<< Previous Topic | Next Topic >>Return to Index  

Nerasvijetljeni zlocini u CG u proteklih cetvrt vijeka

August 21 2000 at 5:00 AM
No score for this post
Knjaz  (no login)

 
NERASVETLJENI ZLOCINI U CRNOJ GORI U PROTEKLIH CETVRT VIJEKA (1)

RAZBOJNIŠTVO PRED ŠEST SVJEDOKA

• Ni posle više od 24 godine ne zna se ko je u centru glavnog grada Republike ubio blagajnika Slobodana Sekulica i odneo tadašnjih milion dinara, baš kao što se ni do danas ne zna ko je godinu dana pre toga ubio Cemana Fehima iz Gornje Vrbice kod Ivangrada



Slobodan Sekulic sa sinom Sašom


Osim poznatog sutomorskog zlocina, gdje je jedne olujne februarske noci 1965. godine satanski pobijena cela porodica Novakovic, Petko (55), njegova majka Anda (85) i cerkice, trinaestogodišnja Verica i osmogodišnja Veselinka, i nekoliko drugih davnih ubistava koja su kao i sutomorski slucaj do danas ostala nerasvetljena, u minulih cetvrt veka u Crnoj Gori se dogodilo još niz slicnih zlodela ciji vinovnici još izmicu ruci pravde.
Prvo poglavlje ove crne hronike predstavlja zlocin koji se 11. marta 1976. godine dogodio u centru Podgorice, a takav do tada nije zabelježen u kriminalistickim analima Crna Gore i za njega se ovde znalo samo iz filmova o mafiji i oružanim pljackama, koje odavno predstavljaju svakidašnjicu Amerike i tog razvijenog, "demokratskog" zapadnog sveta.


Stari supermarket u centru Titograda u kojem se odigrala pljacka (strelicom je oznacen ulaz u kancelariju iz Vucedolske ulice)


Razbojnici sa carapom na glavi


I te studene, vjetrovite noci , kako je bilo uobicajeno, blagajnici iz tridesetak titogradskih prodavnica i supermarketa Agrokombinata "13. jul", po isteku radnog vremena, donosili su dnevne pazare u malu kancelariju pored tadašnjeg velikog supermarketa na Trgu Ivana Milutinovica, u koju se ulazilo direktno iz bocne Vucedolske ulice. Pošto u to doba nisu radile banke i šalteri službe društvenog knjigovodstva, pare su ostavljane do sjutradan u velikoj kasi koja se nalazila u toj kancelariji.
U tijesnoj kancelariji svi su se zadržavali tek dok dežurni blagajnici Slobodan i Natalija Sekulic (nisu bili u srodstvu) izbroje pare i potom žurno zamicali preko vrata u studenu noc.
- U jednom trenutku, kada je jedna od blagajnica, koja je predala pazar, krenula da izade - ispricala je sutradan našem reporteru Natalija Sekulic - na vrata su banula dva muškarca sa crnim najlon carapama na glavi. Jedan je, cini mi se, imao i crnu maramu do ispod ociju. U tom momentu, pored Sloba Sekulica i mene, u kancelariji su još bili Cedo Jukic, šef samoposluge br. 2, i cetiri žene - blagajnice.

Metak u celo

Deset godina nakon zlocina u Ceklicima, u mestu Repušatica, na sredokraci puta od sela Savin Bor do Krušcice, tadašnja opština Ivangrad, dogodio se gotovo identican zlocin. Naime, 3. februara 1964. godine, do sada nepoznati zlocinac je sa dva metka iz pištolja ubio Sulja Kalica, radnika tadašnje zemljoradnicke zadruge iz Petnjice, tako što mu je jedan metak ispalio ravno u celo, a drugi u potiljak.


Prije nego što se skamenjeno osoblje pribralo i shvatilo o cemu se radi, banditi su uperili pištolje u njih i naredili im da cucnu u ugao kancelarije.
- Jedan od razbojnika je munjevito strpao sav novac sa stola u crnu torbu sa rajsferšlusom, a drugi je tražio kljuceve od kancelarije, ocigledno nameravajuci da nas zakljuca kako bi oni mogli bezbjedno odmagliti - kazivala je dalje Natalija Sekulic. - Slobo mu nije dao kljuceve vec je u momentu kada se razbojnik mašio da ih sam uzme iz vrata od kase, skocio na njega. Istovremeno je i Jukic napao drugog razbojnika. Jukic je, medutim, brzo pao, jer ga je razbojnik, cini mi se, udario nogom u bradu. Slobo se još neko vrijeme rvao, a onda je odjeknuo pucanj i on se stropoštao na pod...
Razbojnici su zamakli preko vrata u mrak, puste i slabo osvjetljene Vucedolske ulice, a Sekulic je sa teškom ranom na glavi prevezen u bolnicu, ali mu nije bilo spasa: njegov tada petogodišnji sin ostao je siroce...

