เรื่องนี้ใครมีต่อบ้าง

สะใจ

1
แดดยามเช้าทอดตัวเข้ามาทางหน้าร้าน เด็กหนุ่มอายุราว 15-16 ปีกำลังสาละวนหยิบของส่งให้ลูกค้าทางหน้าร้าน ชายวัยกลางคนและเด็กหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ยืนคอยซื้อของคิวอยู่ โดยทั้งร้านมีเด็กหนุ่มคนนั้นเพียงคนเดียวที่ทั้งหาของ ห่อของ เก็บเงิน ทอนเงินแต่เพียงผู้เดียว

ส่วนลึกของตัวร้าน นั่งไว้ด้วยหญิงชายคู่หนึ่ง ฝ่ายชายอายุราว 50 เศษ ใบหน้ากลมอวบอูมไปด้วยก้อนเนื้อ ซึ่งแตกต่างกับฝ่ายหญิงโดยสิ้นเชิง หล่อนอายุราว 30 เศษ เค้าโครงหน้าสวยงาม ผิวขาว ทั้งเค้าโครงหน้าตลอดจนสีผิวบอกถึงความเป็นคนจีนอย่างเห็นได้ชัด ที่คอ ข้อมือ และนิ้วมือขวา 2 นิ้วเหลืองอร่ามไปด้วยทอง นิ้วนางในมือซ้ายที่กำลังเคลื่อนช้อนไปตักกับข้าวบนโต๊ะแขวนด้วยแหวนเพชร ขนาดเขื่อง ทั้งสองกำลังกินข้าวเช้ากันอย่างสบายอารมณ์ ไม่สนใจกับสภาพวุ่นวายทางหน้าร้าน

อากาศร้อนอบอ้าว จนเด็กหนุ่มต้องขยับเสื้อยืดคอกลมสีขาวมอๆที่ด้านหลัง เสื้อมีตัวหนังสือบอกชื่อสียี่ห้อดัง เด็กหนุ่มขยับคอเสื้อเพื่อระบายความร้อนให้กับตัวเอง หลังจากลูกค้าไปหมดแล้ว จึงนั่งเก้าอี้ที่ตั้งอยู่หลังตู้กระจก ซึ่งมีลักษณะเหมือนเคาน์เตอร์ นั่งมองผู้คนที่เดินผ่านไป ผ่านมา

หมี คือชื่อเล่นที่พ่อแม่ตั้งให้ ประเสริฐ มีพิมพ์ คือชื่อจริงของมัน ทุกคนมักเรียกมันว่าไอ้หมี แม้แต่พ่อแม่ของมัน ไอ้หมีหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างกำแพง ห้าโมงแล้ว มันยกมือข้างขวาลูบท้องตัวเองเบาๆ ข้าวเช้ายังไม่ตกถึงท้องเลย เหลียวกลับไปหน้าร้านอย่างเก่า ปล่อยความคิดล่องลอยไปกลับอดีตที่ผ่านมา

เกือบ ปีแล้วที่มันเข้ามาอาศัยอยู่ในร้านขายหินเจียรนี้ ก่อนหน้านี้ ไม่ได้มีมันเพียงคนเดียว ยังมีไอ้หนุ่ม ไอ้อ้นและเสมียนผู้หญิงชื่อตุ้ยอีกคน แต่ทั้งสามคนก็พากันลาออกไปหมด มันก็อยากออกจากที่นี่ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อออกไปแล้วก็ไม่รู้จะไปอยู่ไหน มันยังเจ็บใจที่ไอ้หนุ่ม ไอ้อ้นออกไปโดยไม่บอกให้รู้ล่วงหน้าสักคำ อย่างน้อยมันก็คิดว่าขอตามไปทำงานในที่ใหม่ด้วย เพราะตัวมันเองไม่รู้จักที่ทาง ไม่รู้จะไปพึ่งใคร พ่อแม่ก็ตายหมด เหลือแต่เจ๊เจ้าของร้านที่เป็นญาติเพียงหนึ่งเดียวของมัน

