1032 kilometer was de door mij met behulp van Google Maps berekende afstand van de eerste lift die ik kreeg op mijn liftroute van een parking bij Proszków langs de A4 nabij Opole tot aan het Floraplein in Eindhoven-Zuid.

Nederlanders schijnen goed te zijn in kankeren. Bij de rij van de supermarkt viel mijn oog zoals zo vaak op de koppen van de landelijke en reigonale kranten, De Limburger had een artikel over het Calvinisme. Het artikel kon ik niet lezen, maar ik haalde er wel uit dat we onze bekrompenheid voor een deel te danken hebben aan toeval. Calvijn is met geluk aan de macht gekomen.

Liften is een geweldig iets. Je maakt gebruik van mogelijkheden die er zijn. Van alle mensen die per auto op weg zijn, zijn er altijd wel met een plekje vrij, zijn er altijd die willen praten over koetjes en kalfjes. Overal waar automobielen in overvloed zijn reist een lifter zelfs zonder kosten mee. Inmiddels mag ik daarover mee praten, bij de tijd die nodig was om de kleine duizend ritten die ik had te verwerven, is het misschien tien keer voorgekomen dat iemand vroeg of hier een vergoeding uitgedrukt in pecunia tegenover zou staan, een Pool bij Rzepin had eens een concrete prijs in gedachten voor een rit naar Eindhoven. Een half uur later kon ik direct en zonder financiële transactie mee rijden het leverde een rit met een duizelingwekkende kruissnelheid van 170 kmh op met onderweg twee stops van tien minuten. Een werd door de uiterst bekwame Pool uit Miedzyrzecz (Lubuskie) benut voor de lunch, en ik mocht meesnoepen van de Kotlet schabowy, die zijn vrouw had klaargemaakt. Bij de tweede pauze hielp mijn chauffeur meteen een paar andere Polen die wat probleempjes hadden met hun vehikel.

De lengte van deze rit werd door mij destijds berekend op 700 kilometers. Nog zonder Google Maps en zonder op de kilometerregistratie in de auto te kijken, met behulp van een kaart, zodat er een grotere kans is op een geringe afwijking met het werkelijke aantal kilometers. De afstand werd afgelegd in 5 tot 6 uur, daarna moest ik 90 minuten wachten eer ik een rit had van een parking bij Geldrop naar Den Bosch, opnieuw verleend door een Poolse chauffeur.

Het was een lange rit en ik administreerde die als een rit van Swiecko in Polen tot kort voor Eindhoven. Ik kreeg de rit net achter het grensstation bij Swiecko, zodat ik voor de wet reeds in Duitsland was. Het grensstation bevindt zich echter op Pools grensgebied. Wel zo praktisch, omdat de werkelijke grens midden door de Oder ligt. Een lift van Polen naar Nederland is natuurlijk veel stoerder dan eentje vanuit Duitsland. Vandaar dat ik in mijn liftlijst schreef van PL Swiecko naar NL Lierop.

Ritten van pak hem beet vijfhonderd kilometer en meer zijn heerlijk omdat ze minstens de helft van de hele reis omvatten. Tot nu toe liftte ik nooit meer dan 1100 kilometer op één dag. Liften van meer dan ca. 700 kilometer had ik tot nu toe vier keer. Drie van de vier ritten waren in personenwagens. Deze ritten maken mij lui, deze ritten laten me de realiteit vergeten, hoewel, als drie op de duizend ritten van het kaliber 700+ zijn, dan is dat de realiteit, maar toch, het maakt alles erg romantisch, het laat je zo makkelijk mijmeren over hoe simpel het eigenlijk is om in Polen te geraken.

Het is enkel nog een kwestie van tijd. Zorgen dat je er verzogd uit ziet, maar ik weet inmiddels dat dat geen lastige factor is voor mij. Langharige figuren met leren kleding met spijkers hebben veel langere wachttijden. Ik ben gewoon een nette jongeman.

De portemonnee blijft dicht en het aardse Paradijs in Polen en omstreken ligt binnen handbereik, het wordt een kwestie van een dag uittrekken, en daar ben ik.