Ko je ubio Vasa Kaluderovica?

Prema raspoloživim podacima, izuzimajuci zlocine tokom Drugog svetskog rata, i neka ubistva odmah posle rata, najstariji nerasvjetljeni zlocin u Crnoj Gori u proteklih pola vijeka je onaj koji se dogodio u Ceklicima, opština Cetinje. U tamošnjoj prodavnici tadašnje zemljoradnicke zadruge, u noci izmedu 21. i 22. avgusta 1954. godine, ubijen je prodavac Vaso Kaluderovic iz sela Kucišta. Zvanicno nikada nije utvrdeno ko je i zašto na njega digao ruku. Jedna osoba je, istina, bila osumnjicena za taj zlocin, ali to tokom istrage nije dokazano, pa je postupak protiv njega obustavljen, a zagonetka stara 46 godina i dalje ceka odgovor.


Ni to što se sve dogodilo u najstrožem centru glavnog grada, ni brza reakcija i blokada policije, posebno bliže okoline Trga Ivana Milutinovica, ni vrlo vjeran opis razbojnika koji je dalo šest svjedoka iz kancelarije u kojoj se dogodilo razbojništvo, nije pomoglo da im se do danas ude u trag. Ocigledno je da je sve bilo pomno i precizno isplanirano, da su banditi potanko znali i pažljivo pratili kako se pare slivaju i kasa u ovoj kancelariji svake noci puni, odnosno tacno znali kad ce plen biti najbogatiji. Nisu, izgleda, samo racunali sa srcem neustrašivog blagajnika, Slobodana Sekulica. On je tek dva dana ranije došao na to radno mjesto i zamjenio blagajnicu koja je bila na bolovanju. Natalija Sekulic i ostali svjedoci su ispricali da je razbojnicima odlucno rekao:
"Ubijte me, ne dam kljuceve..." i potom se, iako je bio invalid u jednu nogu, neustrašivo upustio u neravnopravnu borbu...
Kasnije se pricalo da Sekulic nije direktno pogoden, vec da je metak, koji je razbojnik ispalio u rvanju sa njim, prvo pogodio u kasu i odatle rikošetirao i pogodio Sekulica u glavu.

Tragovi vode na sjever Evrope?


Tek kada je pljacka za ono vrijeme velikih para, a uz to i sa tako tragicnom posledicom, uzbudila i digla na noge, ne samo ondašnji Titograd, svima je bilo jasno da je mala kancelarija u Vucedolskoj ulici, odnosno potpuno neobezbedena kasa u prostoriji sa staklenim i kartonskim zidovima u koju se svake veceri slivalo milion-dva dinara, bila previše izazovan mamac da neko ne bi posegao za njim.
I dok je policija bespomocno širila ruke i glavoboljila ko bi mogli biti gangsteri koji su tako brzo i efikasno obavili posao, a potom nestali bez traga, u Titogradu su kolale i množile se svakojake price i nagadanja, valjda i neminovne u ovakvim slucajevima. Otišlo se dotle da je cak i samoubistvo jednog Titogradanina, koje je usledilo uskoro potom, dovedeno u vezu sa pljackom u supermarketu, a cak i neke kasnije saobracajne nesrece stavljane su pod sumnju kao da se nisu dogodile slucajno.
Jedan od ljudi koji je u to vrijeme imao dosta važnu ulogu u titogradskom pravosudu (iz razumljivih razloga ne želi da mu spominjemo ime) ovih dana nam je ispricao verziju koja do sada, barem javno, nije spominjana. On, naime, tvrdi da su pljacku izvršila tri momka iz Titograda. Pljacku su dugo pripremali i planirali, osmatrajuci i provjeravajuci kako se pare donose, kakvo je obezbjedenje i kada je najpogodniji momenat za upad u kancelariju. (Sa tim možda ima neke veze ono što nam je blagajnica Natalija Sekulic ispricala dan posle pljacke - da je prije te kobne noci, dvije ili tri veceri zaredom, kada bi krenula kuci, na trotoaru ispred obližnje zgrade Skupštine opštine primjetila parkiran jedan bijeli "fijat 1300" sa upaljenim pozicionim svijetlima, u kome je neko sjedio)
Medu razbojnicima je, po verziji koju nam je nedavno ispricao ovaj covjek, poslije pljacke došlo do svade oko podjele plijena i jedan je ubijen, a ostala dvojica su odmaglila preko granice. Navodno, i danas žive "negdje na sevjeru Evrope", a od tada nikada nisu dolazili u Titograd, odnosno Podgoricu. Naš sagovornik tvrdi da je sva ova saznanja, do kojih je došao licnom istragom, svojevremeno ispricao na merodavnom mjestu, ali da je sve do dana današnjeg ostalo gdje je bilo i te ledene martovske noci posle pljacke, sem starog supermarketa koji je u meduvremenu progutala vatra i na njegovom mjestu je u meduvremenu ureden lep park i odmorište za šetace.

