langlaufen was gaaf, superstil en rustiek, mooi en lange routes, bijna geen anderen toen, 10km ofzo.
rodelen was niet echt gelukt, maar ik was wel met hugo helemaal die berg opgegaan, dus beyond het einde van de lift.
tot we op een gegeven moment niet hoger meer konden en daar met onze mini sleetjes begonnen aan de weg naar beneden.
dat kon echter niet de eerste paar honderd meter, aangezien er zo'n dik pak sneeuw lag dat je blij moest zijn als je lopend vooruit kon komen, want tot je middel wegzakken bleef ons niet gespaard. dat gecombineerd met een zicht van zo'n 10 meter door de dichte mist en niemand of niks om je heen behalve hier en daar een boom, die niet minder wit was dan de sneeuw, maakte het redelijk freaky.
langzaam afdalend werd het groener en groener en konden we op een gegeven moment ook echt gaan sleeen.
daarnaast was er nog het haardvuur bij horny pramen (?), het digibowlen en het elkaar slopen in het holst van de nacht, maar dat is misschien weer niet zo interessant voor iedereen. en natuurlijk de eeuwige stuitjespijn.
dat kost geen drol verhaal ging over dat we een brabowijf tegen waren gekomen bij een pinautomaat en dat we met haar aan de praat waren geraakt, en toen begon de woordkots van haar zijde. hoewel je voor 1 euro ongeveer 25 kronen koopt, deed zij gewoon gedeeld door 4. :-S en liften vond ze ook maar stom, want dat was slecht voor het milieu. ze had ook nog wel een tip voor ons:
vliegen! kos' gin' drol, toch?! hadden we misschien maar moeten doen, dat liften is ook wel slecht voor het milieu hoor.
m