ถ้านับญาติ แล้วเจ๊เจ้าของร้านมีศักดิ์เป็นน้าของมัน แม่มันเป็นลูกจีนที่แต่งงานกับคนไทยที่ขอนแก่น พ่อมันเสียไปก่อน แล้วแม่ก็เสียตาม พี่เขยของมันก็เลยพามันมาฝากไว้กับเจ๊ มันไม่เคยได้ไปไหนเลย แม้แต่วันหยุด ไกลที่สุดก็คือร้านก๊วยเตี๋ยวเจ๊กล้วยเท่านั้น พี่สาวพี่เขยของมันไม่เคยมาเหลียวแล จะมาให้เห็นหน้าก็วันที่เฮียจ่ายเงินเดือนเท่านั้น หยาดเหงื่อแรงงานที่มันทุ่มเทออกไป สิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือค่าข้าวเดือนละ 800 บาท ที่พี่สาวมันหยิบยื่นให้หลังจากที่รับเงินจากเฮียแล้ว พี่สาวมันมักกล่าวบ่อยๆว่า
“แค่นี้ก็พอแล้ว เก็บไว้กินข้าว สบู่ยาสีฟัน เสื้อผ้า พี่จะซื้อมาให้”
มันเคยบอกให้พี่สาวรู้ว่ามันเหนื่อยมันเบื่อ อยากไปอยู่ที่อื่น แต่คำตอบที่ได้รับคือ
“จะ บ้าเหรอ งานสมัยนี้หาง่ายๆที่ไหน อยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว นอนที่นี่ไม่ต้องเสียค่าเช่าบ้าน ค่ารถ ค่าข้าว เจ๊ก็ไม่ใช่ใครอื่นเป็นญาติของเราแท้ๆ อยู่ช่วยกันไป เลิกพูดเรื่องนี้เลยนะ”

ไอ้หมีเลยจำใจต้องทนอยู่ต่อไป เจ๊ให้มันเรียกเจ๊ว่าเจ๊ไม่ให้เรียกว่าอี๊เพราะไม่ชอบ เมื่อก่อนนี้มันยังได้ไปเรียนเพราะเจ๊เห็นเป็นหลาน แต่พอลูกจ้างออกกันหมดจนเหลือมันเพียงคนเดียว เจ๊ก็ให้มันพักการเรียนมาช่วยงานร้านจนกว่าจะมีลูกจ้างใหม่ มันทำงานคนเดียวทุกอย่าง ต้องเปิดปิดร้าน ทำความสะอาด ขายของ แค่นี้มันก็เพียงพอที่จะทำให้มันเบื่อและท้อแท้แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้มันเบื่อมาก ท้อแท้มากขึ้นไปอีกก็คือ อารมณ์อันแปรปรวน ขี้หงุดหงิด ชี้บ่นชอบด่าของเฮียกับเจ๊ และด้วยความจู้จี้ชอบด่าของเฮียกับเจ๊นี่เองที่ทำให้ลูกจ้างแต่ละคนอยู่ที่ นี่ไม่นาน จนมันต้องมารับกรรมในที่สุด

ทั้งสองคนตาไวพอๆกับปาก ไม่ว่ามันจะทำอะไรผิดดูเหมือนไม่เคยรอดพ้นจากสายตาของคนทั้งสองไปได้ และสิ่งที่ตามมาติดๆก็คือเสียงด่าหยาบๆคายๆ แต่คำด่าที่มันเกลียดที่สุดเมื่อโดนด่าก็คือ “ไอ้ควาย” มันเกลียดคำนี้ที่สุด ทุกครั้งที่มันโดนด่าคำนี้ มันจะรู้สึกโกรธแค้นอยากจะ...

ไอ้หมีชะงักความคิดไว้ เมื่อมีลูกค้าเข้ามา มันกุลีกุจอขายของอย่างขะมักเขม้นเพราะมันรู้ว่าสายตาสองคู่กำลังจ้องมองมัน อยู่ หลังจากมันรับเงินจากเฮียไปทอนให้ลูกค้าแล้วก็กลับมานั่งยังเก้าอี้ตัวเดิม เพื่อที่จะคิดต่อจากที่มันคิดค้างไว้ แต่ยังไม่ทันที่มันจะได้ปล่อยความคิดต่อไป เสียงคำด่าที่มันเกลียดที่สุดในชิวิตก็ลอยมากระแทกหูมัน

“ไอ้ควาย มึงคิดเงินประสาอะไรวะ ผิดไปตั้ง 15 บาท แล้วนี่กูจะไปกำไรอะไร มึงนี่ควายจริงๆ” เป็นเสียงของเฮีย โดยมีเจ๊คนสวยนั่งหน้าบึ้งอยู่ข้างๆ

