Het is alweer een tijdje geleden dat jij dit schreef maar het onderwerp is voor mij nu heel erg aan de orde.
Ik heb het boek "de taal van het huilen" van A. Solter gelezen. Zeer indrukwekkend ik las dat jij n.a.v. haar boek baby's weten wat ze willen ook heb uitgeprobeerd wat zij aanraadt.
Ik zou graag willen weten hoe het nu gaat met je dochter.
Mijn dochter is nu bijna 9 maanden ze krijgt borstvoeding en ik ben begonnen met hapjes erbij.
TOch slaapt ze alleen als ik haar aanleg, dat voelde voor mij al een tijd niet goed, ze geeft een kik hup tepel in de mond, ik zie dat ook bij sommige moeders die een draagdoek gebruiken, de hele tijd kan het kindje drinken nooit even huilen.
Dus nu ben ik begonnen met haar in m'n armen te nemen en te laten huilen en inderdaad ze valt dan in slaap uiteindelijk.
MAar de onzekerheid knaagt, ik heb Zo'n instinctieve behoefte om haar direct te troosten en te sussen.
Wanneer heeft ze nu echt honger en wanneer niet.
Hoe zit dat met wat AP en ook LLL zeggen: tegemoetkomen aan alle behoeften (zuig) van het kind, uit laten sabbelen ook in de slaap er helemaal steeds zijn.
Ik vind het heel zinvol en goed dat A. SOlter schrijft dat we zelf nooit onze emoties mochten uiten en dat het daarom zo pijnlijk voelt om je kind te horen huilen maar dat het broodnodig is om te ontladen dat huilen net zo belangrijk is als lachen en dat je dit heel goed samen met je kind (weer) kunt leren.
EEn lange email, graag zou ik met je willen praten over dit onderwerp hoe gaat het nu, heb je nog tips?
Ik hoop van je te horen.
groetjes,
Ingeborg Zetteler
Geplaatst op Jun 18, 2001, 1:45 PM van IP adres 195.121.6.105