Zorba the Greek on the extermination of the Macedonians

Greece’s politics since World War II have involved a series of catastrophes that collectively resemble a train-wreck: the murderous persecution of leftists that provoked the Greek Civil War; the fascist Regime of the Colonels of 1967-74; the Turkish invasion of Cyprus, provoked by the Colonels’ policies; support for Milosevic’s Serbia in the Wars of Yugoslav Succession; and the continued persecution of the Republic of Macedonia. All these disasters originate from the fact that right-wing nationalists took power in Greece after the Nazis vacated the country in late 1944. These nationalists had themselves either collaborated with the Nazis, or at best had played a negligible role in the resistance compared to that of the left-wing National Liberation Front, but were able to take and hold power thanks to the support of first Britain and then the US. The Greek leftists, who had led one of the greatest anti-Nazi resistance movements in occupied Europe, were murderously crushed.

When contemplating the magnitude of the horrors that have resulted from this exceptionally shameful case of British and American geopolitics, it is worth recalling the proud tradition of the Greek left, whose members have often provided the most eloquent voices of protest at the crimes of Greek reaction and Greek nationalism. And none has been more eloquent than that of Nikos Kazantzakis (1883-1957), arguably Greece’s greatest modern writer.

Kazantzakis’s most famous fictional character is Alexis Zorba, the eponymous hero of his 1946 novel ‘Zorba the Greek’. A swashbuckling, philosophising Casanova, Zorba remains beloved by Greeks today, and Greek restaurants all over the world are named after him. Given current Greek policy toward Macedonia, it is illuminating to read the words that Kazantzakis placed in the mouth of this most popular of Greek fictional heroes when the latter described his role in the Greek struggle to colonise Macedonia, that got going properly in the late nineteenth century and that culminated in the Greek conquest of Aegean Macedonia in the Balkan Wars of 1912-13. In this struggle, Greece’s principal opponents were Bulgaria and the Macedonian and Bulgarian nationalists based among the Macedonian-speaking population. The Bulgarian nationalists considered all Macedonian-speakers to be ‘Bulgarian’, while the Macedonian rebels themselves were divided over their relationship to Bulgaria. Zorba refers to his victims simply as ‘Bulgars’, though the terrain on which he operated would have been populated by ethnic Macedonians rather than actual Bulgarians.

Zorba recalls:

I used to wander about the mountains of Macedonia with Pavlos Melas - I was a strapping fellow then, taller than this hut, with my kilt, red fez, silver charms, amulets, yataghan, cartridgecases and pistols. I was covered with steel, silver and studs. When I marched there was a clatter and clank as if a regiment were passing down the street !
Zorba describes his ambush of a rival guerrilla, a Bulgarian priest:
So I went into this priest’s stable and waited. Toward nightfall the priest came into the stable to feed the animals. I threw myself on him and cut his throat like a sheep. I lopped off his ears and stuck them in my pocket. I was making a collection of Bulgar ears, you see; so I took the priest’s ears and made off.

A few days leter, Zorba repented of this action and renounced his country, after meeting the five orphaned children of the priest he had killed, who had been reduced to beggary. But this was only after having already carried out a whole series of atrocities:

I’ve done things for my country that would make your hair stand on end, boss. I’ve cut people’s throats, burned villages, robbed and raped women, wiped out entire families. Why ? Because they were Bulgars, or Turks.
Zorba then describes his assault on a ‘Bulgarian’ village:

Once I went into another Bulgarian village. And one old brute who’d spotted me - he was a village elder - told the others and they surrounded the house I was lodging in. I slipped out onto the balcony and crept from one roof to the next; the moon was up and I jumped from balcony to balcony like a cat. But they saw my shadow, climbed up onto the roofs and started shooting. So what do I do ? I dropped down into the yard, and there I found a Bulgarian woman in bed. She stood up in her nightdress, saw me and opened her mouth to shout, but I held out my arms and whispered ‘Mercy ! Mercy ! Don’t shout !’ and seized her breasts. She went pale and half swooned.

‘Come inside’, she said in a low voice. ‘Come in so that we can’t be seen…’
I went inside, she gripped my hand: ‘Are you a Greek ?’ she said. ‘Yes, Greek. Don’t betray me.’ I took her by the waist. She said not a word. I went to bed with her, and my heart trembled with pleasure. ‘There, Zorba, you dog’, I said to myself, ‘there’s a woman for you; that’s what humanity means ! What is she ? Bulgar ? Greek ? Papuan ? That’s the last thing that matters ! She’s human, and a human being with a mouth, and breasts, and she can love. Aren’t you ashamed of killing ? Bah ! Swine !’

That’s the way I thought while I was with her, sharing her warmth. But did that mad bitch, my country, leave me in peace for that, do you think ? I disappeared next morning in the clothes the Bulgar woman gave me. She was a widow. She took her late husband’s clothes out of a chest, gave them to me, and she hugged my knees and begged me to come back to her.

Yes, yes, I did go back… the following night. I was a patriot then, of course - a wild beast; I went back with a can of paraffin and set fire to the village. She must have been burnt along with the others, poor wretch. Her name was Ludmilla.

(Nikos Kazantzakis, Zorba the Greek, Faber and Faber, London, 2000, pp. 240-245)

This, then, is the heritage of the Greek struggle for Macedonia, currently manifested in the campaign to force the Republic of Macedonia to change its name, in order finally to wipe the Macedonian nation off the map of Europe. As expressed by the pen of Greece’s greatest novelist, through the mouth of Greece’s favourite fictional character.
Kazantzakis must be spinning in his grave.

Greek threat to Simpsons star

Homer Simpson, star of the American animated TV comedy show ‘The Simpsons’, has been placed under police protection in his native Springfield after receiving death threats from an extremist Greek-nationalist organisation. The threats follow a formal demand from Greek Foreign Minister Dora Bakoyannis last week that Mr Simpson change his first name, pointing out that ‘Homer’ was the name of Ancient Greece’s greatest poet, the author of The Iliad and The Odyssey. ‘Identity theft is an internationally recognised crime’, Ms Bakoyannis stated at a press conference in Athens on Friday; ‘millions of children, all over the world, are growing up believing that Homer was American. But the real Homer was Greek.’ She added: ‘And he was not yellow and did not have only eight fingers.’ She stressed, however, that Greece was willing to negotiate a compromise to the name dispute that would satisfy both parties, and suggested that ‘New Homer’ might be an appropriate and mutually acceptable name for the Simpsons star.

Ms Bakoyannis’s move builds upon a Greek initiative to ban gay women worldwide from calling themselves ‘lesbians’, which is the name of the inhabitants of the Greek island of Lesbos, and upon a successful Greek action to force Dustin the Turkey, Ireland’s representative in the Eurovision Song Contest, to drop a reference to ‘Macedonia’ from the lyrics of his Eurovision entry.

Matt Groening, creator of ‘The Simpsons’, said he was distressed to learn of the Greek objection to the name of one of his most beloved characters, pointing out that he had named him after his own father, who was also called Homer. He also said that every effort had been made to ensure that his character was faithful to the spirit of the Greek original, and that, for example, the original Homer portrayed Odysseus as having said ‘D’oh !’ when half of his crew was eaten by the cyclops.

Diplomatic efforts to find a solution to the latest Greek-initiated name dispute are continuing.

Macedonia must defend Europe

Macedonia hopes to be invited to join NATO at the alliance’s summit, which is to be held in Bucharest, Romania in early April. However, Greece has threatened to veto Macedonia’s accession, on the grounds that it objects to Macedonia’s name. Based on its own blinkered, nationalistic and pre-democratic interpretation of history, Greece claims exclusive right to use the term ‘Macedonia’, and is entirely prepared to bully this much smaller and more vulnerable nation until the latter gives up its name, regardless of the cost to regional stability and to NATO. It is difficult to express the degree of disgust and contempt that such behaviour makes one feel.

Greece argues that it has a province of its own called ‘Macedonia’, and the existence of a ‘Republic of Macedonia’ implies a territorial claim on this Greek province. This is belied by the fact that the Republic of Macedonia has existed since the 1940s, initially as a member of the Yugoslav Federation, while Greece only named the province in question ‘Macedonia’ as recently as 1989, presumably with the deliberate, cold-blooded intention of having an excuse to provoke the current dispute when Macedonia declared independence from Yugoslavia. Having spent the best part of the twentieth century forcibly assimilating or dispossessing its own Slavic speaking Macedonian minority, it was also presumably only in 1989 that Greece felt it was safe to do this, without undermining this same policy of national homogenisation.

The second Greek argument is that Macedonia is allegedly trying to ’steal’ Greek history; supposedly, as the Macedonians are a Slavic people, they have no right to use the name of the country of Alexander the Great, whom the Greeks claim as ‘theirs’. This, of course, involves a selective view of history; as the Macedonians are fond of pointing out, the Ancient Greeks are widely on record as having viewed the Macedonians as non-Greek barbarians. In the fourth century BC, the Athenian Greek orator Demosthenes, a prominent opponent of the Macedonians, said of Alexander the Great’s father, Macedonian King Philip II, that he was ‘not only no Greek, nor related to the Greeks, but not even a barbarian from any place that can be named with honours, but a pestilent knave from Macedonia, whence it was never yet possible to buy a decent slave’. But even to make this point is to descend to the level of the Greek nationalists, who try to hijack ancient history, imposing their contemporary nationalist stereotypes upon it in order to use it as propaganda.