Budo Simonovic
Sutra: Omca oko grla apotekarke



    
This message has been edited by Zetaman on Oct 4, 2002 2:54 AM


 
Scoring disabled. You must be logged in to score posts.Respond to this message   
AuthorReply
Perica
(no login)

OMCA OKO GRLA APOTEKARKE

Score 1.0 (1 person)
August 22 2000, 5:55 AM 

NERASVIJETLJENI ZLOCINI U CRNOJ GORI U PROTEKLIH CETVRT VEKA (2)

OMCA OKO GRLA APOTEKARKE

• Ubistva Vukmana Tomovica u Brezojevici kod Plava, Mirjane Živkovic u Šavniku, Arbile Dolaševic u selu Gubavcu, opština Bijelo Polje, ili Milana Dakica iz Šula, opština Pljevlja, koja su se dogodila pre dvadeset i više godina, potvrduju pravilo da se najteže rasvijetljavaju zlocini u kojima ubica djeluje sam



Ubica krije tajnu: Šavnik


Iskustva, ne samo crnogorske, nego i svih drugih policija na svijetu kazuju da je najteže rasvijetliti zlocine koje pocini jedan covjek, odnosno slucajeve u kojima zlocinac djeluje sam, bez pomocnika i saucesnika, pogotovu ako se radi o ubistvima bez pravog motiva, odnosno motiva koji se ne može naslutiti vec na pocetku istrage. U Crnoj Gori se prije dvadesetak godina dogodilo nekoliko upravo takvih ubistava, u kojima ruka pravde nije stigla zlocince ni do dana današnjeg.
Jedan takav zlocin se dogodio jedne majske noci 1977. godine u selu Brezojevica kod Plava. Na Đurdevdan, 6. maja, ispred ponoci, na oko 120 metara od mjesne škole, na imanju Rama i Halila Šarkinovica, pronadeno je tijelo ucitelja Vukmana Tomovica. Tomovic je stanovao u školi, ali nikada nije utvrdeno kad je i zašto izašao iz stana, otkud se i zašto obreo na imanju Šarkinovica, niti ko ga je tu i zbog cega sacekao i iskasapio sekirom. Istrazi nikada nije pošlo za rukom da razriješi taj tvrdi cvor na kraju konca i razmota klupko tajne ovog zvjerskog ubistva.


Zlocin bez kazne: Porodica Novakovic


Niko ništa nije vidjeo


Kad je prije dvadeset i tri godine Mirjana Živkovic, dvadesetosmogodišnja apotekarka, rodom iz Donje Stopanje kod Leskovca, u potrazi za poslom stigla u Šavnik nije ni slutila da ce to biti i kraj njenog životnog puta. Kako je to i danas u ovoj malenoj varoši, gdje svak svakoga zna, gde se svake noci zna šta ko vecera, ni dolazak mlade "strankinje" nije ostao nezapažen - istog dana cjeo grad je znao za nju, a dokoni mladici su odmah srocili stih: "Stigla Mika do Šavnika..."
Niko, medutim, nije primjetio, i to, barem do sada, nije utvrdeno, ko je jedne ledene noci, 12. decembra 1977. - godinu dana po dolasku Mirjane Živkovic u Šavnik, uspeo da tako krišom i neopaženo, ude u njen stancic pored apoteke, a posebno zašto joj je namakao na grlo omcu od tankog kožnog kaiša i kako se potom neopaženo izvukao i nestao netragom.
Po tome što je policija prakticno sklopila ovaj dosije i što se na njega do danas sleže prašina ispalo je da je cak i u malenom Šavniku moguce izvršiti savršen zlocin. Istini za volju, i u ovom slucaju je pokrenuta opsežna istraga. Prakticno, provjeren je alibi svakog Šavnicanina, pogotovu onih rijetkih namjernika sa strane koji su tih dana dolazili i ciji boravak u Šavniku nije ostao nezapažen.
Nepobitno je utvrdeno da je Mirjana Živkovic videna živa tog 12. decembra negde oko 19 casova, a sve ostalo je obavijeno velom tajne. Do danas nije naden svjedok drame koja se u šavnickoj apoteci dogadala te duge decembarske noci. Tek sjutradan, cistacica koja je došla da obriše i ocisti apoteku našla je tjelo mlade djevojke.

