Ongeveer 9 maanden geleden kwam ik in de war bij het consultatiebureau vandaan. Kinderarts gaf toen aan dat onze zoon een bijzonder kind is. Hij was toen 2jaar en 2 maanden. Hij zou wel erg voorlopen met name op het gebied van verbanden leggen. De testjes die ze met hem gedaan heeft toen gaven aan dat hij wel erg ver zou zijn op bepaalde gebieden. Op sommige punten scoorde hij toen op wat een kind van 4 jaar zou moeten kunnen. Ik heb dit aan gehoort en daarna erom gelachen en met een korreltje zout genomen.
Ik hou er niet van als ze etiketten op een jong kind gaan plakken.
zelf had ik vragen over het feit dat hij niet zo zijn best deed om te gaan praten, en dat hij wel erg veel koppige en driftbuien had op dat moment.En een heel belangrijk punt was dat hij altijd op het randje zat, qua testen wat hij wel en niet kon, en zijn moeder testen.
Gevaarlijke situaties zoals langs de rand van de trap klimmen, op het randje van de bank ballanceren en zo nog een tal van stunts. Het kind zat en zit altijd onder de builen en blauwe plekken. ik en zelf hooggevoelig dus dit wij versterkten elkaar in onze eigenschappen. Ik gaf mijn angst door en hij nam dit over. Als zaken niet zo gingen als hij in zijn koppie had volgde er een driftaanval. Hij was heel bang voor grasmaaiers, buldozers, veegmachines, en harde geluiden. Ik probeerde hem gerust te stellen, maar hij bleef dan hier in door gaan. Totdat hij weken lang niet meer naar opa wilde omdat daar een veegmachine in de straat was geweest. Ik ben toen hulp gaan zoeken psychotherapeut die zelf ook orthopedagoog is. Zij heeft mij geleert om door te aarden en mijn eigen gevoelens bewust uit te schakelen hem zo te benaderen. Hierdoor voelt hij mijn emoties niet en kan hij wel rust vinden in de situatie.Ook moest ik in detail uit gaan leggen aan hem wat deze machine allemaal doet.iets wat ik dacht dat hij nog niet zou begrijpen nou echt wel.Vanaf toen gaat het beter. Vanaf die tijd gaat het slapen ook beter, dit was ook met periodes een drama.
Verder is het een heel sociaal kind, die al heel vroeg humor en veel vrolijkheid bij zich heeft. Hij is heerlijk enthousiast en zichzelf. Hij vind het heerlijk om met andere kinderen te spelen, en als er een kind huilt gaat hij het kind troosten. Iets wat niet bij peuters hoort.Hij kan Puzzels heel snel maken en deze zijn na twee keer niet meer leuk. Verder is hij lichamelijk heel lenig maar ook overmoedig.
Ik heb hulp gezocht omdat ik merkte dat hij wel anders reageerde als een gemiddelt kind. Ik wilde hem in zijn waarde laten en hem de kans geven om zichzelf te leren zijn. Kortom ik wilde hem leren begrijpen, en leren omgaan met zijn en mijn gevoelig zijn.
Op de peuterspeelzaal kreeg ik van de week te horen dat hij druk uitdagent en overprikkelt is. Hij wordt volgende week 3 jaar. Ik heb in mijn zoektocht de peuterjuf op de hoogte gehouden van het feit dat mijn kind anders is. Zij heeft zelf genoemt dat hij hoogbegaaft zou zijn.
Ik kreeg te horen dat hij de lesjes verstoort, druk is, en uitdagend. Dat hij tijdens het liedjes zingen in de kring aan andere kinderen zit, of heel vrolijk dingen roept voor zijn beurt. Als de juf hem dan waarschuwt doet hij het volgens de juf het expres nog een keer. Ze haalt hem nu uit de kring en zet hem op een strafstoeltje. Ze zei letterlijk dat hij lastig was en ze hem nu aan ging pakken. Verder kliert hij met andere kinderen en rent hij vaak door de klas met heel veel lawaai.