I appreciate that it may be difficult for a sane person to understand what is happening here: try to imagine the English fighting with the Welsh over whether Boadicea was ‘English’ or ‘Welsh’, or with the French over whether Richard the Lionheart was ‘English’ or ‘French’. Try to imagine the French fighting with the Germans over whether Charlemagne was ‘French’ or ‘German’. This is something that no mature, democratic nation would do. Yet in the twenty-first century, it is apparently possible for NATO expansion and Balkan stability to be jeopardised over something like this. In fact, the implications are even more dangerous: if Slavs are not allowed to share in the heritage of Alexander the Great, are British citizens of West Indian or Asian origin allowed to share in the heritage of Boadicea or Richard the Lionheart ? Are German Jews allowed to share in the heritage of Frederick Barbarossa, or Italian Jews in the heritage of Julius Caesar ? If we permit Greece to impose racial homogeneity on ancient history, what is left of Western values ?

Macedonia should under no circumstances back down on this question. The whole point of joining NATO is to acquire security. But what meaning does ’security’ have if one is not even allowed to use one’s own name ? NATO will be discrediting itself if it allows Greek national chauvinism to veto its expansion.

Macedonia’s position is not so weak. The Western powers will never allow Macedonia to collapse; the country’s strategic position; the possibility of its break-up leading to conflict between Greece and Turkey; the growing Russian encroachment in neighbouring Serbia and in Bosnia’s Serb Republic - all these are reasons why Macedonia can feel confident that the West cannot afford to abandon it. Furthermore, Greece’s own position is not so strong; northern Cyprus is under Turkish occupation, and Greece and Cyprus ultimately need US and European goodwill if this issue is ever to be resolved. Some of us may feel that, if Greece continues with its current policy over Macedonia, and if Cyprus continues to follow the Greek line, then these two nations have forfeited any right to Western support for Cyprus’s reunification. Macedonia may have to wait a while longer to join NATO, but it will survive, while Greece may end up paying a heavy price.
In resisting this aggression, Macedonia is upholding not only its own honour, but NATO’s and the West’s. Macedonia must stand up for itself, for in doing so, it is standing up for Europe, for democracy and for the dignity of small nations. If the Macedonians under Alexander the Great could conquer Persia and go as far as India with their armies, I am sure today’s Macedonians can face off a tin-pot neighbourhood bully.

Nicolas Sarkozy - a sorry excuse for a European

When Nicolas Sarkozy defeated Segolene Royal in last year’s French presidential election, there were some grounds for optimism that French foreign policy might take a turn for the better. Indeed, Sarkozy - no anti-American - has taken the important step of opting to bring France back into NATO’s integrated command, thereby reversing one of Charles de Gaulle’s most symbolic acts of Gallic independence vis-a-vis the US. Yet where South East Europe is concerned, Sarkozy has on at least five counts proven himself to be as obstructive and destructive as French presidents come; an enemy of the region and of the cause of European unity.

1) Sarkozy argued against Turkey’s entry into the EU on the grounds that ‘Turkey is in Asia Minor’ and that ‘I won’t be able to explain to French school kids that Europe’s border neighbors are Iraq and Syria.’ He is, meanwhile, no doubt aware that the state of which he is head includes territories in the Caribbean, South America and the Indian Ocean as its integral parts or ‘overseas departments’. It is difficult to believe that the French president genuinely has difficulty with the concept of an EU including Turkey, which was part of the Ancient Greek world and the Roman Empire and whose largest city was for a time the Roman capital, but has no difficulty with the concept of a France that borders on Brazil. Or that he is unaware that EU member Cyprus is, geographically, more wholly Asian than Turkey. Either Sarkozy really is spectacularly ignorant - which I find difficult to believe - or he is cynically playing up to the popular ignorance and chauvinism of his citizens in the most vulgar manner.

2) At the NATO summit in Bucharest in April, Sarkozy vetoed the granting of a Membership Action Plan to Georgia and Ukraine; for all his denial, he appears to have done so because he did not want to offend Russia. This makes no sense in terms of principles; it is as if Norway should have been denied NATO membership so as not to offend Sweden; or Poland, so as not to offend Belarus. A sovereign state’s right to join a military alliance cannot be the subject of a veto by one of its neighbours; otherwise it ceases to be sovereign. The deference to Russia harks back to an era of imperial spheres of influence. Sarkozy appears less interested in the principle of European unity than in pursuing old-style imperial diplomacy on the European continent.

3) Sarkozy has long supported Greece in its dispute with Macedonia without pretending that this has anything to do with principles: ‘I always stressed that we support the Greek position in the name issue. Greeks are our friends.’ In his most recent statement, however, Sarkozy not only argues that Macedonia should back down because ‘the newcomer is the one that should make efforts’, but reportedly also on the grounds that Macedonia is a ‘non-democratic country’. This marks a new low in French efforts to destabilise a fragile country that was deemed sufficiently democratic by the international community to warrant international recognition back in 1992, and whose provisions for minority rights are incomparably better than that of Greece, which does not even recognise the existence of its Macedonian and Turkish minorities. The consequences of a Macedonian collapse for peace and stability in Europe should not need emphasising; Sarkozy is playing his cynical, Gaullist game in the most irresponsible manner possible.

4) While denying Macedonia’s democratic credentials, France under Sarkozy is reverting to the traditional French policy of supporting Serbia, the country primarily responsible for the catastrophes in the Balkans in the 1990s, and whose attempts to undermine Kosova’s independence are endangering peace and stability in the Balkans more than anything else. France’s ambassador in Belgrade, Jean Francois Terral, is reported to have described Serbia as ‘the country with the greatest possibilities in the Balkans’. He is quoted as saying that ‘as far as France is concerned, Serbia has the priority among Western Balkan states’. After all the efforts in which the West has engaged in this decade, to encourage Serbia to change its ways and behave in a responsible manner, France now appears to be reinforcing the old, destructive belief of Serbia’s - that it is a natural regional hegemon with a right to preeminence over its smaller and weaker neighbours. And this without demanding any commensurate change in Serbian policy toward Kosova.

5) While rewarding the two Balkan states - Greece and Serbia - that are pursuing the most destructive, nationalistic policies at the expense of the wider region, Sarkozy has taken efforts to punish Croatia, a state that has turned its back on extreme nationalism. In contrast to Serbia, Croatia since 2000 has abandoned expansionism vis-a-vis Bosnia, abandoned support for anti-Bosnian separatists and come round to full cooperation with the war-crimes tribunal in the Hague. Yet in response to the Irish rejection of the Lisbon Treaty, Sarkozy has announced that France will veto further EU enlargement until the treaty is ratified - a step that above all punishes Croatia, which is the next state slated for EU membership. Showing scant regard for the democratic will of his fellow Europeans, he appears to be willing to punish Croatia and other EU aspirants for the fact that votes within the EU have not gone his way.

Nicolas Sarkozy is a sorry excuse for a European. His foreign policy makes no pretence at being guided by any principles or consistency, and he appears to revel in its selfish, nationally egotistical character. Nevertheless, at a certain level, one must admire his readiness to behave so unreasonably: the EU is a body that rewards the unreasonable and the selfish and that punishes the well behaved. If an EU member - or indeed a non-member - wishes to get its way, it pays for it to be stubborn and obstructive, as then the EU’s spineless, amoral bureaucrats will pander to it with talk about a ‘compromise acceptable to both sides’ or other such cliches designed to conceal appeasement. It is difficult to see that Sarkozy’s policy toward South East Europe is inspired by anything other than short-term, tactical and narrowly national considerations, but he is at least prepared to go about trying to get what he wants.

It would be encouraging if our own British government were to be similarly stubborn and obstructive in pursuit of goals where, justifiably, our policies have diverged from France’s: over EU and NATO expansion; Turkey; Macedonia; etc. Were it to do so, it would achieve more than it does. But I’m not holding my breath.

The Woodrow Wilson Centre and the Orthodox fascist lobby

Picture: The Woodrow Wilson Centre’s award ceremony chairman, Alexandros Lykourezos, with his friend, the architect of the Srebrenica massacre and indicted war-criminal Ratko Mladic.

The Woodrow Wilson Centre invited the Greek lawyer Alexandros Lykourezos to chair its award ceremony in Athens on 15 May. Lykourezos has boasted of his friendship with the indicted war-criminal and terrorist Ratko Mladic, the Bosnian Serb commander who organised the Srebrenica massacre of July 1995. Lykourezos, who worked as Mladic’s defence lawyer, denies that the Srebrenica massacre ever took place. The scandal of a supposedly respectable institute of learning collaborating in this manner with such an individual has provoked a storm of protests from Bosnian citizens, academics and journalists. Michael Van Dusen, deputy director of the Woodrow Wilson Centre, justified its collaboration with Lykourezos on the grounds that ’Mr. Lykourezos is, we are told, a significant presence in Greek society, and in that context he had been asked by the Awardees to chair and help support this internationally acknowledged event.’ Sharon Carter, director of ‘outreach and communications’ at the Woodrow Wilson Centre, justified its collaboration with Lykourezos on the grounds that ‘the Centre notes that Mr. Lykourezos’s views on the Bosnian crisis of the 1990s are views shared by much of the Greek population and that in fact he has indicated that he had no direct or indirect contact with General Mladic after 1997 or with Slobodan Milosevic after 2000.’ Precisely how support for genocide can be reconciled with the ideals of Woodrow Wilson is unclear.