Barski slucajevi

Stravican zlocin u Sutomoru, odnosno ubistvo porodice Novakovic nije izgleda jedina misterija te vrste u barskoj opštini vec treci slican zlocin koji nije razjašnjen. Nažalost, nijesmo našli sigurnog svjedoka i izvor koji bi nam precizno potvrdio imena žrtava i vrijeme kad su se zlocini dogodili.
Najprije je u Zupcima iznad Bara, u jednoj staroj stanicnoj zgradi na nekadašljoj pruzi uzanog koloseka Bar - Virpazar, za vecerom ubijen jedan stariji bracni par.
Monstruozni i do danas nerasvetljeni zlocin se dogodio i na sasvim suprotnom kraju barske opštine, u Dobroj Vodi, gde je neko, baš kao i u Sutomoru, satanski zatro cijelu jednu porodicu, a da pri tom nije ostavio pouzdan trag koji bi ga izveo pred lice pravde.


U jednom trenutku, sumnja je bila pala na jedno vojno lice, pripadnika tadašnje Jugoslovenske narodne armije. Protiv njega je bila podnijeta cak i krivicna prijava nadležnom vojnom tužilaštvu, odnosno cijeli slucaj je bio prepušten vojnim pravosudnim organima. Protiv osumnjicenog je bila podignuta i optužnica, bilo je i sudenja, ali je on potom osloboden, jer nije bilo stvarnih dokaza da je on pocinio ovo krivicno delo.

Metak u potiljak


Tako je i na ovaj slucaj stavljena tacka i nikada nije iznova pokretana istraga. Zaboravljena je cak i ona pjesmica i Mika iz Šavnika se više ne spominje cak ni medu ondašnjim momcima, medu kojima, možda, mirno živi neki koji se one studene decembarske noci neopaženo uvukao u topli stancic mlade djevojke i bog sami zna iz kojih razloga joj namakao omcu na grlo.

Ko je ubio Mašana Boškovica?

U nizu nerasvjetljenih zlocina na podrucju bjelopoljske opštine, jedan od najstarijih je onaj koji datira iz 1968. godine. Tada je, do danas nepoznati ubica, u noci izmedu 23. i 24. oktobra, sa više uboda nožem usmrtio Mašana Boškovica, radnika PIK "Bjelasica". Iz policijskih izvora nijesmo uspjeli da doznamo nikakve druge pojedinosti, gdje se, na kom mjestu, pod kojim okolnostima dogodio zlocin, da li je u tom slucaju bilo osumnjicenih, odnosno da li je istraga krocila ikud dalje od puke informacije da je covjek ubijen.


U neku ruku slicna sudbina je, godinu dana kasnije, zadesila i Arbilu Dolaševic iz sela Gubavca, opština Bijelo Polje, mladu radnicu fabrike "Vesna" iz Sjenice. I ona je u grob odnela tajnu sa kim se, slucajno ili namerno, u noci izmedu 30. i 31. decembra 1978. godine, srela u jednom šljiviku blizu mjesnog omladinskog doma, i zašto je taj potegao nož i usmrtio je sa više uboda.
Policija nije bila bolje srece ni u jednom slucaju koji se gotovo tri godine kasnije dogodio u mjestu Djedov Do u Šulama, opština Pljevlja. Tu je 23. avgusta 1981. godine pronaden leš mještanina Milana Dakica kojem je neko ispalio metak u potiljak. Utvrdeno je da je smrtonosni hitac ispaljen iz pištolja kalibra 7,62 milimetra i to je izgleda jedina sigurna i nepobitno utvrdena cinjenica u ovom slucaju. Sve ostalo je ostalo u sferi sumnji i nagadanja.

