de verzekeringsarts heeft totaal niet geluisterd. De arbeidskundige was het met mij eens maar gaf Dhr. de Geus de schuld, dus het kabinet."

Vrouw (1971) voor: 80-100 Na: 0-15
" Je wordt door een dokter gekeurd, die je mee deelt dat je ziek bent en niet kunt werken en dat de regering dan een regeltje heeft bedacht waardoor een arbeidsdeskundige je als een nummer door een computer haalt waaruit dan zogenaamd blijkt dat je nog werk kunt verrichten terwijl iedereen weet (dus ook deze arbeidsdeskundige) dat je nooit voor dit betreffende werk in aanmerking zult kunnen komen."

Vrouw (1957) voor: 25-35 Na: 0-15
" Slecht dossieronderzoek, niet goed op de hoogte van de gevolgen van de aandoening, onvolledig en onzorgvuldig. Er is geen lichamelijk onderzoek verricht of laten verrichten. De arts stuurde me het moeras in met de mededeling dat ik meer moest sporten en dat de hulpverlening om mij heen niet goed was. Zo zorgvuldig de procedure die voorafging aan de toekenning van de WAO, zo afraffelig is het nu. Binnen 10 dagen had ik al bericht, bij de toekenning duurde dat een half jaar.

Vrouw (1958) voor: 25-35 Na: 0-15
" Mijn vrouw is in januari 2005 herbeoordeeld. Tijdens het gesprek met de verzekeringsarts werd ons snel duidelijk dat mijn vrouw niet langer voor een WAO-uitkering in aanmerking komt. De arts deelde ons mede dat de chronische fibromyalgie, waar mijn vrouw aan lijdt, niet bestaat, dus zijn de klachten die zij ondervindt niet objectief te weerleggen. Wat mij bevreemd is het feit dat mijn vrouw al 24 jaar tengevolge van deze klachten een WAO-uitkering heeft gehad en nu ineens krijgt te horen dat zij volgens de wetgever niet aan een ziekte lijdt. Volgens de arts blijven de hevige pijnen, die zij ondervindt hetzelfde; of zij nu ziek thuis is of werkt."

Vrouw (1962) voor: 80-100 Na: 0-15
" Op zich bleef men wel correct, maar ik vond de keuringsarts erg bevooroordeeld. Bovendien zat hij regelmatig met het verkeerde dossier voor zich (mijn eerste onderzoek in 1999 in plaats van het dossier van 2002). Het vragenformulier wat ik voor de uitnodiging had ingevuld had hij niet ontvangen of het was zoek. Hij draaide alles om wat ik zei heen. Toen ik hem vertelde al heel de week met mijn administratie bezig te zijn (uitgelegd dat het zolang duurde omdat ik me niet kan concentreren), zei hij "oh, dus je kan 2 a 3 uur administratie doen, achterelkaar?" terwijl ik juist zei dat ik er wel mee bezig was, maar niet op kon schieten omdat ik steeds vergat waar ik mee bezig was. Zo had hij nog meer vergelijkingen: "hoe zet je je kind op de fiets? Ik zei dat dat al nauwelijks meer ging, omdat ze steeds zwaarder wordt, maar dat ze een beetje mee springt en ik haar dan in het stoeltje duw. "Aha, je kan dus meer tillen dan 10 kg?"
Tegen het einde van het gesprek spoot de adrenaline bijna mijn oren uit.
De arbeidsdeskundige zei dat ik echt niet de enige was die in de WW kwam, want bij het UWV moeten er ook 6000 mensen uit... Mondeling is er gesproken over een re-integratieproject, maar schriftelijk heb ik niet concreets aangeboden gekregen."

Vrouw (1982) voor: 80-100 Na: 15-25
" Mijn klacht is dat niet alleen de regels harder zijn geworden, maar zeer zeker ook de medewerkers! Ik ben begin 2003 getroffen door borstkanker. Inmiddels 5 operaties en een chemo verder. Ik Heb het geestelijk erg zwaar. Voel me dubbel zo ellendig nu ik geacht word om 30 uur te werken. Alsof er nog niet genoeg voor mij bepaald wordt. De manier waarop ik ontvangen ben heeft mij verdriet gedaan. Het was ronduit een vreselijke vrouw. Ik zat trillend terug in de auto."

Man (1965) voor: 25-35 Na: 15-25
" Wat ik heel erg vind is dat een of andere arts, die mij helemaal niet kent, in een keuring van 10 minuten, een keuring die werkelijk niets voorstelde, denkt te kunnen bepalen wat mijn mate van arbeidsongeschiktheid is. Vervolgens krijg ik bericht dat ik minder arbeidsongeschikt ben, terwijl mijn lichamelijke gesteldheid alleen maar slechter is geworden! Ik heb constant pijn, iedere dag! Ik voel me onbegrepen."

Man (1963) voor: 80-100 Na: 35-45
" Na een kort gesprekje met de arts, waarbij hij een beetje aan mijn armen en benen trok, concludeerde hij dat ik in ieder geval minimaal 40 uur in de week kan werken, en ook veel repeterende bewegingen kan maken. Ik heb RSI gerelateerde klachten, en moet regelmatig rustmomenten in lassen. Bij een te hoge, of een te lange inspanning krijg ik hoofdpijn, waarbij ik alle activiteiten moet staken."

Vrouw (1963) voor: 35-45 Na: 0-15
" Mijn klacht over de herkeuring is dat je niet de tijd krijgt om volledig te herstellen, maar ze bij voorbaat al denken dat je niet gemotiveerd bent om te werken als je in de WAO zit. Ik ben zeker bereid, werk nu 24 uur en dat is maximaal."