In the controversy provoked by the action of the Woodrow Wilson Centre, the latter received uninvited solidarity from a certain Mike Averko, a Russian nationalist, Soviet apologist and columnist for the Serb-nationalist website Serbianna. Averko turned up at Veronica Khokhlova’s blog at Global Voices to attack the Woodrow Wilson Centre’s critics - by denying that genocide occurred at Srebrenica and by questioning the figure of 8,000 Srebrenica victims. His ill-informed arguments were then comprehensively demolished by other commenters, including myself. Rather than continue the debate publicly, Averko then chose to email his reply to his circle of friends from the ranks of the Orthodox fascists and ultra-nationalists and their fellow travellers on the American far-right and far-left. And he kindly included me on his email recipient list.

I’m not going to post Averko’s reply here, and will say only that it included an apology for the Soviet Union’s decision to sign an alliance with Nazi Germany in 1939. Averko is a peculiarly ill-informed champion of the Russian-nationalist and Great Serbian causes, as demonstrated by the attack he made on me in his email:

‘In his ongoing political diatribes, note that Hoare doesn’t seem to use the term “genocide denier” to describe the stance taken by Turkish officials vis-ΰ-vis what happened to the Armenians. Instead, he has had a penchant for sugar coating Turkey, in comparison to his comments about Russia and Serbia.’
I feel no need to justify my record on Turkey and the Armenian Genocide, and bring this up only to demonstrate Averko’s ineptitute.

On 8 May of this year, I wrote: ‘The establishment of the Turkish nation-state involved the genocide of the Armenians, followed by the expulsion of at least one and a quarter million Greeks (or Turkish-speaking Christians)… Turkey’s difficulty in functioning as a democracy is closely related to its unwillingness to face up to the Armenian Genocide or to the existence of a Kurdish people within its borders - hence it cannot fully permit freedom of speech, as this would result in open discussion of the Armenian Genocide and open expressions of Kurdish national politics.’ In my first published article about Turkey, back in September 2005, I several times referred to ’Turkish genocide-denial’. In fact, Turkey’s deficiencies as a democracy, and the poisonous nature of Turkish ultra-nationalism, are subjects I have written about at some length.

In essence, Averko is an apologist for Russian and Serbian crimes, who attempts to defame those who expose these crimes by falsely accusing them of apologising for other crimes carried out by other nations. It’s a familiar dishonest debating technique that falls broadly under the category of whataboutery.

The most interesting thing about Averko’s email, however, was its list of recipients: a veritable rogue’s gallery of the most extreme members and sympathisers of the Orthodox fascist circle in the US, both from the ranks of the far right and the far left (NB not everyone on this list is a member of this circle; the list appears to include completely innocent people such as myself who were thrown in by Averko, and who may not be at all pleased to receive his unsolicited emails).

cmaclay@NOSPAMcyber.law.harvard.edu; solana.larsen@NOSPAMgmail.com; rebecca.mackinnon@NOSPAMgmail.com; neekas.backlog@NOSPAMgmail.com; caucasus@NOSPAMglobalvoicesonline.org; ethan@NOSPAMglobalvoicesonline.org; advocacy@NOSPAMglobalvoicesonline.org; ****@NOSPAMsiberianlight.net; djurdjevich@NOSPAMyahoo.com; Jon Hellevig (hellevig@NOSPAMhku.ru); irastraus (irastraus@NOSPAMaol.com); info@NOSPAMnarochnitskaia.ru; jegorin@NOSPAMerols.com; jjatras@NOSPAMssd.com; Liz Milanovich (lizmilano@NOSPAMshaw.ca); lselinsk (lselinsk@NOSPAMoptonline.net); mark.mardell@NOSPAMbbc.co.uk; Oluic, S. LTC G&EnE (Steven.Oluic@NOSPAMusma.edu); Rachel Ehrenfeld (ehrenfeld@NOSPAMfastmail.us); rachel.rawlins@NOSPAMgmail.com; sheleta@NOSPAMgmail.com; seansrussiablog@NOSPAMgmail.com; serbianna@NOSPAMserbianna.com; trifkovic@NOSPAMnetzero.net; unwrittenhistory@NOSPAMhotmail.com; vladsobell (vlad.Sobell@NOSPAMdir.co.uk); sirivanhoe98 (sirivanhoe98@NOSPAMyahoo.com); draskoj@NOSPAMaol.com; nick1159@NOSPAMhotmail.com; *****************@NOSPAMyandex.ru; pkirill88 (pkirill88@NOSPAMhotmail.com); neboysha.malich@NOSPAMverizon.net; mitarvuich@NOSPAMmsn.com; photo@NOSPAMrussellgordon.net; brandjo@NOSPAMgmail.com; rieasinfo@NOSPAMgmail.com; jedbabbin@NOSPAMaol.com; gm@NOSPAMgmbooks.com; diana.jostoNOSPAM@yahoo.fr; konstantinsemin (konstantinsemin@NOSPAMrcn.com); martin.dewhirst@NOSPAMgmail.com; joelgaines@NOSPAMaol.com; lopusina@NOSPAMEUnet.yu; jasoncooper (jasoncooper@NOSPAMtiraspoltimes.com); Georgebogdanich@NOSPAMaol.com; darren@NOSPAMgscgrouppr.com; dbinder@NOSPAMverizon.net; justin (justin@NOSPAMantiwar.com); matt@NOSPAMantiwar.com; hermane@NOSPAMwharton.upenn.edu; davidepet@NOSPAMcomcast.net; st_sava (st_sava@NOSPAMalumni.fdu.edu); ckcuboba@NOSPAMyahoo.ca; ira@NOSPAMthecia.net; georgeszamuely@NOSPAMaol.com; michaletos@NOSPAMserbianna.com; gcthomas2@NOSPAMyahoo.com; jpmaher@NOSPAMneiu.edu; averich@NOSPAMhotmail.com; sparta13 (sparta13@NOSPAMix.netcom.com); malich@NOSPAMmlmpclaw.com; djordjevic_nikola (djordjevic_nikola@NOSPAMyahoo.com); emperorsclothes@NOSPAMtenc.net; msieff@NOSPMupi.com; yuri (yuri@NOSPAMdiscovery.org); lozansky@NOSPAMgmail.com; frolovvl@NOSPAMawax.ru; andrei.liakhov (andrei.liakhov@NOSPAMnortonrose.com); edwardlucas (edwardlucas@NOSPAMeconomist.com); ludmila001@NOSPAMcomcast.net; robertvbridge (robertvbridge@NOSPAMyahoo.com); markohoare@NOSPAMhotmail.com; admopar1@NOSPAMaol.com

Readers may wish to test their knowledge of this lovely group of people by seeing how many names they can recognise. The reader who recognises the largest number may receive a prize. First prize is a ticket to this year’s annual official celebration of the signing of the Ribbentrop-Molotov Pact in Moscow on 23 August. Second prize is a package holiday-tour of the Republika Srpska’s Ottoman mosques

Zorba the Greek για την εξόντωση των Μακεδόνων

Η Ελλάδα της πολιτικής από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είχε συμπεριλάβει μια σειρά καταστροφών που συλλογικά μοιάζουν με ένα τρένο-ναυάγιο: οι δολοφονικές διώξεις των leftists που προκάλεσαν το ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο? Το φασιστικό καθεστώς των συνταγματαρχών του 1967-74? Την τουρκική εισβολή στην Κύπρο , Θα προκληθεί από την συνταγματαρχών "πολιτικές? Υποστήριξη για τη Σερβία του Μιλόσεβιτς στους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας Διαδοχή? Και η συνεχιζόμενη δίωξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Όλες αυτές οι καταστροφές που προέρχονται από το γεγονός ότι οι δεξιοί εθνικιστές πήρε την εξουσία στην Ελλάδα μετά τους Ναζί κενώσεως της θέσης της χώρας στο τέλος του 1944. Αυτές οι εθνικιστές είχαν οι ίδιοι, είτε συνεργάστηκαν με τους Ναζί, ή στην καλύτερη περίπτωση αμελητέα έπαιξαν ρόλο στην αντίσταση σε σύγκριση με εκείνη των αριστερών Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, αλλά ήταν σε θέση να λαμβάνει και να κατέχει εξουσία χάρη στην υποστήριξη της πρώτης Βρετανία και στη συνέχεια ΗΠΑ. Η ελληνική leftists, που οδήγησε ένα από τα μεγαλύτερα αντι-ναζιστική κινημάτων αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη, ήταν murderously συνθλιβεί.