Osumnjicena braca

U selu Gornja Vrbica, tadašnja opština Ivangrad pretposlednje januarske noci 1975. godine, planuo je požar u kuci Fehima Cemana. Komšije i rodaci su na vrijeme primjetili vatru i uspeli da lokalizuju i ugase požar, a onda su u zapaljenoj kuci pronašli Cemanovo telo, iskasapljeno nožem. U velikoj potrazi za ubicom ili ubicama koji su tako zvjerski i bezdušno usmrtili covjeka, a potom vatrom pokušali da zametnu trag i prikriju zlodjelo, sumnja je pala na Cemanovu bracu. Istražni sudija im je cak odredio i pritvor i protiv njih podnijeo krivicnu prijavu okružnom javnom tužiocu iz Bijelog Polja, ali su oni ipak oslobodeni, jer nije bilo tvrdih dokaza da su oni to zaista i ucinili. Time je i na ovaj zlocin stavljena tacka i sve prepušteno nagadanjima i zaboravu.


Tako se u krugu ozbiljno osumnjicenih za ovo ubistvo našao i jedan od Dakicevih komšija. Policija ga je, kako bi se to policijskim recnikom kazalo, dugo i detaljno obradivala, ali nije uspjela da nade uporište za sumnje i dokaže da on ima neke veze sa ovim zlocinom. Tako, izgleda, nije mislio sin ubijenog Dakica - tri godine kasnije, on je uzeo pravdu u ruke, sacekao osumnjicenog komšiju i ubio ga iz lovacke puške, cime je, prakticno, i na ovaj slucaj vjerovatno za sva vremena, stavljena tacka, a da nije definitivno ustanovljeno ko je ubica.

Budo Simonovic
Sjutra: Tajna u torbi


 
Scoring disabled. You must be logged in to score posts.
Bozur
(no login)

MISTERIJA U VOZU TITOGRAD-NIKŠIC

No score for this post
August 23 2000, 4:50 AM 

NERASVIJETLJENI ZLOCINI U CRNOJ GORI U PROTEKLIH CETVRT VIJEKA (3)

MISTERIJA U VOZU TITOGRAD-NIKŠIC

• Radmila Kovacevic (43) iz Lalevica kod Danilovgrada, nadena je 19. novembra 1984. godine u jednom vagonu na željeznickoj stanici u Titogradu, u besvjesnom stanju, zvjerski pretucena, a dvadesetak sati kasnije je podlegla povredama • U vozu od cetiri vagona nije naden nijedan ocevidac



Radmila Kovacevic: Tajnu odnijela u grob


Malena kompozicija voza broj 4687, sastavljena od samo cetiri stara putnicka vagona, koja je saobracala na pruzi Titograd-Nikšic, prispjela je tog studenog i kišovitog 19. novembra 1984. godine, u titogradsko železnicko pristanište tacno po redu vožnje, koji minut posle osamnaest casova. Ono malo preostalih putnika koji nijesu izašli na usputnim stanicama od Nikšica, brzo se razmilelo i nestalo u tami mokre jesenje noci, pošto je Titograd te noci za taj voz bio poslednja stanica.
Pregledac voza koji je potom, kako propisi nalažu, ušao u kompoziciju i izgleda samo prošetao kroz vagone i tek ovlaš ih pregledao, pripitao je konduktera Marka Dakovica otkud krv u poslednjem vagonu. Dakovic je uvio ramenima i procjenio da je neko najvjerovatnije vozio meso - dešava se tako jesenjih dana, ljudi spremaju zimnicu...


Kompozicija voza u kojoj se dogodio zlocin


Našla je cistacica


Za Nikšic se sjutradan zorom vratila druga garnitura vagona, a cistacica koja je ušla da obriše i ocisti vagone voza broj 4687, pronašla je u klozetu posljednjeg - krupnu mladu ženu. Bila je sva krvava, u dubokoj nesvjesti, ali je još davala znake života. Hitna lekarska intervencija je povratila u život. Kazala je da se zove Radmila Kovacevic, da ima 43 godine i da živi u Lalevicima kod Danilovgrada, ali, izgleda, ne i ko je tako krvnicki pretukao i na studenoj noci ostavio bespomocnu u praznom železnickom vagonu. Taj najvažniji deo price "za kasnije" su, izgleda, ostavili i inspektori za krvne delikte. Zlosrecna žena je, medutim, dvadesetak sati kasnije, podlegla ubojima, nanesenim najvjerovatnije pesnicama i nogama, i tu tajnu odnijela u grob. Tako se i u ovom slucaju desilo da zlocinac izmakne ruci pravde i evo vec bezmalo šesnaest godina ostane neotkriven.
Radmila Kovacevic, supruga Milete Kovacevica, penzionera, koji se nakon sedamnaest pecalbarskih godina u Vojvodini, u Crvenki, i devet godina provedenih na privremenom radu u Nemackoj, skrasio u dolini Zete, u Lalevicima pored Danilovgrada, bila je uzorna majka troje djece - sinova Miška i Radojice i cerke Radojke, svojevremeno poznatog rukometnog golmana u ekipama "Crvenke", "Bane Sekulic" iz Sombora i Danilovgrada. Rodom je bila od Šcepanovica iz rovackog sela Sreteška Gora, a odrasla i pristasala u ujcevini u Dolovima Kovackim. Tu je srela i zagledala se u Miletu i vec sa šesnaest godina se udala za njega. I njen suprug i komšije iz Lalevica sa kojima sam tada razgovarao, o njoj su govorili sa izuzetnim poštovanjem i pijetetom.
Tog 19. novembra 1984. godine, ona je zorom krenula vozom u Nikšic da posjeti sestru, s namjerom da se uvece vrati kuci. Od sestre je, kako je kasnije nedvosmisleno utvrdeno, krenula tog dana negdje oko 15 casova. Gdje je provela vrijeme do polaska voza, koji minut prije sedamnaest casova, ko je to ušao za njom ili sa njom u voz i kako je za tih pola sata vožnje do Danilovgrada, gde je Radmila trebalo da izade, uspjeo da uvreba priliku i tako je zvjerski pretuce, a potom se neopaženo i bez traga udalji - sve su to nepoznanice koje i dalje cekaju odgovor.

