เลิฟซี บทที่ 7 ปาฎิหารย์ไม่มีจริง?


แคทมีอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น เธอพยายามลืมตาขึ้นมองดูพี่กบ ถ้าเป็นปกติพี่กบคงถูกเธอตบหน้าหัน หรืออย่างน้อยเธอก็ต้องร้องโวยวายไปแล้ว แต่ตอนนี้มีเพียงเสียงครางรอดออกมาจากริมฝีปากงามอย่างแผ่วเบาเท่านั้น

"ชอบมั้ยน้องแคท พี่กบทำอย่างนี้ชอบมั้ย" พี่กบกระซิบ
“อย่า ค่ะ พี่กบ..อย่าทำแคท..พี่กบ”

แคทร้องห้าม สะบัดหน้า พยายามรั้งสติเอาไว้แต่มันเหลือน้อยลงไปทุกที สัญชาติญาณบอกว่า เขากำลังลวนลามเธอ แต่ความรู้สึกเสียวซ่านจากน้ำส้มแก้วนั้นบวกกับการที่พี่กบพยายามปลุกอารมณ์ ทำให้เธอบิดกายไปมาอย่างเสียวซ่าน นอกจากเสียงร้องห้ามเบาๆเมื่อสักครู่แล้วก็ไม่มีการขัดขืนใดๆแม้แต่น้อย พี่กบตาลุกวาว แสดงอาการหื่นกระหายอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดตามองช่วงขาตั้งแต่ปลายเท้า น่อง ต้นขาขาวอวบไปจนถึงอันเดอร์แวร์สีขาวสะอาดของเธอ

“น้องกิ๊ฟท์ดูไว้นะ”

พี่กบพูด จากนั้นมือของเขาก็เคลื่อนไปบนท้องน้อยแล้วเลื่อนต่ำลง.. คลึงไปมาเบาๆ ถึงตอนนี้แคทดูเหมือนว่าจะปล่อย อารมณ์ให้กระเจิดกระเจิงไปกับพี่กบแล้ว เธอแหงนหน้าหลับตาพริ้มพร้อมกับแอ่นท่อนล่างรับการเคล้นคลึงนั้นอย่างรัญจวนใจ ริมฝีปากบางเผยอครวญครางอย่างกระสันซ่าน พี่ไก่ตามลงไปนั่งข้างๆพร้อมกับจับเธอให้หันหน้ามาหา ขยี้ริมฝีปากบดจูบแลกลิ้นเสพสัมผัสความหอมหวานอย่างดูดดื่ม

ผมมองอย่างเจ็บปวดมือกำแน่นอย่างลืมตัว

“นางฟ้า... นางฟ้าช่วยด้วยเถิด จะให้ผมทำยังไงก็ยอม”

คำวิงวอนของผมลอยหายไปในอากาศที่ว่างเปล่า ผมทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง เพราะไม่มีทางที่จะทำอะไรได้อีก ผมซบหน้าลงกับเข่าของตัวเอง ไม่อยากดูแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะต้องเงยหน้าขึ้น ผมหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์.. ปาฏิหาริย์ที่จะช่วยให้แคทรอดออกไปได้ แต่มันเป็นเพียงความหวังลมๆแล้งๆจะมีจริงได้อย่างไร...

พี่กบกระชากอกเสื้อของแคทเต็มแรง กระดุมเสื้อหลุดกระจาย เผยให้เห็นช่วงลำตัวที่ขาวนวลเนียน... บราสีขาวโอบอุ้มบัวคู่งามที่เต่งตั้งได้รูปนั้นเอาไว้อย่างเย้ายวนใจ พี่ไก่ช่วยพี่กบถอดเสื้อนักศึกษาของแคทออก แล้วพี่ไก่ก็ลูบไล้เนื้อตัวของเธอไปมาเบา ๆ แคทไม่ปิดป้องเลยปล่อยให้รุ่นพี่ทั้งสองลูบคลำจับเนื้อต้องตัวตามใจชอบ พี่กบค่อย ๆ ก้มลงหอมและจูบตามข้างใบหูลงมาถึงลำคอ

“หอมจังเลยแคท” พี่กบพูด
“ตัวก็นุ๊มนุ่ม”
พี่ไก่เสริมพร้อมกับค่อย ๆ ลูบขาแคทขึ้นมาเรื่อย ๆ ทั้งสองลวนลามไปวิจารณ์เธอไปอย่างสนุกสนาน

พี่เปี๊ยกยังสนุกอยู่กับการถ่ายรูป
“อย่าบังกล้องโว๊ย...กบ หลบหน่อยๆ เออ หยั่งงั้น”

พี่เปี๊ยกกดชัตเตอร์รัวถี่ยิบ ทรวงอกของแคทที่ตอนนี้มีเพียงบราตัวน้อยห่อหุ้มอยู่ถูกพี่กบ พี่ไก่เฟ้นฟอนอย่างสนุกมือ แล้วพี่ไก่ก็ล้วงเข้าไปในบราขยำทรวงอกเธอเบา ๆ พี่กบใช้มือลูบขาผ่านชั้นในเนื้อบาง จากนั้นก็ก้มลงฝังหน้าลงไปกับเนินอกอูม แคทร้องครางออกมา มือของพี่กบค่อย ๆ ลูบไปบนกางเกงใน แล้วก็ค่อย ๆ กรีดนิ้วลากไปตรงกลางจนถึงด้านล่าง แคทถึงกับบิดตัวร้องครางเสียงสั่น...