Όταν το μέγεθος της φρίκης που έχουν προκύψει από αυτή την επαίσχυντη κατ 'εξαίρεση περίπτωση της βρετανικής και αμερικανικής γεωπολιτικής, αξίζει να υπενθυμίσουμε την περήφανη παράδοση της ελληνικής αριστεράς, των οποίων τα μέλη έχουν συχνά την πιο εύγλωττη φωνές διαμαρτυρίας κατά των εγκλημάτων της ελληνικής αντίδρασης και τον ελληνικό εθνικισμό. Και δεν ήταν πιο πειστική από εκείνη του Νίκου Καζαντζάκη (1883-1957), την Ελλάδα, αναμφισβήτητα, το μεγαλύτερο του σύγχρονου συγγραφέα.

Ο Καζαντζάκης το πιο φημισμένο φανταστικό χαρακτήρα είναι ο Αλέξης Ζορμπάς, ο επώνυμα ήρωα του 1946 μυθιστόρημα "Zorba the Greek". Μια swashbuckling, philosophising Casanova, Ζορμπά παραμένει αγαπημένη του από τους Έλληνες σήμερα, ελληνικές και εστιατόρια σε όλο τον κόσμο είναι το όνομα του από τον ίδιο. Δεδομένου τρέχουσα πολιτική της έναντι της ελληνικής Μακεδονίας, είναι διαφωτιστική για να διαβάσει τα λόγια του Καζαντζάκη που τοποθετούνται στο στόμα του παρόντος πιο δημοφιλείς ήρωες της ελληνικής μυθοπλασίας όταν αυτή περιγράφεται το ρόλο του στην ελληνική πάλη για να αποικίσουν Μακεδονίας, ότι θα φτάσει σωστά στα τέλη της δεκατη ενατη αιώνα και που κορυφώθηκε με την κατάκτηση της ελληνικής Μακεδονίας στο Αιγαίο τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Σε αυτόν τον αγώνα, η Ελλάδα τις κυριότερες αντιπάλους της Βουλγαρίας ήταν και το Μακεδονικό και Βουλγάρων εθνικιστών βασίζεται μεταξύ της Μακεδονικής-ομιλίας του πληθυσμού. Οι Βούλγαροι εθνικιστές εξέτασε όλα Μακεδονικό ομιλητές να είναι «βουλγαρική», ενώ οι ίδιοι οι αντάρτες Μακεδονικό διχασμένη ως τη σχέση τους με τη Βουλγαρία. Ζορμπά αναφέρεται στα θύματα του απλώς ως «Bulgars», αν και το τοπίο ως προς το οποίο θα λειτουργεί έχουν κατοικείται από εθνικά Μακεδόνες και όχι στο πραγματικό τους Βούλγαρους.

Ζορμπά υπενθυμίζει:

I wander να χρησιμοποιηθεί για τα βουνά της Μακεδονίας ο Παύλος Μελάς - ήμουν τότε ταινίες συμπολίτες, υψηλότερο από αυτό καλύβα, με δική μου kilt, κόκκινο Fez, ασημί χαραγμένα, amulets, yataghan, cartridgecases και πιστόλια. Ήμουν καλύπτονται με το χάλυβα, τον άργυρο και studs. Όταν εγώ βάδισε υπήρχε clatter και clank ως εάν ήσαν regiment περνώντας προβλέπονται στο δρόμο!

Ζορμπά περιγράφει την ενέδρα των ανταρτών έναν αντίπαλό του, ένας ιερέας βουλγαρικά:
Πήγα λοιπόν σε αυτό τον ιερέα της σταθερής και περίμενε. Προς νύχτα ο ιερέας ήρθε στο σταθερό σε ζωοτροφές των ζώων. I πέταξε τον εαυτό μου σχετικά με το άτομό του και διακόπτει τον λαιμό του σαν πρόβατα. I lopped off αυτιά του και κόλλησε στο πορτοφόλι τους. Ήμουν μια συλλογή Bulgar αυτιά, θα δείτε? Έτσι πήρα τον ιερέα του αυτιά και έκανε off.

Λίγες μέρες leter, Ζορμπά repented της παρούσας δράσης και αποκήρυξε τη χώρα του, μετά από συνάντηση των πέντε ορφανά παιδιά του ιερέα που είχε σκοτωθεί, που είχε μειωθεί σε beggary. Αλλά αυτό ήταν μόνο αφού έχει πραγματοποιήσει ήδη μία σειρά αγριότητες:
Έχω κάνει τα πράγματα για τη χώρα μου ότι θα τα μαλλιά σου σταθεί στα τέλη, αφεντικό. Έχω περικοπή των ανθρώπων λαιμοί, καμένα χωριά, οι γυναίκες θύματα βιασμού και ληστείας, αφανίστηκαν ολόκληρες οικογένειες. Γιατί; Γιατί ήταν Bulgars, ή Τούρκους.

Ζορμπά στη συνέχεια περιγράφει την επίθεση σε έναν «βουλγαρική" χωριό:
Μόλις πήγα σε μια άλλη βουλγαρικό χωριό. Και ένα παλιό ωμής που έπαιρνα spotted μου - ήταν ένα χωριό ηλικιωμένων - λένε οι άλλοι και αυτοί που περιβάλλεται από το σπίτι ήμουν εγώ υποβολής in. υποβαθμίστηκε αναφέρονται στην μπαλκόνι και παρεισέφρησε από μία στέγη για την επόμενη? Το φεγγάρι ήταν μέχρι και Ι πήδηξε από το μπαλκόνι σε μπαλκόνι σαν μια γάτα. Αλλά έβλεπαν σκιά μου, αναρριχήθηκε μέχρι τις στέγες πάνω και άρχισαν τα γυρίσματα. Τι να κάνω; I έπεσε σε αυλή, και εκεί Βρήκα ένα βουλγαρικό γυναίκα στο κρεβάτι. Έχει σηκώθηκε στην πιτζάμας, είδε και μου άνοιξε το στόμα του να φωνάζει, αλλά είχα εκτίθενται όπλα και μου ψιθύρισε "Mercy! Έλεος! Να μη φωνάζει! "Και κατασχέθηκε το στήθος. Και συνέχισε ωχρό και τα μισά swooned.

"Ελάτε στο χώρο μας», είπε σε μια χαμηλή φωνή. "Ελάτε στο ότι δεν μπορούμε να δούμε…"
Πήγα στο εσωτερικό της, gripped το χέρι μου: "Είστε μια ελληνική;", είπε. «Ναι, ελληνικό. Να μην προδώσει εμένα. "Πήρα την από τη μέση. Είπε μία λέξη δεν. Πήγα στο κρεβάτι μαζί της και η καρδιά μου trembled με ευχαρίστηση. "Εκεί, Ζορμπά, σας σκύλος», είπα στον εαυτό μου, «υπάρχει γυναίκα για σένα? Ότι το τι σημαίνει ανθρωπιά! Ποια είναι αυτή; Bulgar; Ελληνικά; Παπούα; Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που μετράει! Είναι ανθρώπινο, και ενός ανθρώπου με ένα στόμα, και το στήθος, και του οποίου μπορεί η αγάπη. Δεν είναι ντροπή σας να σκοτώσει; ΜΠΑΧ! ΧΟΙΡΙΝΟ! "

Έτσι σκέφτηκα ενώ ήμουν μαζί της, μοιράζονται την ζεστασιά. Αλλά ότι έκανε τρελές σκύλα, η χώρα μου, αφήστε μου στην ειρήνη για αυτό, πιστεύετε; I εξαφανίστηκε στο επόμενο πρωί τα ρούχα της Bulgar γυναίκα μου έδωσε. Ήταν μια χήρα. Πήρε την καθυστερημένη του συζύγου ρούχα από ένα στήθος, τους έδωσε τη γνώμη μου, και η ίδια hugged μου γόνατα και ζητιάνευαν μου να επανέλθω σε αυτήν.
Ναι, ναι, είχα πάει πίσω… τα ακόλουθα νύχτα. Ήμουν τότε πατριώτης, φυσικά - ένα wild beast? Πήγα πίσω με την παραφίνη μπορεί και να θέσουν φωτιά στο χωριό. Η εισηγήτρια πρέπει να έχουν καίγονται μαζί με τις άλλες, τις φτωχές wretch. Το όνομά της Ludmilla.

(Του Νίκου Καζαντζάκη, Zorba the Greek, Faber και Faber, London, 2000, pp. 240-245)
Αυτό, λοιπόν, είναι η κληρονομιά του ελληνικού αγώνα για τη Μακεδονία, τη στιγμή που εκδηλώνεται στην εκστρατεία για την ισχύ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας να αλλάξει το όνομά της, ώστε τελικά να εξαφανίσει το μακεδονικό έθνος από τον χάρτη της Ευρώπης. Όπως εκφράστηκε από την πένα του στην Ελλάδα το μεγαλύτερο του μυθιστοριογράφου, από το στόμα της Ελλάδος το αγαπημένο φανταστικό χαρακτήρα.
Καζαντζάκη πρέπει να νηματοποίησης στον τάφο του.

