Dank voor je reactie! Wat mooi dat jij dit ook bij jouw kind hebt ontdekt!
N.a.v het huilen van Maud heb ik het boek: "Babies weten wat ze willen" gelezen. Sommige standpunten van Solter vind ik wel wat extreem en ik zie haar theorie meer als een soort leidraad die ik op mijn eigen manier toepas. Ik heb wel geleerd beter te kijken naar Maud en haar behoeftes, ook die van het huilen. Voorheen probeerde ik het huilen meestal te stoppen, omdat ik dacht dat je dat hoorde te doen voor je kind. Maar nu ik daar anders mee omga, zie ik dat het haar goed doet als ik tegemoet kom aan haar behoefte om te huilen. Het is voor haar een manier om dingen te verwerken, vaak is het aan het eind van de dag dat ze een huilbui heeft. Ze "babbelt" dan al huilend van alles van zich af, lijkt het wel.
Mijn man en ik zijn veel relaxter nu we op deze manier met het huilen van Maud om kunnen gaan. Het is heel bevrijdend dat je kind MAG huilen, je hoeft het niet (altijd) te stoppen. Als ik bijv. merk dat ze te zeer overstuur raakt, of als het huilen heel lang duurt, dan probeer ik haar wel af te leiden. Alleen is dit bijna nooit nodig. Het is ook een kwestie van vertrouwen hebben in je kind, lijkt het wel. Ik vind het heel bijzonder dat ik dit heb mogen ontdekken. Huilen is iets wat je als groot mens meestal hebt afgeleerd, vaak door hoe er in je kindertijd mee om is gegaan. Ik kon er in het begin heel moeilijk mee omgaan, omdat het huilen van Maud iets in mij raakte dat ik niet wilde voelen. Misschien wel mijn eigen verdriet, dat geen doorgang heeft mogen vinden. Ik heb hierdoor ook geleerd dat als ik voel dat ik moet huilen (juist als ik niet weet WAAROM) ik mezelf lekker laat huilen. Het helpt om dingen te verwerken, ook al zijn het onbewuste zaken.
Jemig, het is een heel verhaal geworden. Ik vind het heel boeiende materie, omdat ik er zelf zo veel van leer. Je kind is een spiegel, de kunst is om er af en toe in te durven kijken...
Groeten, Mieke.
Geplaatst op Mar 21, 2003, 1:16 PM van IP adres 62.59.26.222