Uiteindelijk is die waanzinnige gedachte die van tijd tot tijd in mijn kop opsteekt, om eens van Bogatynia naar Ustrzyki Górne te wandelen helemaal niet zo waanzinnig. De reiskosten zijn nihil. Ik weet hoe ik dagen kan overleven met een tentje en een middel om vuur te maken

Daarom, een lift van 1032 kilometer op een reisafstand van 1117 kilometer liften en drie kilometer lopen is te veel. Het maakt mij lui. Het laat me denken dat alles kan. Liften moet hard zijn en blijven, het moet tegen zitten, daar wordt je sterk van. Er moet reden blijven om adrenaline te voelen

En de hele reis zat het mee. Op de heenreis stond ik twee keer een uurtje stil in Duitsland, zoals gewoonlijk. Had dit op de terugweg ook gebeurd, dan was ik meer tevreden geweest. Het ging zo voor de wind Niets kan mijn humeur verpesten, 1032 kilometer is 33 kilometer meer dan het hoogste getal met drie cijfers. Duizend wás eens een magische grens. De eerste lift van drie cijfers, van meer dan éénhonderd kilometer, kwam al vrij snel. Die van meer dan duizend eigenlijk ook.

Een keer stond ik twee uur langs de weg eer iemand wilde stoppen. Dat was het dan. Het begon zo langzamerhand een beetje te vervelen, het wachten, maar eindelijk kon mijn geel hesje mij weer eens een dienst bewijzen in het donker. Er stopte iemand in een Skoda Fabia, in mijn ogen een mooie wagen, maar voor mij een klasse te duur. Tot mijn lichte verbazing zat er een vrouw achter het stuur. Ze zag er niet onaardig uit en nogmaals was ik wat verbaasd - Ania maakte op mij een bijzonder aantrekkelijke indruk. De manier van praten, zelfs een van de weinige vrouwelijke chauffeurs die echt oogcontact op zocht tijdens de rit. Het was de lift vanaf de A4 over de rijksweg naar Klodzko, de eerste en eigenlijk enige lange rit over een niet-autosnelweg en dan bij donker. Zij noemde zichzelf mijn reddende engel, gezien mijn "lange" wachten. Blij toe dat ik niet na twee minuten door een oud en vies Pools mannetje was opgepikt

De ervaring leert overigens dat ik 7 van de 10 keer door 1 man wordt opgepikt, 1 op de 10 keer door 1 vrouw (die ritten blijven me soms nog lang bij, bijvoorbeeld een rit van Krakow naar Myslenice) en 2 op de 10 keer door een groep, dan meestal twee personen. In mijn liftcarriere leg ik 85 tot 90% van de kilometers in mijn eentje af, de rest met een of twee, zelden met drie vrienden.

De drie ritten van meer dan 700 kilometer in personenautos hadden één ding gemeen: ze begonnen in Polen, twee ervan eindigden in Nederland, één in het Ruhrgebied. Eén werd verworven aan de grens Swiecko (Slubice), één op de parking van Pruszków (Opole) langs de A4 en één op het bekende pompstation Wroclaw Bielany, waar je overigens regelmatig lifters aantreft.

Het gekke is, wat er ook gebeurd, het liften kan doorgaan. Chauffeurs nemen nu eenmaal lifters mee. De maatschappelijke positie van een lifter is niet belangrijk, het gaat chauffeurs enkel om het voorkomen van iemand. Is iemand goed gekleed, spreekt iemand netjes, dat is het allerbelangrijkste. Ik rijd regelmatig grote stukken mee in Mercedessen, BMWs en Audis, of de chauffeurs nu Polen, Duitsers of Nederlanders zijn. Dit is mijn klasse, en ik moet er niet aan denken om dat allemaal zelf af te leggen gezeten achter een stuur!

Er zijn grenzen, Frank.

Als we je feliciteren met je liftkilometers hoef je daarvan niet een gedetailleerd verslag over ons uit te braken. Dat is meer iets voor op je eigen site, denk je ook niet?

Er zijn grenzen, daar willen we graag over heen.

Suc6.