Ελληνική απειλή για Simpsons αστέρων

Homer Simpson, αστέρι της αμερικανικής τηλεόρασης, κινούμενα δείχνουν κωμωδία "The Simpsons", έχει τεθεί υπό αστυνομική προστασία στη γενέτειρά του Σπρίνγκφιλντ μετά την παραλαβή από απειλές θανάτου ενός εξτρεμιστικού Ελληνο-εθνικιστική οργάνωση. Οι απειλές που ακολουθούν μια τυπική απαίτηση από την ελληνική υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη την περασμένη εβδομάδα ότι ο κ. Simpson αλλάξει όνομα, επισημαίνοντας ότι «Όμηρος» ήταν το όνομα της Αρχαίας Ελλάδας το μεγαλύτερο του ποιητή, ο συντάκτης της Ιλιάδας και η Οδύσσεια. "Κλοπή ταυτότητας είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο έγκλημα», η κα Μπακογιάννη δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα, την Παρασκευή? "Εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο, μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι ο Όμηρος ήταν αμερικανικές. Αλλά η πραγματική Όμηρος ήταν ελληνική. "Και πρόσθεσε:« Και δεν ήταν κίτρινο και δεν διέθετε μόνον οκτώ δάκτυλα ».

Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι η Ελλάδα ήταν πρόθυμος να διαπραγματευθεί έναν συμβιβασμό με το όνομα διαφορά ότι θα ικανοποιήσει και τα δύο μέρη, και προτείνεται ότι «Νέα Όμηρος» μπορεί να είναι κατάλληλη και αμοιβαίως αποδεκτή ονομασία για τους Simpsons αστέρων. Η κα Μπακογιάννη εγχείρημα στηρίζεται σε μια ελληνική πρωτοβουλία για την απαγόρευση των ομοφυλόφιλων γυναικών από όλο τον κόσμο καλώντας τους "λεσβίες", το οποίο είναι το όνομα των κατοίκων των ελληνικών νησιών της Λέσβου, και μετά από μια επιτυχημένη ελληνική δράση για την ισχύ Dustin την Τουρκία, την Ιρλανδία " s εκπρόσωπός του στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, για να πέσει μια αναφορά στη «Μακεδονία» από τους στίχους του τη θέση της Eurovision.

Matt Γκρένινγκ, δημιουργό των «The Simpsons», είπε ότι αναξιοπαθούντα να μάθουν από τις ελληνικές αντιρρήσεις ως προς το όνομα μιας από τις πιο αγαπημένες χαρακτήρες, επισημαίνοντας ότι είχε το όνομα του μετά από δική του πατέρα, που ήταν επίσης κάλεσε τον Όμηρο. Είπε επίσης ότι κάθε προσπάθεια είχε γίνει για να εξασφαλιστεί ότι ο χαρακτήρας ήταν πιστή στο πνεύμα του ελληνικού πρωτοτύπου, καθώς και ότι, για παράδειγμα, η αρχική εικόνα Οδυσσέα του Ομήρου είπε ότι έχει "Ωχ!" Κατά το ήμισυ του πληρώματος ήταν τρώγονται από τον Κύκλωπα.
Διπλωματικές προσπάθειες για την εξεύρεση λύσης με τις τελευταίες ελληνικές-κίνησε το όνομα είναι διαμάχη συνεχίζεται.

H Μακεδονία πρέπει να υπερασπιστεί την Ευρώπη

Μακεδονίας ελπίζει να προσκληθεί να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ κατά τη Σύνοδο Κορυφής της Συμμαχίας, η οποία θα διεξαχθεί στο Βουκουρέστι, στη Ρουμανία στις αρχές Απριλίου. Ωστόσο, η Ελλάδα έχει απειλήσει να ασκήσει βέτο την ένταξη της Μακεδονίας, με το σκεπτικό ότι αντιτίθεται στο όνομα της Μακεδονίας. Με βάση τις δικές παρωπίδες, οι εθνικιστικές και προ-δημοκρατικές ερμηνεία της ιστορίας, η Ελλάδα υποστηρίζει αποκλειστικό δικαίωμα να χρησιμοποιεί τον όρο «Μακεδονία», και είναι απολύτως διατεθειμένη να bully αυτό το πολύ μικρότερα και πιο ευάλωτες έθνος, μέχρις ότου η τελευταία εγκαταλείπει το όνομά του, ανεξάρτητα από το το κόστος για την περιφερειακή σταθερότητα και στο ΝΑΤΟ. Είναι δύσκολο να εκφράσω τον βαθμό αηδία και περιφρόνηση που κάνει μια τέτοια συμπεριφορά αισθάνονται.

Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι έχει μια επαρχία της δικής ονομάζεται «Μακεδονία», καθώς και την ύπαρξη ενός «Δημοκρατία της Μακεδονίας» προϋποθέτει μια εδαφική ισχυρισμός σχετικά με την παρούσα ελληνική επαρχία. Αυτό διαψεύδεται από το γεγονός ότι η Δημοκρατία της Μακεδονίας υπάρχει από το 1940, αρχικά ως μέλος της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας, ενώ η Ελλάδα μόνο το όνομα της επαρχίας στην ερώτηση «Μακεδονία», όπως πρόσφατα το 1989, πιθανώς με τη σκόπιμη, εν ψυχρώ πρόθεσή του έχοντας μια δικαιολογία για να προκαλέσουν την τρέχουσα διαμάχη, όταν Μακεδονίας ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία. Αφού δαπάνησε το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα βιαίως αφομοιώνοντας ή dispossessing δική της ομιλίας σλαβική μακεδονική μειονότητα, αλλά ήταν επίσης πιθανώς μόνο το 1989 ότι η Ελλάδα θεώρησε ότι ήταν ασφαλές να το κάνετε αυτό, χωρίς να υπονομεύεται η ίδια αυτή πολιτική της εθνικής ομογενοποίησης.

Το δεύτερο ελληνικό επιχείρημα είναι ότι η Μακεδονία είναι υποτίθεται ότι προσπαθεί να "κλέψει" ελληνική ιστορία? Δήθεν, όπως οι Μακεδόνες είναι ένα σλαβικό λαό, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να χρησιμοποιεί το όνομα της χώρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον οποίο οι Έλληνες υποστηρίζουν ως «δική τους ». Αυτό, βεβαίως, προϋποθέτει μια επιλεκτική άποψη της ιστορίας? Όπως οι Μακεδόνες είναι αρέσουν επισημαίνοντας, τους αρχαίους Έλληνες είναι ευρέως για την εγγραφή ως έχοντας εμφανίσεις τους Μακεδόνες ως μη Έλληνες βαρβάρους. Στο τέταρτο αιώνα π.Χ., τον Αθηναίο ρήτορα Δημοσθένη ελληνικά, ένα σπουδαίο αντίπαλο των Μακεδόνων, του είπε ο Μέγας Αλέξανδρος πατέρας του, ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος Β, ότι ήταν "να μην είναι μόνο δεν ελληνική, δεν σχετίζεται με τους Έλληνες, αλλά δεν ακόμη και βάρβαρος από κάθε χώρα που μπορεί να ονομαστεί με τιμά, αλλά μια pestilent knave από τη Μακεδονία, όπου άλλωστε θα ήταν ποτέ δεν είναι ακόμη δυνατόν να αγοράσει ένα αξιοπρεπές δούλος ». Αλλά ακόμα και να κάνω αυτό το σημείο είναι να κατέλθει στο επίπεδο των Ελλήνων εθνικιστών, που προσπαθούν να εισβάλει αρχαία ιστορία, την επιβολή τους σύγχρονα εθνικιστικά στερεότυπα που της αναλογούν, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει ως προπαγάνδα.

Εκτιμώ ότι μπορεί να είναι δύσκολο για ένα sane πρόσωπο για να καταλάβουμε τι συμβαίνει εδώ: προσπαθήστε να φανταστείτε την αγγλική αγωνίζεται μαζί με τους Ουαλούς Boadicea για το αν ήταν «αγγλικά» ή «Welsh», ή με το κατά πόσον η γαλλική Richard ήταν το Lionheart " Αγγλικά »ή« γαλλικό ». Προσπαθήστε να φανταστείτε την γαλλική αγωνίζεται μαζί με τους Γερμανούς για το αν ο Καρλομάγνος ήταν «γαλλικά» ή «γερμανικού». Αυτό είναι κάτι που δεν ωριμάζουν, δημοκρατικό έθνος θα κάνουμε. Όμως, στον εικοστό πρώτο αιώνα, είναι προφανώς δυνατό για την επέκταση του ΝΑΤΟ και τη σταθερότητα των Βαλκανίων που πρέπει να τίθεται σε κίνδυνο πάνω από κάτι τέτοιο. Στην πραγματικότητα, οι επιπτώσεις είναι ακόμη πιο επικίνδυνο: αν Σλάβοι δεν επιτρέπεται να μοιραστεί την κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Βρετανοί πολίτες της Δυτικής ινδική ή ασιατικής καταγωγής επιτρέπεται να μοιραστεί την κληρονομιά του Richard Boadicea ή το Lionheart; Οι Εβραίοι είναι Γερμανοί επέτρεψαν να μοιραστεί την κληρονομιά του Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσα, οι Εβραίοι στην ιταλική ή την κληρονομιά του Γάιο Ιούλιο Καίσαρα; Αν επιτρέψουν στην Ελλάδα να επιβάλει τη φυλετική ομοιογένεια στην αρχαία ιστορία, ό, τι έχει απομείνει από δυτικές αξίες;
Μακεδονίας θα πρέπει σε καμία περίπτωση δεν υποχωρήσει στο ζήτημα αυτό. Το όλο θέμα είναι μέλη του ΝΑΤΟ να αποκτήσουν ασφάλεια. Αλλά τι νόημα έχει «ασφάλεια» έχει αν κάποιος δεν έχει ακόμη επιτραπεί να χρησιμοποιούν τη δική της ονομασία; Το ΝΑΤΟ θα είναι ίδια η απαξίωση, εάν επιτρέπει ελληνικού εθνικού σωβινισμού να ασκήσει βέτο την επέκτασή της.

