Oud bericht al, maar toch wil ik graag nog even reageren. Dit is mijn eerste reactie ergens die te maken heeft met een whiplash. Het idee van je een aansteller voelen is gewoon 100% herkenning. Ruim 2 jaar terug zag iemand mij over het hoofd en gaf geen voorrang waa rhet wel moest en is zo mijn zijkant in gevlogen. Auto total loss en ik dacht er goed vanaf gekomen te zijn. Niet dus...... Mijn omgeving doet wel of ze het snappen, maar weten toch niet hoe het aanvoelt. Ze vragen wel hoe is het nou met je nek. En om eerlijk te zijn vind ik die vraag steeds irritanter worden en krijg ik de neiging om kribbig te antwoorden, terwijl ik weet dat ze het heel goed bedoelen. Maar ik heb zelf niet meer het vertrouwen dat het nog beter gaat worden. En voel mijzelf soms ook een aansteller als ik halverwege de werkweek al niet meer kan en elke keer de afweging moet maken met afspraken maken. 1 ding op een dag.
Ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben die zich er zo over voelt.
corresponderen over whiplash per e-mail