ก่อนที่ไอ้หมีจะโดนด่าในชุดต่อไป ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน
“ดูลูกค้าซิ ถามพี่เขาดูซิว่าจะเอาอะไร นั่งเป็นควายอมสากกระเบืออยู่ได้” เสียงเจ๊ ญาติผู้โหดแปร๋นขึ้น

ชายหนุ่มคนนั้นเดินเรื่อยๆเข้ามาในร้าน สายตาจ้องมองหินเจียรที่ตั้งอยู่เต็มชั้นกำแพง
“เอาอะไรครับ” เฮีนส่งเสียงมาจากโต๊ะที่นั่งอยู่
“ขอซื้อหินเจียรตราคนป่าสัก 2 โหล”
“ขนาดเท่าไหร่ครับ” ไอ้หมีรีบชิงถาม หลังจากเก็บความแค้นไว้ในอก

ชาย หนุ่มแจ้งขนาดให้ไอ้หมีรู้ ไอ้หมีจึงขยับขึ้นเก้าอี้เพื่อหยิบขนาดที่เขาต้องการให้ แต่ด้วยความรีบร้อนบวกกับความโกรธที่ถูกด่า จึงทำให้ไอ้หมีขาดความระวัง หล่อยหินเจียรก้อนละสองร้อยกว่าบาทก้อนหนึ่งตกลงสู่พื้นแตกเป็น 3 ท่อนทันที

“ไอ้ ควาย” เฮียรีบลุกจากเก้าอี้ แทบพุ่งมาหามัน ทันทีที่เห็นสภาพของหินเจียรก้อนนั้นสีหน้าของเฮียก็แดงก่ำ ไม่แตกต่างจากเจ๊ที่ตามมายืนอยู่ข้างหลัง

“ไอ้ควาย” เฮียตะคอก
ไอ้หมีขยับลงมายืนตัวลีบ
“มึงทำอะไรของมึงวะหา”
หลังคำถามเสียงดังนี้ เฮียก็ตบหัวจนมันเซถลาไป ไอ้หมีก้มหน้าขบกรามแน่น สายตามันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

ชายหนุ่มผู้ซื้อเหมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบพูดสอดขึ้น
“เอาน่าเฮีย ใจเย็นๆเด็กมันไม่ได้ตั้งใจ”
เฮียชะงักมือที่จะตบเป็นครั้งที่สองไว้หันกลับมากล่าวกับชายหนุ่มว่า
“คุณ ไม่รู้จักอะไร ได้เด็กเวรนี่ทำผมฉิบหายมาเยอะแล้ว วันก่อนก็ทำแตก ตะกี๊ก็คิดเงินผิด นี่แตกอีกแล้ว มันตั้งใจจำทำให้ผมฉิบหาย หินนี้หลายร้อยนะครับ”
สาธยายจบ เฮียก็เงื้อมือจะตบอีก
ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นกัน หันมองดูไอ้หมีที่ยังยืนนิ่ง เห็นกรามใหญ่ของมันขบจนนูนเด่นชัด
“ไอ้ หมี มึงตั้งใจจะทำให้ร้านนี้เจ๊งใช่มั้ย ทำของพังได้ทุกวัน ไอ้ตัวฉิบหาย” เจ๊คนสวยด่าผสมโรงแล้วขยับไปยืนอยู่ต่อหน้าไอ้หมี ใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากมันถี่ๆ พร้อมกับด่าต่อ
“กูว่าควายโง่แล้วนะ มึงยังโง่กว่าควายอีก”
“ไอ้หมีเหลือบสายตาขึ้นมองเจ๊ด้วยสายตาวาว เจ๊ชะงักนิ้วที่จิ้มเมื่อเห็นสายตาคู่นั้นของมัน
“ทำไม” เฮียตะคอกใส่ เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นคู่นั้น “มึงจะทำไม” เฮียตบไปที่หัวมันอีกครั้ง
“พอแล้วน่าเฮีย” ชายหนุ่มรีบเข้าไปขวาง ผู้คนเริ่มออมุงดูกันที่หน้าร้าน ชายหนุ่มเหลียวไปมองเห็น จึงกล่าวตัดบทขึ้น
“เอา อย่างนี้แล้วกัน ผมใช้ค่าหินที่แตกนี่เอง แล้วเอามาให้ผมใหม่อีกสองโหล แล้วคิดเงินรวมกันไปเลย แต่เฮียต้องสัญญานะว่า ต้องไม่ทำอะไรเด็กคนนี้อีก”
ไอ้หมีเงยหน้ามองชายหนุ่มผู้เอื้ออารีนั้น ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความตื้นตัน
ฝ่ายเฮียกับเจ๊ก็เปลี่ยนจากหน้ายักษ์เป็นยิ้มในเกือบจะทันที เฮียหันมากล่าวกับชายหนุ่ม
“ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้” กล่าวจบก็หันไปตวาดกับไอ้หมี
“เร็วซิ ไอ้ควาย รีบจัดให้พี่เขา”
หลังจากที่ไอ้หมีจัดการห่อและคิดเงิน เรียบร้อยชายหนุ่มก็ยื่นเงินให้
“ออกบิลให้ด้วยนะ”
เฮียรับเงินจากชายหนุ่ม
“ได้ครับ ขอที่อยู่ด้วยนะครับ เอ้าจัดการออกบิลให้เรียบร้อย” ประโยคหลังเฮียหันมากำชับกับไอ้หมี
“เอานี่ที่อยู่” ชายหนุ่มล้วงนามบัตรจากกระเป๋าเสื้อส่งให้ไอ้หมีแล้วพูดว่า
“ฝากของเอาไว้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะมาเอาจะพาไปซื้ออะไรอีกหน่อย”
“ครับ ได้ครับ ไม่เป็นไร” เฮียรีบรับปากขณะที่มือตรวจนับเงิน