Vrouw (1957) voor: 80-100 Na: 0-15
" Ik ben herkeurd en het reïntegratietraject is inmiddels gestart. De beschikking van het UWV heb ik nog NIET binnen, zodat ik geen bezwaar kan indienen. Theoretisch is het nu schijnbaar zo: als het reïntegratiebureau mij morgen een baan aanbiedt, die ik echt moet weigeren omdat ik werkelijk niet kan werken, kan het UWV mij schijnbaar korten op de uitkering wegens gebrek aan medewerking. Terwijl ik de beschikking nog niet eens heb ontvangen en derhalve nog niet eens officieel ben goedgekeurd!! Slim van het UWV...geen beschikking sturen zodat je geen bezwaar kan maken, wel reïntegratietraject starten en als ik daar niet aan mee werk korten op uitkering."

Vrouw (1964) voor: 80-100 Na: 0-15
" Mijn klacht is dat de medische gegevens niet worden opgevraagd. Dat er een onafhankelijke arts en psychiater in 1 uur tijd kunnen bepalen wat je ziektebeeld en belastbaarheid is. Je niet serieus wordt genomen en gezegd wordt bij verzekeringsarts en arbeidsdeskundige ja sorry we kunnen er niets aan doen wij krijgen ook maar de opdracht van boven af. Dat als je bezwaar aantekent de voor mij belangrijkste stukken niet bij de rapporten zitten, zelfs niet van de onafhankelijke arts waar ik zelf nooit iets over vernomen heb of was die soms voor mij in positieve zin en hebben ze die dan maar weggelaten.

Vrouw (1976) voor: 80-100 Na: 0-15
" Ik ben op 21 jarige leeftijd in de WAO terecht gekomen doordat ik een posttraumatische dystrofie heb gekregen in mijn rechterbeen. Ik werkte in die tijd als ziekenverzorgster waar ik de opleiding voor volgde. Jaren lang heb ik niet kunnen lopen en bracht mijn dagen door meer in bed dan uit. Gelukkig ben ik door veel te vechten weer aan het lopen gekomen en gaat het nu beter. Zelf zo veel beter dat ik weer graag wilde gaan werken. Na veel problemen met o.a. de WA) en het reintegratiebedrijf wat mij moest helpen om mij weer aan het werk te komen. Heb ik nu op eigen kracht een leuke baan voor 16 uur per week. Deze uren kan ik net aan doordat dit verdeeld is over 4 dagen. Ik doe dit nu sinds november 2004 en heb zelfs al in overleg met mijn baas geprobeerd meer uren te maken. Dit was tussen de 20 en 24 uur per week. Jammer genoeg lukte dit niet vanwege mijn pijn en vermoeidheid. Dit heb ik ook aangeven bij mijn keuring. Tot mijn grote verbazing toen ik bij de arbeidsdeskundige kwam en mij vertelde dat ik weer gewoon fulltime kan gaan werken. Hij kent mij goed ik heb met hem veel contact gehad met mijn zoektocht naar werk en hij weet hoeveel moeite ik hiervoor heb gedaan.
Maar ja, de keuringsarts die mij nog niet eens heeft onderzocht zegt dat het in mijn beleving is dat ik niet fulltime kan werken. En daar kan je het mee doen. Het ging goed met mij, en ik denk als ze mij de tijd hadden geven dat ik voor een groot gedeelte zelf uit de WAO was gekomen. Nu is de situatie zo dat ik niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk kapot ben. Al die jaren Inmiddels al 8 jaar gevochten om er boven te komen en ik dacht nu dat eindelijk de zon weer ging schijnen, maar helaas dat mag niet gebeuren. Gevolg van deze herkeuring is dat ik weer meer gebruik moet maken van de gezondheidszorg, WW en gemeentelijke voorzieningen. Het zou toch moeten gaan om bezuinigen, nou dat is goed gelukt!"

Vrouw (1976) voor: 80-100 Na: 0-15
" Mijn dochter is 28 jaar, zit 7 jaar in de WAO en heeft 4 jaar in een rolstoel gezeten. Zij heeft een post-traumatische dystrofie. Zij is het laatste jaar weer aan het werk. Zij heeft dit uit zichzelf gedaan, met medeweten van de arbeidsdeskundige. Zij is van 12 uur naar 16 uur gegaan wat net gaat. Na de herkeuring krijgt zij te horen dat ze 100%is goed gekeurd. Dit is toch te gek voor woorden. Zij heeft nu een leuke baan, maar heeft daar al haar energie voor nodig. Nu moet ze gaan solliciteren. Wij weten het niet meer. Zij krijgt door deze spanningen nog meer pijn. Heeft nu antidepressiva om te kalmeren. Het was een vrolijke meid, maar daar is niets meer van over."

Bijlage 2 Tussenstand meldlijn
Vanaf 1 oktober 2004 heeft de SP op zijn website een meldlijn voor klachten over de herbeoordelingen in de WAO. Stand per 31-3-2005

Arbeidsongeschiktheid percentage	Voor	Na
80-100	177	16
65-80	5	11
55-65	8	7
45-55	12	11
35-45	10	13
25-35	7	14
15-25	4	18
0-15	3	136
totaal	226	226
Gemiddelde leeftijd 38,3

bron:sp d.d. 21-4-2005; bewerking: Whiplash Internetwerken