Ik heb net het artikel gelezen over slaan. En ik schaam me..ik heb mijn kinderen geslagen. In tijden wanneer ik op en moe was (toen mijn man overleed), dat mijn kinderen niet naar me luisterden en ik geen energie overhad om geduldig en begripvol en liefdevol op hun gedrag te reageren.
Ik moet erbij vertellen dat ik me toen (2 jaar geleden) overbelast voelde, geen steun had ik het opvangen/ verzorgen van de kinderen etc.
Natuurlijk weet/ wist ik dat slaan niet goed was, dat het een teken van onmacht was etc.
Na het lezen van dit artikel en de consequenties die het heeft voor kinderen , vraag ik me af...hoe kan ik dit ooit nog goed maken?
Ik sla al niet meer, heb weer de energie en het geduld om liefdevol met mijn kinderen om te gaan. Ik heb ook het idee dat ze open naar me zijn en me veel vertellen/ laten zien over hun innerlijke beleving...maar zou er onderhuids niet 'iets'in hen zijn geslopen..kan het slaan van toen een zodanige impact op hun leven hebben dat ze als 'mismaakte' mensen door het leven moeten gaan...
Als ik het artikel lees, dan denk ik..er is hen onherstelbare schade aangedaan..en je kan het nooit meer goed maken.
Als ik naar mijn kinderen kijk en hun liefde voor mij en mijn liefde voor hen ervaar dan denk ik weer....deze kinderen dragen een diepe wijsheid met zich mee..ergens hebben ze begrepen dat het slaan van toen niets te maken had met het feit dat ik niet van ze hield, maar met het feit dat ik onmachtig was, van slag.
Ik moet er wel bij vertellen dat ik me altijd heb verontschuldigd als ik hen sloeg (het waren impulsieve klappen in woede).
Ik vind het vreselijk..ik haat geweld en ik voelde me ook altijd vreselijk als ik had geslagen... Zo'n onmacht! Tegelijkertijd wil ik mezelf ook niet te hard veroordelen hierom. Ik probeer ook met mildheid naar mezelf te kijken hierin, omdat voor mij ook daarin de oplossing lag om niet meer te slaan. Ik was toen overbelast, had geen steun, was alleen en had drukke, moeilijke kinderen (de meubels vlogen hier letterljk door het huis). Nu kijk ik, als deze situaties zich weer voordoen (kinderen die met elkaar vechten, spullen die gegooid worden, kakafonie van geschreeuw en geluid etc.)van een afstand..ik probeer mijn emoties buiten de situatie te laten en kalm te reageren (lukt ook niet altijd , soms schreeuw ik over de herrie heen). Het werkt wel. Maar ik ben er altijd een beetje huiverig voor om met het vingertje te wijzen naar mensen die slaan, zij hebben ook hun verhaal en moeten ook geholpen/ondersteund worden. Niet iedereen kan die kracht uit zichzelf halen.
Wat ik in het artikel mis is inderdaad het vervolg. Wat als je een periode je kind hebt geslagen?
Is de schade onherstelbaar? En HOE weet je dat?
Een heel verhaal..ik hoop wat steun/herkenning en antwoorden te vinden...
Geplaatst op Dec 20, 2002, 10:11 AM van IP adres 24.132.221.68