Ik was boos ben zwanger dus sta stijf van de hormonen. Ik Kreeg dit zo over de tafel geschoven waar andere ouders bij waren. Ook riep ze mijn kind bij zich en riep tegen een ander kind kijk als je zo druk doet ga je er net zo uit zien als hem. Ze wees hierbij op zijn beetje blauwe buil op voorhoofd. Kortom ik krijg de indruk dat de juf veel moppert op hem en zo nog twee kindjes in zijn klas, die het zelfde gedrag vertonen. Ik heb vaak gevraagt hoe het met hem ging. Nu krijg ik uit het niets dit te horen. Ze kon mij daarvoor amper vertellen hoe mijn kind functioneerde.
Alles valt nu op zijn plek.
Kinderarts heeft mij hiervoor gewaarschuwt, heeft mij ook het verhaal geschetst van het on begrepen lastige kind. Ik dacht toen wat overdreven. Zij heeft mij duidelijk benoemt dat ik dit punt in de gaten moest houden.Ik moest dan de peuterjuf aangeven dat ze hem meer moeten gaan bieden om verveling en daardoor dit gedrag te doorbreken.. Dit heb ik benoemt naar de juf, haar reaktie dan krijgt hij nog meer prikkels, kortom ze snapt het niet. Ik heb in een duidelijk gesprek nogmaals benoemt dat dit nodig is, wil zij het gezellig houden met mijn kind. Je moet aanbieden en begrenzen. Ik werk zelf met moeilijk opvoedbare kinderen maar wat ik nu mee maak daar kan ik met mijn pet niet bij.
Peuters zitten als het goed is niet rustig op een stoel.
Zijn enthousiast en kunnen hun enthousiasme moeilijk in toom houden.
Kortom rustige brave lesjes van 20 min kun je wel vergeten, of je moet ze drillen, en dan is het niet gezellig. Peuters moeten leren dat het vooral leuk is op school, en niet dat er op hun gemoppet wordt.
Ik heb het gevoel dat er alleen nog maar standaard kindjes mogen bestaan, wat hierin niet past is lastig.
Je kunt met humor zoveel bereiken met mijn kind, hij is niet lastig maar ondernement. Tuurlijk heeft hij zijn buien maar je kunt hem ook veel uitleggen. Je moet hem wat extra bieden. De kinderarts heeft nu al gelijk ik hoop dat het bij trekt, is di niet zo dan blijf ik voor hem opkomen. Hij heeft het recht om zichzelf te zijn, en gesteunt te worden het is voor hem al lastig zat. Ik hoop dat voordat hij naar de basisschool gaat hij weer op gemiddeld komt te zitten, en dit gewoon een periode is geweest. Ik hoop dat iemand mij begrijpt en eventueel wat tips heeft. Mijn man is zelf volgens mij wel een tikkeltje raar ofwel hoogbegaaft, zelf heb ik dat niet moest altijd erg mijn best doen op school. het overgevoelig zijn en veel te veel prikkels om je heen opslaan dat ken ik wel. Er over praten met anderen is moeilijk als je zegt mijn kind is hoogbegaaft klinkt vreemd en eigenwijs. Je kind krijgt een stempel en daar worden ook dingen van verwacht.Als ouder maak je jezelf niet geliefd in je omgeving. Dit is mijn gevoel ik kom dan ook uit Drenthe. Mijn man en ik maken er wel eens grapjes over, blijkt het wel zo te zijn dan denk ik dat er nog een lange weg te gaan is vol onbegrip. Op het reguliere onderwijs is er heel weinig aandacht voor, en leerkrachten worden niet geschoold om met deze kinderen om te gaan.
Ik heb nu door dit verhaal alles weer op een rij. Wie wil reageren op dit spui verhaal wil ik dan ook alvast bedanken want steun kan ik nu wel gebruiken.
Geplaatst op Nov 19, 2006, 8:28 PM van IP adres 217.122.184.230