Otkrio ga detektor laži

U seriji nerasvetljenih zlocina koji su godinama karakterisali Bijelo Polje, posebno je zanimljiv slucaj bjelopoljskog taksiste, Radivoja Šuše. On je 25. decembra 1976. godine naden mrtav u svom vozilu u prigradskom naselju Rasovo. Istraga je ustanovila da je usmrcen "dejstvom tupo-tvrde sile", odnosno, prevedeno na obicni rjecnik, neko mu je cekicem ili nekim slicnim orudem razmrskao glavu i odnijeo iz džepa neki sitan plijen.
Prošlo je potom punih trinaest godina, a da ubica nije otkriven. Onda je, nakon jedne provale u vikend naselju na Crkvini kod Kolašina, policiji u ruke pao njihov stari znanac, prevejani kriminalac, Sabit Hukic, za kojim se odavno tragalo zbog niza teških krivicnih djela. Tokom istrage, policajcima se ucinilo sumnjivo njegovo ponašanje - da on ne prica celu istinu, odnosno da on na duši ima znatno više grijehova od onih koje je policija imala zapisane u njegovom dosijeu.
Odluceno je stoga da se upotrijebi i poligraf. Hukic je pristao da ga prikljuce na tu cudnu spravu, u narodu poznatu kao detektor laži. Okoreli kriminalac je ocigledno mislio da može prevariti i tehniku kako je godinama varao ljude. Iskusnom policajcu, strucnjaku za poligraf, medutim, nije promakla Hukiceva reakcija koju je registrovao aparat na slucajni pomen imena bjelopoljskog taksiste Radivoja Šuše. Posle je sve bilo lako: Hukic je priznao da je Šušu ubio teslicom...


Možda se rješenje ovog stravicnog rebusa krije u Radmilinoj prirucnoj torbi koju je neki mladic, desetak minuta pošto je voz pristao u Titogradu, donijo i predao otpravniku vozova Slobodanu Papicu i dežurnom telegrafisti Miloju Šukovicu, uz obrazloženje da je to u vozu zaboravio neko od putnika. On je pritom uredno ponudio i svoju licnu kartu, ali, kako u torbi nije bilo ni dokumenata ni dragocenosti Papic i Šukovic nijesu legitimisali momka kojeg su vjerno i podrobno opisali: crnomanjast, širokih ramena, visine najviše 170 santimetara, crne kose zacešljane na razdeljak, koja mu svaki cas pada na celo, a on stalno trza glavom da je podigne s cela...
Policija je tada uspjela da identifikuje sve putnike iz voza 4687 koji su tog dana putovali od Nikšica do Titograda, sem tog mladica. Naravno, sasvim je jasno da on nema nikakve veze sa zlocinom, ali bi njegovo svedocenje, kad je i gdje ušao u voz, gdje je sjedeo, da li je eventualno zapazio Radmilu Kovacevic i gdje je tacno našao njenu torbu, moglo, možda pomoci i ukazati na trag koji vodi do ubice.
U svemu je, ipak, glavna zagonetka motiv. Odmah posle ubistva ispricane su najfantasticnije price o navodnoj krvnickoj osveti ljubomornog muža, o tome kako je Radmila, tobož, nedužna podmirila neciji drugi stari racun - dotle da je ona žrtva vaskrslog i tada aktuelnog takozvanog ljubljanskog "DŽeka Trboseka". U svemu je, cini se, ipak najindikativnije ono što smo tada culi i zabelježili od Radmiline cerke Radojke.

