Volgens mij kan 'laten huilen' écht wel een oplossing bieden.
Kinderen doen dagelijks zoveel prikkels en frustraties op (uit onderzoek bleek zelfs een stuk of 2000 prikkels per dag) dat zij met momenten écht behoefte hebben om die te ontladen. Dat zij dan meer willen drinken is niet abnormaal. Wat doen wij als we ons 'niet lekker' voelen. Een stukje chocolade of een portie lekkere koek eten? Een glas frisdrank of sap? (doe ik af en toe toch)
Als we dan eens zouden stil staan bij het ons 'slecht' voelen (wat ik meer en meer doe), komen er gegarandeerd ook emoties boven.
Tegenwoordig wordt er (o.a. door tijdsgebrek, moeite met emoties uiten, enz...) snel overheen gegaan. "Morgen zal het wel beter gaan". Dikwijls is het volgende dag ook beter of ook weer niet. Alles waar we overheen gaan slaat zich op in het lichaam en komt er vroeg of laat toch terug uit (in allerlei andere vormen weliswaar)
Mijn dochtertje (8 maanden) heeft ook altijd een borst nodig gehad om in slaap te vallen.
Ik ben toen zij 4 maanden oud was het boek van Aletha Solter beginnen lezen "Baby's weten wat ze willen". Er stonden heel veel interessante dingen in, maar op het 'laten huilen' knapte ik af. Hoe zij het beschreef vond ik nogal dwangmatig en dat stootte me tegen de borst. Ik dacht ook dat ons Cora nog veel te klein was, maar enkele dagen later kon ik er niet meer naast. Ik heb haar toen bij me op schoot genomen (heel liefdevol) en heb haar tegen me laten uithuilen. Die nacht heeft zij slechts 2 maal komen drinken.
Ik moet zeggen het is niet altijd makkelijk in het begin om te zien wanneer zij wel of niet de behoefte heeft zich te ontladen. Ondertussen gaat dat al een stuk vlotter.
We maken er zeker geen dagelijks ritueel van. "En nu gaan we eens huilen" nee hoor.
Je kan er moeilijk 'regeltjes' op plakken.
Ik laat Cora zich meestal ontladen als zij het 'broken cookie' gedrag vertoond.
Als niets meer naar haar zin is. Ze wil iets en als ze het heeft is het niet goed meer (soms zelfs de borst) Of ze wil aan de borst blijven ook al komt de melk (bij wijze van spreken) er langs haar oren terug uit.
Ik hoop dat je er iets aan hebt.
Wat ook wel belangrijk is, is dat je zelf je emoties moet kunnen uiten. Anders is het een hele zware taak en hou je het niet vol. Huil gerust met haar mee als dat je goed doet, maar zie wel dat jij er bent voor Bente en niet dat je haar gebruikt om jezelf te troosten.
Het kan ook zijn dat jij zegt "dit doe ik niet". Jou goed recht zou ik zeggen. Maar kijk dan even waarom je het niet wil.
PS: Onder 'laten huilen versta ik, je dochtertje knus op je schoot nemen en haar de kans geven om haar tranen en ook haar driftbuien (Cora heeft die sinds kort) te laten stromen.
Het is best dat, wanneer het een driftbui is, je haar stevig tegen je aandrukt (niet versmachten hé) zodat je geen uitzwaaiende armen tegen je oren krijgt.
Je kunt bijvoorbeeld ook liefdevol tegen haar zeggen dat ze haar tranen mag laten stromen en dat ze ook boos mag zijn. Maar dan beginnen sommigen nogal snel te 'sussen'.
Wat ik ook nog even kwijt wil is dat het 'manipuleren' pas optreed bij de anale fase.
Rond +/- 2jaar. Wanneer ze macht kunnen uitoefenen over hun sluitspier. (een beetje in het kort gezegd)
Er wordt ouders nogal snel verteld/verweten dat hun kinderen verwend en manipulatief zijn.
Dat is pure projectie!
Baby's vragen enkel wat ze nodig hebben. Aandacht, liefde, eten, mogelijkheid om te exploreren, en heel belangrijk; iemand die er is voor hun op elk moment van de dag en die ze voor 100% vertrouwen (best de mama of de papa)
Doei
groetjes Tina
Geplaatst op Oct 6, 2000, 9:36 PM van IP adres 212.35.10.237