“กลับมาแล้วค่ะ ป๊า ม๊า” เสียงหวานๆดังขึ้น
ไอ้หมีเงยหน้าเห็นสาวสวยในชุดนักเรียน หน้าหมวย หวาน เธอก็คือ สุ่ย ลูกสาวของเฮียกับเจ๊นั่นเอง
“อ้าว สุ่ย ขึ้นไปอาบน้ำสิ แล้วลงมากินข้าวกัน” เจ๊พูดอย่างปราณี
“มองอะไรไอ้ควาย” เฮียเห็นไอ้หมีมันจ้องลูกสาวก็ตวาดด่า ไอ้หมีรีบก้มหน้าหลบทันที

2.
เต๊ง เต๊ง เต๊ง ตีสามแล้ว ไอ้หมีพลิกตัว ลืมตาโพลง มันนอนไม่หลับ มันสอดมือเข้าไปในปลอกหมอน ล้วงหนังสือกมาเล่มหนึ่ง หนังสือนั้นเก่าคร่ำคร่ามากแล้ว เป็นสมบัติของปู่ซึ่งให้กับพ่อมันไว้ แต่พ่ออ่านหนังสือไม่ออกและก็ไม่สนใจ จึงเก็บเอาไว้จนกระทั่งพ่อมันตายจึงเอามาให้มัน พ่อบอกว่าหนังสือเล่มนี้จะส่งให้ทายาทผู้ชายเท่านั้น จะไม่ให้ผู้หญิงเพราะถือว่าเป็นตำราของตระกูล ผู้หญิงแต่งงานแล้วก็เป็นตระกูลอื่นจึงส่งมอบให้กับทายาทที่เป็นชายเท่านั้น พ่อบอกว่าเป็นตำรายาอะไรก็ไม่กระจ่างนัก เนื่องจากเป็นตำราลับของตระกูลจะเอาไปให้คนอื่นอ่านก็ไม่ได้ จึงตกทอดมาถึงมัน ไอ้หมีมันไม่สนใจพวกตำราอยู่แล้วจึงได้แต่เก็บไว้ไม่เคยเอาออกมาดูเลย จนกระทั่งวันนี้

มันพลิกดูทีละหน้า ทีละหน้า เพ่งตัวอักษรและรูปอย่างสนใจ มียาแบบนี้อยู่จริงๆด้วยหรือนี่ ไอ้หมีใจเต้นแรง อ่านวิธีทำ อ่านวัตถุดิบ รายชื่อสมุนไพรโบราณ น่าจะหาได้จากร้านขายยาแผนโบราณ วิธีทำไม่ยากเลย มันลุกไปที่โต๊ะ ลอกรายชื่อสมุนไพร ตั้งใจว่าวันพรุ่งนี้จะหาโอกาสแว่บไปซื้อ ถึงจะโดนเฮียกับเจ๊ด่าหรือหักเงินเดือนก็ยอม!