Nepoznati pratilac


- Gotovo svakodnevno je dolazila kod mene, jer mi je pazila i podizala dijete. Jedne noci se požalila da joj se cini da je neko prati i rekla da više nece nocu da dolazi. Sjutradan mi je ispricala da je taj pratio i dok se vracala kuci, da ga je jasno primijetila kako se sklonio iza nekih cempresa kad se u jednom trenutku ona naglo okrenula.
Radojka je tvrdila da je njena majka tih dana djelovala preplašeno i da nikada nije legla prije nego što pregleda svaki kutak velike nove kuce i ne zaviri cak i u ormane. Sve ovo je potom potvrdio i Radojkin otac, odnosno Radmilin muž Mileta, koji se toga, zacudo, nije sjetio u našem prethodnom razgovoru. Štaviše, ustvrdio je da je i on jedne noci jasno, prema mjesecu, video misterioznog neznanca koji se nocima vrzmao oko njegove kuce i uhodio njegovu ženu.
Teško je, ipak, povjerovati da je u vozu od samo cetiri mala vagona, u kojem je, kako je utvrdeno, na polaznoj stanici bilo cetrdesetak putnika, za samo pola sata vožnje bilo moguce uvrebati takvu priliku i izvesti savršen zlocin, bez ocevidaca. Cak i pored cinjenice da motiv zlocina ni do danas nije sa sigurnošcu utvrden (koristoljublje i seksualno nasilje su, izgleda, sasvim iskljuceni), cak i pored toga što je propuštena prilika da se tajna sazna od same žrtve koja je živela i bila sposobna za komunikaciju gotovo dvadeset sati pošto je nadena, bilo je, cini se, dovoljno svežih i indikativnih tragova da se zlocin otkrije. Omanula je, po svoj prilici, pocetna istraga i onaj ko je obavio uvidaj.

Budo Simonovic
Sjutra: Ko je ubio Micka Talijana?

 
Scoring disabled. You must be logged in to score posts.
Maestral
(no login)

NI TRAGA UBICAMA MICKA TALIJANA

No score for this post
August 24 2000, 3:32 AM 

NERASVJETLJENI ZLOCINI U CRNOJ GORI U PROTEKLIH CETVRT VIJEKA (4)

NI TRAGA UBICAMA MICKA TALIJANA

• Ubistvom Kotoranina Vlastimira Zecevica, u Budvi je prije devet godina pocela serija likvidacija po najcrnjim zakonima mafije, od kojih do danas nijedna nije odgonetnuta • Braca Pajic iz Beograda, držani u zatvoru kao osumnjiceni, a potom oslobodeni kao nevini



Citulja Vlastimira Zecevica, uvijek okicena cvijecem


Bila je vec prošla ponoc kad se tog 2. septembra 1991. godine na vratima doma zdravlja u Budvi pojavio lijep, stasit momak i mirno, gotovo kao da ište cašu vode, saopštio dremovnom dežurnom osoblju da mu je potrebna lekarska pomoc, jer je ranjen iz pištolja. Pocetnu zbunjenost i nevjericu dežurnog ljekara povecalo je to što je momak kazao da se sam dovezao kolima do doma zdravlja, ali je sve bilo jasno kada je neobicni pacijent legao na sto za intervencije.
Sve što je u medicinskom smislu potom preduzeto, bilo je, nažalost, uzaludno pošto je momak iste noci podlegao i u grob odneo i tajnu ko je i zašto na njega okrenuo oružje. Jer, i sve ono što su policija i istražni organi preduzeli na rasvjetljavanju ovog slucaja za proteklih devet godina, prakticno se svelo na to da je nedvosmisleno utvrden samo identitet žrtve - da je u pitanju Vlastimir Zecevic, zvani Micko Talijan, tridesettrogodišnji Kotoranin bez stalnog zanimanja, ljepotan koji se kretao u mondenskom društvu ioko kojeg su se stalno rojile ljepotice iz svijeta estrade, momak koji je brzo i intenzivno živjeo i nije bio, izgleda, sasvim nepoznat policiji.