Μακεδονίας η θέση του δεν είναι τόσο αδύναμη. Οι δυτικές δυνάμεις δεν θα επιτρέψουν Μακεδονίας για σύμπτυξη? Τη στρατηγική θέση της χώρας? Το ενδεχόμενο της διάσπαση θα οδηγήσει σε σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας? Την αυξανόμενη ρωσική επέμβαση στη γειτονική Σερβία και στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας - όλα αυτά είναι λόγοι για τους οποίους η Μακεδονία μπορεί να αισθάνονται σίγουροι ότι η Δύση δεν αντέχει να την εγκαταλείψουν. Επιπλέον, η Ελλάδα της ίδιας της θέσης δεν είναι τόσο ισχυρή? Βόρειο τμήμα της Κύπρου είναι υπό τουρκική κατοχή, και την Ελλάδα και την Κύπρο, τελικά, χρειάζεται η καλή θέληση των ΗΠΑ και της Ευρώπης και αν το θέμα είναι να λυθούν ποτέ. Μερικοί από εμάς μπορεί να νιώθουν ότι, αν η Ελλάδα συνεχίζει με την τρέχουσα πολιτική πάνω Μακεδονίας, και εάν η Κύπρος συνεχίζει να παρακολουθεί την ελληνική γραμμή, τότε τα δύο αυτά έθνη έχασαν κάθε δικαίωμα να τη δυτική υποστήριξη για την επανένωση της Κύπρου. Μακεδονίας μπορεί να χρειαστεί να περιμένετε λίγο περισσότερο χρόνο για να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, αλλά θα επιβιώσει, ενώ η Ελλάδα μπορεί να καταλήγουν να πληρώνουν βαρύ τίμημα.

Σε αυτή την επιθετικότητα αντιστέκεται, η Μακεδονία είναι μόνο σεβασμό δεν τηρήσει τις δικές της, αλλά και του ΝΑΤΟ και της Δύσης. Μακεδονίας πρέπει να αγωνιστούμε για τον εαυτό της, για το σκοπό αυτό, πρέπει να σηκώνονται για την Ευρώπη, για τη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια των μικρών εθνών. Εάν οι Μακεδόνες υπό το Μέγα Αλέξανδρο θα μπορούσαν να κατακτήσουν την Περσία και φθάνουν μέχρι την Ινδία με τους στρατούς, είμαι βέβαιος ότι η σημερινή Μακεδόνες μπορούν να αντιμετωπίσουν τον κασσίτερο, ένα ποτ-γειτονιά bully.
Νικολά Σαρκοζί - μία θλιβερή δικαιολογία για ένα ευρωπαϊκό

Όταν Νικολά Σαρκοζί νίκησε Segolene Royal και στην περσινή γαλλικές προεδρικές εκλογές, ότι υπήρχαν κάποιοι λόγοι αισιοδοξίας ότι η γαλλική εξωτερική πολιτική θα μπορούσε να λάβει τη σειρά του για το καλύτερο. Όντως, Σαρκοζί - δεν είναι αντι-αμερικανική - έχει αναλάβει το σημαντικό βήμα που επιλέγει να φέρει πίσω στη Γαλλία του ΝΑΤΟ ολοκληρωμένη εντολή, αντιστρέφοντας έτσι ένα από Charles de Gaulle τις πιο συμβολικές πράξεις Γαλατική ανεξαρτησία έναντι των ΗΠΑ. Όμως, όταν η Νοτιοανατολική Ευρώπη είναι, Σαρκοζί έχει επί τουλάχιστον πέντε μετράει ο ίδιος να αποδειχθεί ως παρελκυστική και καταστροφική, όπως γαλλική πρόεδροι έρθουν? Έναν εχθρό της περιοχής και η αιτία της ευρωπαϊκής ενότητας.

1) Sarkozy υποστήριξε κατά την είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ με το σκεπτικό ότι «η Τουρκία είναι Μικρά Ασία» και ότι «δεν θα μπορέσω να εξηγήσω στο γαλλικό σχολείο τα παιδιά, ότι τα σύνορα της Ευρώπης είναι γείτονες του Ιράκ και η Συρία». Είναι, εν τω μεταξύ, δεν αμφιβάλλω ότι γνωρίζει την κατάσταση του οποίου είναι επικεφαλής περιλαμβάνει εδάφη στην Καραϊβική, στη Νότια Αμερική και τον Ινδικό Ωκεανό ως αναπόσπαστα μέρη ή «Υπερπόντια Διαμερίσματα». Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ο Γάλλος Πρόεδρος πραγματικά έχει δυσκολίες με την έννοια της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, το οποίο αποτελούσε μέρος του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των οποίων η μεγαλύτερη πόλη ήταν για ένα διάστημα τη Ρωμαϊκή πρωτεύουσα, αλλά δεν έχει καμία δυσκολία με την την έννοια της Γαλλίας που συνορεύει με τη Βραζιλία. Ή ότι αγνοεί ότι η Κύπρος είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεωγραφικά, η μεγαλύτερη ασιατική εξ ολοκλήρου από την Τουρκία. Είτε Sarkozy είναι πράγματι εντυπωσιακή άγνοια - την οποία θεωρώ δύσκολο να πιστέψει κανείς - ή έχει την κυνικά να παίζουν μέχρι τα δημοφιλή άγνοια και τον σοβινισμό των πολιτών στην πιο χυδαία τρόπο.

2) Κατά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, τον Απρίλιο, Sarkozy βέτο για τη χορήγηση της εν Σύνθεση Σχέδιο Δράσης για τη Γεωργία και την Ουκρανία? Για όλη του την άρνηση, που φαίνεται να το έχουν πράξει, επειδή δεν ήθελε να προσβάλει τη Ρωσία. Αυτό δεν έχει νόημα από την άποψη των αρχών? Είναι σαν τη Νορβηγία θα έπρεπε να είχαν αρνηθεί την ένταξη στο ΝΑΤΟ, ώστε να μην προσβάλλουν τη Σουηδία? Ή την Πολωνία, έτσι ώστε να μην προσβάλλουν τη Λευκορωσία. Ένα κυρίαρχο κράτος το δικαίωμα να ενταχθούν σε μια στρατιωτική συμμαχία δεν μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο ενός βέτο από έναν από τους γείτονές? Αλλιώς παύει να είναι κυρίαρχο. Το σεβασμό προς τη Ρωσία harks πίσω στην εποχή της αυτοκρατορικής σφαίρες επιρροής. Σαρκοζί εμφανίζεται λιγότερο ενδιαφέρεται για την αρχή της ευρωπαϊκής ενότητας από ό, τι στην επιδίωξη παλιές αυτοκρατορικές διπλωματία στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

3) Σαρκοζί υποστηρίζει επί μακρόν την Ελλάδα στην διένεξη με τη Μακεδονία, χωρίς να υποκρίνεται ότι αυτό έχει να κάνει με τις αρχές: «Πάντα τόνισε ότι στηρίζουμε την ελληνική θέση στο θέμα του ονόματος. Έλληνες είναι φίλοι μας. "Στην τελευταία του δήλωση, ωστόσο, μόνο Sarkozy δεν υποστηρίζει ότι η Μακεδονία πρέπει να υποχωρήσει, επειδή« το νεοφερμένο είναι εκείνο που θα πρέπει να καταβάλλουν προσπάθειες ", αλλά αναφέρεται, επίσης, με το αιτιολογικό ότι η Μακεδονία είναι μια« μη δημοκρατικές χώρα ». Αυτό σηματοδοτεί μια νέα χαμηλά στη γαλλική προσπάθειες να αποσταθεροποιήσει μια εύθραυστη χώρα που θεωρείται αρκετά δημοκρατική από τη διεθνή κοινότητα για να δικαιολογήσουν την αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο από το 1992, και των οποίων οι διατάξεις για τα δικαιώματα των μειονοτήτων είναι ασύγκριτα καλύτερη από αυτή της Ελλάδας, που δεν αναγνωρίζουν ακόμα και οι ύπαρξη της μακεδονικής και τουρκικής μειονοτήτων. Οι συνέπειες της κατάρρευσης Μακεδονικό για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην Ευρώπη δεν θα χρειάζεται τονίζοντας? Σαρκοζί παίζει ο κυνικός, γκωλικής παιχνίδι με τον πλέον ανεύθυνο τρόπο.

