[b]27 april 2007[/b]
[i]Van Maastricht naar Vierves-sur-Viroin (B)[/i]
André en ik stalden de AX in Maastricht en begaven ons naar het Europaplein. In de berm beschreef ik even een bordje met de letters Liège, want dit bordje had ik vergeten mee te nemen. Vijf minuten later stopte een sportfietser uit de Randstad die naar de heuvels van Malmedy ging. We reden mee tot Visé. Daar duurde het een dik kwartier terwijl ik afwisselend met een bordje Liège en Seraing liftte, niet wetende welke beter zou zijn. André zat op de stoeprand nog wat te schermen met “France”. Toen konden we mee naar Luik met een jongen die daar de middag door ging brengen en we stapten uit op de Maaskade. Het verkeer reed niet zo snel, want het was vrij druk. Hier kregen we nauwelijks reacties van de chauffeurs, maar na ongeveer tien minuten stopte er wel een die ons wel mee kon nemen naar Seraing. Ik had gedacht om over Marche-en-Famenne verder te gaan, maar toen onze chauffeur bleek door te gaan naar Huy dacht ik dat die route ook wel prima was. En zo gingen we na Luik nog een eind door langs de Maas. In Huy liepen we even naar de andere kant van de kruising en stonden bij de bushalte te liften. Toen de bus naar Namur stopte gingen we er gewoon achter staan met onze bordjes Namur en Dinant. André was zeer op dreef en erg assertief aan het liften. Een oud-lifter met een krullenbol nam ons mee naar Andenne, wat op de weg richting Namur lag. Daar moesten we een stukje langer lopen en onderweg zwoeien we alweer met onze duimen en bordjes. Toen André even tussen de bosjes stond stopte er een man die ons mee wilde nemen naar Namur. Uiteindelijk bracht hij ons nog ongeveer 25 kilometer verder tot in het dorpje Morville. Dat hoorde nog bij zijn werkgebied zei hij en ik had de indruk dat hij onder werktijd gewoon een heel eind aan het toeren was om twee lifters verder op weg te helpen. We kwamen door het centrum van Namur en de chauffeur nam de steile kasseilenweg langs de citadel van Namur met een heel mooi uitzicht.
In Morville pauzeerden we en stonden we nog even langs de nationale weg, waar het verkeer eigenlijk wel heel erg snel reed en er nauwelijks plaats was om fatsoenlijk te stoppen. Daarom sleurde ik André het dorp door. We deden een boodschapje en zagen Gierzwaluwen, Boerenzwaluwen en Huiszwaluwen. Aan de andere kant van het dorp was ook nauwelijks verkeer en na een tijdje liepen we maar verder, op weg naar een wat bredere weg volgens de kaart. Onderweg zagen we wat leuke planten, vogels en hagedissen. In een dalletje deed ik mijn schoenen uit, om over het asfalt blootsvoets verder te gaan. Voor voeten is dat niet ongezond met zulk warm weer als het was. Er kwam af en toe een auto voorbij en dan ging minstens een van onze duimen de lucht in.
[img]
[/img]
André riep “hé, wat een mooie oude auto” en er kwam een jaren ’20 model cabrio langs rijden zoals je die kent uit de Kuifje verhalen. Reed door, maar een paar minuten later zagen we ‘m achteruitrijdend weer en we konden mee. De man kwam uit Vlaams Brabant en was op weg naar een dorp in Noord-Frankrijk ten zuiden van Givet en reed voor ons ook nog wel om, precies tot op het kampeerveld. Omdat we niet wisten waar het was reed hij de grindweg over het hele veld over, de helling om, en keerde bovenaan in wat een oude steengroeve was geweest. Het bleek dat het ding toch niet uit de jaren ’20 was, maar een zelfbouwauto van het merk Lomax op basis van een 2CV-onderstel en Citroen Visa cilinders. Het onderstel was wel uit 1962, waardoor het toch een old-timer was.
[b]30 april 2007[/b]
[i]Van Vierves-sur-Viroin (B) naar Maastricht[/i]
Marc bracht ons naar de rotonde van Vierves-sur-Viroin. Terwijl we de bagage uitpakten probeerde ik alvast een auto te stoppen en de eerste stopte ook, maar reed niet ver. Mijn tweede poging lukte ook en toen konden we mee naar Nismes, 7 km verderop. Dus moesten we nog even Marc gedag zeggen en was onze zogeheten “onmiddellijke aansluiting” geslaagd.
“Onmiddellijke aansluiting”: het krijgen van een lift (mede) doordat een liftgever heeft gezien dat je juist uit de auto van een vorige liftgever bent gestapt, waardoor je herkenbaarder bent als lifter en soms ook eerder vertrouwd wordt.
In Nismes stonden we weer langs de N99. Na een minuut of vijf kwam er een jongen naar ons toe die de weg vroeg naar een dorp dat ongeveer 25 kilometer verderop lag. Hij wilde daar te voet heen en ik zei dat dat een slecht idee was, omdat dat dan zes uur lopen is. Hij kon beter gaan liften. Die jongen was een beetje “aanhankelijk”, maar gelukkig ging ie weg zonder dat ik letterlijk hoefde te gaan vragen of ie weg wilde gaan. Na tien minuten hadden we een lift naar Couvin.
[img]
[/img]
Daar liepen we het centrum uit met onze duimen op en een bordje Charleroi in de hand. Bij het stoplicht bij het station draaide een grote campermobiel de stoep op en we konden mee. Ik ging mee naar Charleroi en mijn kameraad tot aan het station van Vilvoorde, net boven Brussel. Onze liftgevers reden naar Grimbergen, André wilde naar Amsterdam (en ging alleen toch maar niet liftend verder) en ik naar Maastricht. Mevrouw was nogal een ratel en meneer wist in Charleroi de weg niet zo goed, maar hij reed mij netjes na terwijl ik zijn kaart las. Ondertussen zaten we in het sjiekste campermobiel waar ik tot nu toe in gezeten heb. Mijn gok dat ik bij oprit 16 van de E42 redelijk goed verder kon liften richting Namen en verder bleek juist te zijn. Het verkeer reed daar wel vrij snel, omdat Belgische opritten regelmatig heel wat anders in elkaar zitten dan Nederlandse, maar er was veel stopplek en ik was ook erg goed zichtbaar. Dus na een minuut of zeven bracht een snelle dame haar rappe bolide tot stilstand en zoefden we samen naar de verzorgingsplaats “Spy”. Ik vleide me even in het gras, nam een teug sinaasappelsap, zag twee moslims in een gebed met Allah achter het AC Restaurant, begaf me naar het asfalt en zag een busje aan komen rijden. Vriendelijke stand aan, duim omhoog en hij stopt. Ich kann mitfahren bis Liege, weil die Fahrer aus Eupen im Deutschsprachige teil Belgien kommt. En ik stap uit op de verzorgingsplaats „Barchon“ (ook bekend als “Tignée”?). Via de passage over de snelweg kom ik weer aan de juiste kant. Boven de snelweg stel ik alvast mijn vraag, maar deze man rijdt niet naar of door Maastricht. Bij de pomp staat een ietwat ouder echtpaar en in de Hyundai Getz mag ik meerijden tot op het Oranjeplein. Het koppel gaat nog door tot in Harmelen bij Utrecht.
