naar het begin  

hier dan ons verhaal (lang!)

March 27 2007 at 9:49 AM
Carlien 


Response to Nachtvoedingen

 
Hallo!

Fijn dat we hier ook over de rampnachten mogen schrijven! Lotgenotencontact helpt en wie weet kunnen we elkaar nog tips geven. Wat bij de één niet werkt kan bij de ander net het ei van Columbus zijn.
Hieronder wat van mijn antwoordmail naar Moonchild, aangevuld met wat extra info.

Onze dochter Emma is nu ruim 9 maanden. Dat ze de eerste maanden vaak wakker werd en niet zelf weer in slaap kon komen daar keek ik niet van op. Nadat ze 3 maanden was ging het steeds beter en sliep ze al best lang achter elkaar maar toen ze precies 4 maanden was werd ze weer steeds vaker wakker ’s nachts. Aanvankelijk dacht ik natuurlijk aan een sprongetje, verkoudheidje of tandjes of zoiets. Maar een sprongetje van dik 5 maanden zal het wel niet zijn en die tandjes zijn er ook nog steeds niet!
Sinds ze 6 maanden is zijn de nachten echt enorm rommelig. Ik sta er nu echt van te kijken als ze een keertje ‘wel’ 3 uur achter elkaar slaapt ’s nachts.
Ze gaat om 19.00 uur op bed en wordt dan tussen 22.00 en 23.00 uur meestal voor het eerst wakker en daarna vaak ieder uur. Sommige nachten gaan iets beter, maar al met al moet ik er toch wel zeker 4-5 keer uit in de uren dit ik zelf op bed lig. En om 6.00 uur is ze echt klaar dan begint haar dag (en de mijne dus ook haha) maar onze zoon is ook een vroeg vogeltje dus dat zijn we wel gewend.
De laatste maanden hebben ook wij van alles geprobeerd. Je denkt (mmm… HOOPT) toch dat het ergens aan ligt. Dus ook hier gedacht “misschien heeft ze het te koud, of te warm? Is het te licht op haar kamer of te donker? Is het te stil of word ze wakker van een geluid?” Ik ben ook al 3 weken Bach remedies aan het geven met 0,0 resultaat. We zijn bij de osteopaat geweest en niks helpt! Zelfs een week lang flesvoeding gegeven om 19.00 uur ook nog met bambix, maar dat maakte ook geen verschil.
En inderdaad als je een iets betere nacht hebt gehad probeer je krampachtig de vorige dag te kopiëren! Zo zoek ik ’s ochtends ook nog altijd een oorzaak terwijl ik wel beter weet… Ik geef ’s ochtends nog wel eens de schuld aan het uitstapje van de vorige dag of iets wat ze gegeten had of een verkoudheidje enz. Ik wil gewoon dat het ergens aan ligt dan heb ik daarmee ook de sleutel tot een oplossing gevonden…
De laatste weken gaat mijn man haar ’s avonds nog wel eens troosten. Misschien ben ik ook van begin af aan wel te snel naar haar toe gegaan, maar ik ben niet zo helder ’s nachts en reageer op de automatische piloot. Ik hoor haar dus haal ik haar op en leg haar aan. Dan slaapt ze het snelste weer en ikzelf dus ook. Ze drinkt soms maar een heel klein beetje (denk ik) maar misschien is het ook wel meer mamabehoefte dan dorst.