4) Ενώ στερώντας δημοκρατικά διαπιστευτήρια της Μακεδονίας, τη Γαλλία υπό Σαρκοζί είναι η επιστροφή στο παραδοσιακό γαλλικό πολιτική της υποστήριξης της Σερβίας, η χώρα κατά κύριο λόγο υπεύθυνη για τις καταστροφές στα Βαλκάνια κατά τη δεκαετία του 1990, και των οποίων επιχειρεί να υπονομεύσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου είναι να τίθεται σε κίνδυνο η ειρήνη και της σταθερότητας στα Βαλκάνια, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πρεσβευτής της Γαλλίας στο Βελιγράδι, ο Jean Francois Terral, αναφέρεται ότι η Σερβία που περιγράφεται ως «η χώρα με τις μεγαλύτερες δυνατότητες στα Βαλκάνια». Αυτός είναι εισηγμένες όπως λέει ότι «όσον αφορά τη Γαλλία, η Σερβία έχει την προτεραιότητα μεταξύ των δυτικών βαλκανικών κρατών». Μετά από όλες τις προσπάθειες με τον οποίο η Δύση έχει εμπλακεί σε αυτή την δεκαετία, για να ενθαρρύνουν τη Σερβία να αλλάξει τους τρόπους και συμπεριφέρονται με υπεύθυνο τρόπο, η Γαλλία φαίνεται να είναι τώρα ενίσχυση των παλαιών, των πεποιθήσεων των καταστρεπτικών της Σερβίας - ότι είναι μια φυσική περιφερειακή hegemon με δικαίωμα preeminence άνω των μικρότερων και ασθενέστερων γειτόνων της. Και αυτό χωρίς να απαιτούν οποιαδήποτε ανάλογη αλλαγή στη σερβική πολιτική της έναντι της Κόσοβα.

5) Αν και επιβραβεύοντας τις δύο βαλκανικές χώρες - η Ελλάδα και η Σερβία - ότι είναι επιδίωξη η πιο καταστρεπτική, οι εθνικιστικές πολιτικές σε βάρος της ευρύτερης περιοχής, Σαρκοζί έλαβε προσπάθειες να τιμωρήσουν την Κροατία, ένα κράτος που έχει στρέψει την πλάτη της σε ακραίο εθνικισμό. Σε αντίθεση με τη Σερβία, την Κροατία από το 2000 έχει εγκαταλειφθεί επεκτατισμό απέναντι στην Βοσνία, εγκαταλείφθηκε υποστήριξη για την καταπολέμηση της βοσνιακής αυτονομιστών και συναίνεσαν στην πλήρη συνεργασία με το δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου στη Χάγη. Όμως, σε απάντηση της ιρλανδικής απόρριψη της Συνθήκης της Λισαβόνας, Σαρκοζί ανακοίνωσε ότι η Γαλλία θα βέτο περαιτέρω διεύρυνση της ΕΕ έως ότου επικυρωθεί η Συνθήκη - ένα βήμα που πάνω απ 'όλα τιμωρεί την Κροατία, η οποία είναι η επόμενη κατάσταση πλακόστρωτο για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρουσίαση λιγοστών υπόψη για τη δημοκρατική βούληση των Ευρωπαίων συναδέλφων του, φαίνεται να είναι πρόθυμος να τιμωρήσει την Κροατία και άλλων διεκδικητών της ΕΕ για το γεγονός ότι οι ψηφοφορίες στο πλαίσιο της ΕΕ δεν έχουν περάσει το δρόμο.

Ο Nicolas Sarkozy είναι μία θλιβερή δικαιολογία για μια ευρωπαϊos

Την εξωτερική πολιτική δεν είναι υποκρισία σε καθοδηγείται από τις αρχές ή η συνοχή, και αυτός φαίνεται να revel στην εγωιστική, egotistical εθνικό χαρακτήρα. Παρόλα αυτά, σε ένα ορισμένο επίπεδο, πρέπει κανείς να θαυμάσει την προθυμία του να συμπεριφέρεται έτσι αλόγιστα: η ΕΕ είναι ένα όργανο που επιβραβεύει το παράλογο και το εγωιστικό και που τιμωρεί την συμπεριφέρθηκε καλά. Εάν ένα κράτος μέλος της ΕΕ - ή ακόμα και ένα μη μέλος - επιθυμεί να πάρει το δρόμο, θα πληρώνει για να είναι πεισματάρης και παρελκυστική, όπως και τότε της ΕΕ spineless, ανήθικη γραφειοκράτες θα pander να με μιλήσουμε για μια «συμβιβαστική λύση αποδεκτή για να αμφότερες τις πλευρές »ή άλλα τέτοια κλισέ που αποσκοπούν στη συγκάλυψη appeasement. Είναι δύσκολο να δούμε ότι η πολιτική του Σαρκοζί προς τη Νοτιοανατολική Ευρώπη είναι εμπνευσμένη από οτιδήποτε άλλο εκτός από τα βραχυπρόθεσμα, τακτικής και στενά εθνικά κριτήρια, αλλά εκείνος είναι διατεθειμένος τουλάχιστον να προσπαθούμε να προχωρήσουμε για να αποκτήσουν αυτό που θέλει.

Θα ήταν ενθαρρυντικά, αν το δικό μας βρετανικής κυβέρνησης ήταν να παρομοίως πεισματάρης και αποφρακτική στην επιδίωξη των στόχων όταν, δικαίως, οι πολιτικές μας έχουν παρεκκλίνει από τη Γαλλία: πάνω από ΕΕ και ΝΑΤΟ επέκταση? Τουρκία? Μακεδονίας? Κλπ. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο , Αυτό θα επιτευχθεί περισσότερο από το να το κάνει. Αλλά δεν είμαι κατοχή μου ανάσα.
Το Κέντρο Woodrow Wilson και η Ορθόδοξη φασιστικού λόμπι
Εικόνα: Το Κέντρο Woodrow Wilson της τελετής απονομής ο πρόεδρός της, Alexandros Lykourezos, με τον φίλο του, τον αρχιτέκτονα της σφαγής της Σρεμπρένιτσα και την προσαγωγή του πολέμου Ράτκο Μλάντιτς εγκληματική.

Το Κέντρο Woodrow Wilson κάλεσε την ελληνική δικηγόρος Αλέξανδρος Lykourezos να προεδρεύσει την τελετή απονομής στην Αθήνα στις 15 Μαΐου. Lykourezos έχει boasted του φιλία με τον πόλεμο-που κατηγορούνται εγκληματικές και τρομοκρατικές Ράτκο Μλάντιτς, σερβοβοσνιακών διοικητή που οργάνωσε την σφαγή στη Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995. Lykourezos, που εργάστηκε ως δικηγόρος υπεράσπισης του Μλάντιτς, αρνείται ότι η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα έγινε ποτέ. Το σκάνδαλο των δήθεν αξιοσέβαστο ίδρυμα της μάθησης σε αυτό που συνεργάζονται με τέτοιο τρόπο ένα πρόσωπο έχει προκαλέσει θύελλα διαμαρτυριών από τους Βόσνιους πολίτες, πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι. Michael Van Dusen, ο αναπληρωτής διευθυντής του Κέντρου Woodrow Wilson, δικαιολογημένη τη συνεργασία της με Lykourezos με το αιτιολογικό ότι «ο κ. Lykourezos είναι, όπως μας λένε, μια σημαντική παρουσία στην ελληνική κοινωνία, και στο πλαίσιο αυτό, είχε κληθεί από την προεδρία Awardees να υποστηρίξει και να βοηθήσει αυτή την περίπτωση αναγνωρίζεται διεθνώς ". Sharon Carter, διευθυντής του« ανοίγματος και επικοινωνιών »στο Woodrow Wilson Κέντρο, δικαιολογημένη τη συνεργασία της με Lykourezos με το σκεπτικό ότι «το Παρατηρητήριο επισημαίνει ότι ο κ. Lykourezos τις απόψεις του σχετικά με τη βοσνιακή κρίση της δεκαετίας του 1990, οι απόψεις μοιράζονται μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού και ότι στην πραγματικότητα έχει δηλώσει ότι δεν είχε καμία άμεση ή έμμεση επαφή με τον στρατηγό Μλάντιτς μετά το 1997 ή με Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, μετά το 2000. "Ακριβώς τη στήριξη για τη γενοκτονία πώς μπορούν να συμβιβαστούν με τα ιδεώδη του Woodrow Wilson είναι ασαφής.

Στην αντιπαράθεση που θα προκληθούν από τη δράση του Κέντρου Woodrow Wilson, ο τελευταίος έλαβε απρόσκλητοι αλληλεγγύη από ένα ορισμένο Mike Averko, ένας Ρώσος εθνικιστής, Σοβιετική απολογητής και αρθρογράφος για τη σερβική-εθνικιστική ιστοσελίδα Serbianna. Averko μετατραπεί σε Veronica Khokhlova του blog στο Global Voices να επιτεθούν στην Κέντρου Woodrow Wilson της επικριτές - από αρνείται ότι συνέβη η γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα και αμφισβητώντας το ποσό των 8000 θυμάτων Σρεμπρένιτσα. Την κακή πληροφόρηση επιχειρήματα αυτά στη συνέχεια εκτενώς κατεδαφιστεί από άλλες commenters, συμπεριλαμβανομένου και εμού. Αντί να συνεχίσει τη δημόσια συζήτηση, στη συνέχεια επέλεξε να Averko email την απάντησή του προς τον κύκλο των φίλων από τις τάξεις της Ορθόδοξης ultra-φασίστες και εθνικιστές και τους συμπολίτες τους ταξιδιώτες σχετικά με την αμερικανική άκρα δεξιά-αριστερά και τώρα. Κι εκείνος μου για την καλοσύνη που περιλαμβάνεται λίστα παραληπτών του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.



