Wat leuk om jou reactie te lezen. Het is echt of ik het zelf heb geschreven. Mijn man en ik hadden ook in het begin moeite om er in te geloven, het is zo anders dan wat iedereen doet. Maar nog steeds voelen wij ons er heel goed bij en ook onze dochter volgens ons. Zij is het afgelopen jaar uitgegroeid van een zeer onrustige baby naar een stralende en onderenemende mini-dreumes (ze is vorige week 1 jaar geworden). Na haar verjaardag, die toch een hoop onrust voor haar met zich mee bracht, heeft ze de dag erna zo'n 3 kwartier hard mogen huilen en toen was alles weer prima en wilde ze wel met haar nieuwe speelgoed spelen. Zulke momenten maken steeds weer duidelijk hoe nodig en hoe goed het is dat ze haar emoties mag uiten. Wat jij ook schrijft over Solter, dat haar ideen soms wat ver gaan, dat ervaar ik ook zo. Ik heb beide boeken van haar maar gebruik haar deze vooral ter inspiratie.
Waar ik wel veel moeite mee heb gehad is de reacties van andere mensen. Niemand lijkt te snappen wat en waarom we doen wat we doen, mbt. het huilen bedoel ik dan. Ik probeer het wel uit te leggen maar voor veel mensen blijft het een vreemd en 'wazig' verhaal. Inmiddels heb ik dat wel redelijk naast me neeer gelegd, wij doen wat wij willen, maar dat heeft wel even tijd gekost. Hoe is dat bij jullie?
Ook weer een heel verhaal maar het is dan boeiend om iemand tegen te komen die ook zo handeld.
Groetjes Petra
Geplaatst op Mar 24, 2003, 9:13 PM van IP adres 195.121.107.149