Ik zit momenteel echt in een enorme motivatiedip (niet de eerste hoor). Ik ben zo gesloopt na al die maanden dat mijn reserves nu ook echt op zijn. Ik heb al gekke dingen gedaan van vermoeidheid (de koffiebus in de koelkast gezet enzo) maar daar kan ik nog wel om lachen. Ik kan niet langer dan 25 minuten autorijden (snelweg) want dan val ik in slaap. En minder grappig is dat ik er zo boos van word. Ik ben super snel geïrriteerd en heb zo’n kort lontje. Vind het nu steeds moeilijker om geduld op te brengen naar mijn kinderen toe en dat was het signaal voor mij om aan de bel te trekken.
Ik heb voor mezelf nu net de beslissing genomen om de 5 minuten methode te gaan proberen. Ik voed haar dan nog wel rond 23.00 en rond 3.00 uur en dan pas weer 6.00 uur. Ik vind het heel moeilijk en ben er eigenlijk helemaal op tegen om haar te laten huilen, maar ik kan nu niet anders meer.
Ik was vorige week op het consultatiebureau en de arts stelde dus (zoals ik al had verwacht) de 5 minuten methode voor. Emma eet overdag niet zo goed. Rapley probeer ik wel maar dan eet ze echt niets, maar ze kokhalst en verslikt zich des te meer (eng!). Met prutjes eet ze wel wat, maar stukjes brood wil ook niet. De arts op het cb had de theorie dat ze ’s nachts te veel calorieën binnen krijgt waardoor ze overdag geen trek heeft. Ik moest van haar radicaal stoppen met voeden ’s nachts. Dat vond ik te extreem dus ga ik nog wel om 22.30 en 3.00 uur voeden.

Onze slaapkamer is te klein voor co-sleep en bij ons in bed vind ik niet veilig genoeg. Ik kan ook niet liggend voeden dus moet toch overeind komen, ik vind het niet erg om haar even op te halen. Ze slaapt al sinds ze 6 weken is op haar eigen kamer, 1 deurtje verder. Ik hoor haar door de muur heen en onze deuren staan open. Ik denk trouwens dat als ze naast me zou liggen ik nog vaker wakker zou worden van haar geluidjes.
Bijslapen overdag lukt hier niet, omdat er nog een mannetje van 3 rondloopt. Bijtankdagjes krijg ik niet rond qua oppas. Ik leef van weekend naar weekend want dan kan ik ’s ochtends tot 8 uur in bed blijven dat scheelt enorm!

Het boek van E. Pantley heb ik ook gekocht en gelezen, maar ik kan het ook niet opbrengen om haar methode te volgen. Overdag sta ik er helemaal achter, want op papier klinkt het super. Maar als ik dan ’s nachts met haar zit en ik moet het dus anders gaan doen dan wil ik alleen nog maar dat ze zo snel mogelijk weer slaapt en dat ik ook weer verder kan slapen. Als ik haar dan bijvoorbeeld eerder afkoppel en ze is meteen klaarwakker nou dan ben ik er al direct weer klaar mee! Of ze dommelt net een beetje weg met drinken en dan fluister ik “ssst slaapjestijd” en ik zie haar wakker schrikken, dan denk ik ook ‘laat maar’.
Heb wel wat andere tips geprobeerd maar helaas veranderde er dus niet veel.

Dat ze bij anderen (of met oppas) beter slapen dat herken ik nog van mijn oudst. Hij was een huilbaby en bleef nog héél lang slecht slapen. Vaak wakker (maar wilde gelukkig wel een speen!) ik moest vaak naar hem toe en hij begon vroeg (4.30!) aan de dag. Als hij bij mijn ouders logeerde sliep hij ook altijd véél beter! Je zou haast denken dat er dan niks te halen valt en dat ze dus meer beter kunnen gaan slapen?!

Het helpt enorm als je weet dat je niet de enige bent waar het zo loopt. Ze slaapt er geen haar beter om, maar als ik weer eens in de benen ben ’s nachts helpt het me toch wel als ik me bedenk dat er meer moeders druk zijn op dat moment. Soms heb je wel eens het gevoel dat je zelf iets fout gedaan hebt waardoor het bij jou zo loopt. Nu ik weet dat het bij anderen ook zo gaat geeft dat wel lucht ‘dan ligt het vast niet 100% aan mij’.
Ook voor alle anderen heel veel sterkte! Ik hoop dat al onze kindjes snel doorkrijgen dat de nacht bedoeld is om lang te slapen. En natuurlijk horen jullie het als ik iets heb ontdekt wat helpt!

groetjes,
Carlien
mama van Stef en Emma








 
 Respond to this message   
Find more forums on NutritionCreate your own forum at Network54
 Copyright © 1999-2014 Network54. All rights reserved.   Terms of Use   Privacy Statement  

Maak je met plezier gebruik van het forum? Steun het bijvoedingsforum dan met een donatie
Zo blijven we vrij van ongewenste reclame voor ongewenste producten