Είμαι δεν πρόκειται να Averko μετά την απάντηση του εδώ, και θα πω μόνο ότι περιείχε μια συγγνώμη για τη Σοβιετική Ένωση την απόφαση της να υπογράψουν μια συμμαχία με την ναζιστική Γερμανία το 1939. Averko ένα ιδιαίτερα κακή πληροφόρηση πρωταθλητής της Ρωσίας-και της Μεγάλης σερβικά εθνικιστικά αιτίες, όπως φάνηκε από την επίθεση που έκανε για μένα το email του:

"Με την εν εξελίξει πολιτική diatribes, σημειώστε ότι Hoare δεν φαίνεται να χρησιμοποιεί τον όρο" γενοκτονία "denier" για να περιγράψει τη στάση του Τούρκου υπαλλήλων έναντι τι συνέβη με τους Αρμενίους. Αντ 'αυτού, είχε μια penchant για τη ζάχαρη επίστρωση της Τουρκίας, σε σύγκριση με τα σχόλιά του σχετικά με τη Ρωσία και τη Σερβία ».

Νομίζω δεν χρειάζεται να δικαιολογήσει μου ρεκόρ για την Τουρκία και τη γενοκτονία των Αρμενίων, και τούτο μέχρι να επιδείξει μόνο Averko της ineptitute.

Στις 8 Μαΐου του τρέχοντος έτους, έγραψα: «Η ίδρυση του τουρκικού έθνους-κράτους που εμπλέκονται τη γενοκτονία των Αρμενίων, την οποία ακολούθησε η απέλαση ενός τουλάχιστον και ένα τέταρτο εκατομμύρια Έλληνες (ή τουρκικής γλώσσας Χριστιανοί) της Τουρκίας… δυσκολία στη λειτουργία ως μια δημοκρατία είναι στενά συνδεδεμένη με την απροθυμία του να έρθουν αντιμέτωποι με τη γενοκτονία των Αρμενίων ή στην ύπαρξη ενός κουρδικού λαού στο εσωτερικό των συνόρων της - ως εκ τούτου δεν μπορεί να επιτρέψει την πλήρη ελευθερία του λόγου, καθώς αυτό θα οδηγήσει σε ανοιχτή συζήτηση των Αρμενίων Γενοκτονία και ανοιχτή εκδήλωση του κουρδικού εθνική πολιτική. "Στην πρώτη μου δημοσίευσε άρθρο σχετικά με την Τουρκία, τον Σεπτέμβριο του 2005, εγώ πολλές φορές αναφέρεται σε« τουρκική άρνηση της γενοκτονίας ». Στην πραγματικότητα, τις ελλείψεις της Τουρκίας ως μια δημοκρατία, και τη δηλητηριώδη φύση του τουρκικού εθνικισμού ultra-, είναι θέματα που έχω γράψει περίπου σε κάποιο μήκος.

Στην ουσία, Averko είναι ένας απολογητής της Ρωσικής και της Σερβίας για εγκλήματα, που επιχειρεί να defame εκείνους που εκθέτουν τα εγκλήματα αυτά ψευδώς τους κατηγόρησε για ζητήσω συγγνώμη για άλλα εγκλήματα που διενεργούνται από άλλα έθνη. Είναι εξοικειωμένος και ανέντιμης συζητάμε τεχνική που εμπίπτει ευρέως στο πλαίσιο της κατηγορίας των whataboutery.

Το πιο ενδιαφέρον πράγμα σχετικά με Averko email του, ωστόσο, αυτή τη λίστα των παραληπτών: ένα πραγματικό παρίες της γκαλερί από τις πιο ακραίες μέλη και τους υποστηρικτές του φασιστικού κύκλος Ορθοδόξων στις ΗΠΑ, τόσο από τις τάξεις της άκρας Δεξιάς και της άκρα αριστερά (Σημ. δεν έχουν όλοι σε αυτή τη λίστα είναι μέλος αυτού του κύκλου? ο κατάλογος φαίνεται να περιλαμβάνουν εντελώς αθώοι άνθρωποι όπως εγώ που είχαν πετάξει από Averko, και που μπορεί να μην είναι καθόλου ευχάριστη θέση να υποδεχθεί την ανεπίκλητων ηλεκτρονικών μηνυμάτων).

cmaclay@NOSPAMcyber.law.harvard.edu? solana.larsen @ NOSPAMgmail.com? rebecca.mackinnon @ NOSPAMgmail.com? neekas.backlog @ NOSPAMgmail.com? caucasus@NOSPAMglobalvoicesonline.org? ethan@NOSPAMglobalvoicesonline.org? συνηγορία @ NOSPAMglobalvoicesonline. org? ****NOSPAMsiberianlight.net? djurdjevich@NOSPAMyahoo.com? Jon Hellevig (hellevig@NOSPAMhku.ru)? irastraus (irastraus@NOSPAMaol.com)? info@NOSPAMnarochnitskaia.ru? jegorin@NOSPAMerols.com? jjatras @ NOSPAMssd.com? Liz Milanovich (lizmilano@NOSPAMshaw.ca)? Lselinsk (lselinsk@NOSPAMoptonline.net)? Mark.mardell @ NOSPAMbbc.co.uk? Oluic, Σ. LTC G & ΑΒΑ (Steven.Oluic @ NOSPAMusma.edu)? Rachel Ehrenfeld (ehrenfeld@NOSPAMfastmail.us)? Rachel.rawlins @ NOSPAMgmail.com? Sheleta@NOSPAMgmail.com? Seansrussiablog@NOSPAMgmail.com? Serbianna@NOSPAMserbianna.com? Trifkovic@NOSPAMnetzero.net? Unwrittenhistory@NOSPAMhotmail.com? Vladsobell (Ο Vlad . Sobell@NOSPAMdir.co.uk)? Sirivanhoe98 (sirivanhoe98@NOSPAMyahoo.com)? Draskoj@NOSPAMaol.com? Nick1159@NOSPAMhotmail.com? *****************NOSPAMyandex . ru? pkirill88 (pkirill88@NOSPAMhotmail.com)? neboysha.malich @ NOSPAMverizon.net? mitarvuich@NOSPAMmsn.com? photo@NOSPAMrussellgordon.net? brandjo@NOSPAMgmail.com? rieasinfo@NOSPAMgmail.com? jedbabbin@NOSPAMaol.com? gm@NOSPAMgmbooks.com? diana.jostoNOSPAM @ yahoo.fr? konstantinsemin (konstantinsemin@NOSPAMrcn.com)? martin.dewhirst @ NOSPAMgmail.com? joelgaines@NOSPAMaol.com? lopusina@NOSPAMEUnet.yu? jasoncooper (jasoncooper@NOSPAMtiraspoltimes.com )? Georgebogdanich@NOSPAMaol.com? Darren@NOSPAMgscgrouppr.com? Dbinder@NOSPAMverizon.net? Justin (justin@NOSPAMantiwar.com)? Matt@NOSPAMantiwar.com? Hermane@NOSPAMwharton.upenn.edu? Davidepet@NOSPAMcomcast.net? St_sava (st_sava@NOSPAMalumni.fdu.edu)? ckcuboba@NOSPAMyahoo.ca? ira@NOSPAMthecia.net? georgeszamuely@NOSPAMaol.com? michaletos@NOSPAMserbianna.com? gcthomas2@NOSPAMyahoo.com? jpmaher@NOSPAMneiu.edu? averich @ NOSPAMhotmail. com? sparta13 (sparta13@NOSPAMix.netcom.com)? malich@NOSPAMmlmpclaw.com? djordjevic_nikola (djordjevic_nikola@NOSPAMyahoo.com)? emperorsclothes@NOSPAMtenc.net? msieff@NOSPMupi.com? Yuri (yuri@NOSPAMdiscovery.org)? lozansky @ NOSPAMgmail.com? Frolovvl@NOSPAMawax.ru? Andrei.liakhov (andrei.liakhov @ NOSPAMnortonrose.com)? Edwardlucas (edwardlucas@NOSPAMeconomist.com)? Ludmila001@NOSPAMcomcast.net? Robertvbridge (robertvbridge@NOSPAMyahoo.com)? Markohoare @ NOSPAMhotmail.com? Admopar1@NOSPAMaol.com

Οι αναγνώστες μπορεί να θελήσουν να δοκιμάσουν τις γνώσεις τους σχετικά με αυτή την υπέροχη ομάδα ανθρώπων από δω πόσα ονόματα που μπορούν να αναγνωρίσουν. Ο αναγνώστης που αναγνωρίζει ο μεγαλύτερος αριθμός μπορεί να λάβει ένα βραβείο. Το πρώτο βραβείο είναι ένα εισιτήριο για το φετινό ετήσιο επίσημο εορτασμό της υπογραφής του Συμφώνου Molotov-Ribbentrop στη Μόσχα στις 23 Αυγούστου. Δεύτερο βραβείο είναι ένα πακέτο διακοπών-ξενάγηση στην Σερβική Δημοκρατία της Οθωμανικής τζαμιά.