ผมก้มหน้าลงซุกกับเข่าของตัวเองอีกครั้งได้ยินแต่เสียงแคทร้องครวญครางดังปะปนอยู่กับเสียงแอร์ที่ดังเบาๆ เสียงชัตเตอร์ยังดังลั่นตลอดเวลา...

"อือ..อือ..อา.." เสียงร้องครางของแคทบาดหัวใจของผมยับเยิน...

ทันใดนั้นผมก็ได้กลิ่นหอมรวยรินโชยมาเข้าจมูก กลิ่นที่ผมเพิ่งจะคุ้นเคยเมื่อไม่นานมานี้...
“ไปกันเถอะบุ้ง อย่าอยู่ที่นี่เลย” เจ้าของเสียงนั้นพูดเบาๆ
ผมจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอเขย่าอย่างรุนแรง
“ช่วยแคทเดี๋ยวนี้” ผมตะคอกใส่เธอ
นางฟ้าส่ายหน้าช้าๆ
“ฉันทำไม่ได้”
“ทำไม่ได้? เพราะกฎบ้าๆของเธอนั่นรึไง”
“ไม่ใช่กฏของฉัน... ฟังนะบุ้ง... อย่าว่าแต่ฉันเลย ต่อให้เป็นผู้ใหญ่ที่มีอำนาจมากกว่าฉันก็ไม่กล้าเปลี่ยนชะตากรรมของมนุษย์”
ผมปล่อยมือจากไหล่เธอ
“ไม่ช่วยก็ไปให้พ้น ไปเดี๋ยวนี้เลย ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไปแล้ว” ผมตะคอกใส่หน้าเธอ
“ถ้าเราแก้ชะตากรรมของมนุษย์ มันจะมีผลกระทบต่อเนื่องกันไปเป็นลูกโซ่ ไม่มีใครจะคาดเดาผลกระทบนั้นได้ มันอาจถึงขั้นสร้างความหายนะที่ยิ่งใหญ่ได้เลยด้วยซ้ำ” นางฟ้าพยายามจะอธิบาย
“ไม่ฟัง ไม่อยากฟัง ไปให้พ้นซะที” ผมฟุบหน้าร้องไห้อีกครั้ง
“อย่าทำอย่างนี้ซิ เธอต้องฟังฉันนะบุ้ง เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว เชื่อเถอะว่าฉันจะทำสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอเสมอ..”เธอหยุดไปชั่วครู่เหมือนจะดูปฎิกิริยาของผม แล้วเธอก็พูดต่อ “ฉันหาร่างให้เธอได้แล้ว มีผู้หญิงเพิ่งเสียชีวิต สวยมากทีเดียว เก่งด้วย รวยด้วย เพอร์เฟคเลยละ เธอจะต้องไปใช้ร่างนั้น เราจะได้เริ่มต้นกันซะที”

ผมไม่ตอบ ผมหมดกำลังใจแล้ว ผมเงยหน้ามองไปที่โซฟา... พี่กบรูดกางเกงในของแคทลงจนหลุดออกจากปลายเท้า เขาฝังหน้าลงไปในส่วนนั้น น้ำตาของผมไหลพรากลงมาไม่ขาดสาย..

“ปล่อยเธอไว้อย่างนั้น เธอมีชะตากรรมของเธอ เราเปลี่ยนไม่ได้ แต่เราจะทำให้ดีที่สุด”
“อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันบอกให้ไปให้พ้นไงล่ะ”

นางฟ้าถอนหายใจเบาๆ กลิ่นหอมรวยรินค่อยๆจางลง
เธอไปแล้ว...

T_T
สงสารน้องแคทโหดร้ายรับไม่ได้ รันทด หดหู่ หมดอารมณ์ ช่วยน้องแคทด้วย พระเจ้า...

T_T
สงสารน้องแคทโหดร้ายรับไม่ได้ รันทด หดหู่ หมดอารมณ์ ช่วยน้องแคทด้วย พระเจ้า...

แล้วบทที่ 6 ไปไหนหล่ะครับ 1-5 แล้ว 7 ขอบทที่ 6 ด้วยครับ ขอบคุณล่วงหน้า

ขอโทษครับ เห็นบทที่ 6 แล้วครับ (อ่านมันส์มากไปหน่อย)