Plato ispred poslovnice JAT u Budvi, poprište više brutalnih obracuna


Jedan smrtonosni metak


Krvava drama se, kako je utvrdeno, odigrala u gluvo doba noci na platou ispred poslovnice JAT u najstrožem centru Budve, na mjestu koje ce i kasnije nekoliko puta biti poprište slicnih obracuna. Zecevica, koji je, kako je utvrdeno, bio u društvu sa Podgoricaninom Antonom Tonijem Pecovicem, tu su sacekala dva, navodno, nepoznata momka. Pecovicu su pripretili oružjem i natjerali ga da se udalji, a potom je poceo neravnopravni obracun u kojem su, uz pesnice, izgleda upotrebljene i metalne šipke. Sem više povreda po glavi, rukama i gornjim djelovima tijela, Zecevica je u leda pogodilo i zrno jednog od dva metka koje je jedan od napadaca ispalio iz neposredne blizine, iz pištolja kalibra 7,65 milimetara.

Pronaden pištolj

Policija je utvrdila da je Vlastimir Zecevic te kriticne noci imao pištolj "police",, kalibra 7,65 milimetara, ali on prilikom uvidaja nije pronaden, ni kod njega, ni u njegovom vozilu. Pola godine kasnije, taj pištolj je pronaden i oduzet u Beogradu. Tragajuci kako je dospjeo do coveka kod kojeg je naden, policija je stigla do Zorana Kovacevica, zvanog Koca, iz Beograda, svog starog znanca iz mnogobrojnih provalnih krada, inace više puta ranjavanog u obracunima sa drugim kriminalcima. On je izjavio da je do pištolja došao provalom u jedan automobil, pri cemu mu je navodno pomagao i Zoran Uskokovic, zvani Skole, takode Beogradanin, koji ce šest mjeseci kasnije, kad je pronaden i sproveden na saslušanje u Budvu, izjaviti da sa tim nema nikakve veze. Budvanska policija je Kovacevicu stavila na dušu saizvršilaštvo u ubistvu Vlastimira Zecevica, ali je viši tužilac u Podgorici odbacio ovu krivicnu prijavu kao neosnovanu, baš kao što je odbacilo i prijavu koju su Kovacevic i njegov branilac podnijeli protivu budvanske policije zbog navodnog iznudivanja iskaza.


Policajcima, koji su došli na poziv dežurnog osoblja doma zdravlja u Budvi i zatekli Zecevica u životu, on je navodno rekao da su ga napala dva njemu nepoznata momka iz Beograda. Više od toga nije mogao da kaže ni Pecovic, koji je pronaden poslije dva dana i ispricao da je u strahu od uperenog pištolja pobjegao i ostavio Zecevica.
Policija je potom "obradivala" oko dvije stotine mogucih izvršilaca ovog zlocina. NJih dvadesetak je podvrgnuto cak i ispitivanju uz pomoc takozvanog detektora laži, a na kraju su osumnjicena braca Jugoslav i Petar Pajic iz Beograda. Oni su, navodno, sve priznali u policiji i to potanko objasnili prilikom rekonstrukcije. Usledila je krivicna prijava i sudenje u Višem sudu u Podgorici, ali su Pajici pred sudskim vijecem sve porekli i kazali da su sve izmislili i priznali pod batinama. Pošto nije bilo nikakvih ubjedljivih materijalnih dokaza i "tvrdih" svedoka koji bi poduprli navode optužnice, prvostepeni sud ih je oslobodio, a tu presudu je zatim potvrdio i Vrhovni sud Crne Gore.


Odleteo u vazduh zajedno sa vozilom: Boro Nedovic


Gdje je doktorka Vukosavljevic?


Tako je ovaj dosije prakticno zatvoren, a ocajnicku borbu da istjeraju istinu na vidjelo nastavili su Zecevicevi ojadeni roditelji, Aleksandar i Milena. Gotovo da i nema vrata na koja nisu za proteklih devet godina zakucali, nema organa, državne institucije ili iole uticajnijeg funkcionera u Crnoj Gori kojem se nisu obracali s molbom da se sudski postupak obnovi, da se provjere nove pojedinosti i saslušaju drugi ljudi koji, kako oni misle, kriju tajnu o ubistvu njihovog sina.
U tim žalbama i predstavkama, Zecevici, tako, pored ostalog, tvrde da policija, odnosno istražni organi za sve ove godine nisu uspjeli da pronadu i saslušaju izvjesnu doktorku Vukosavljevic, koja je bila dežurni ljekar u budvanskom domu zdravlja te kobne septembarske noci. Ona je izgleda neposredno poslije toga otišla iz Budve i nikada nije utvrdeno nije li joj teško ranjeni momak u predsmrtnom casu kazao nešto što bi moglo biti kljuc za rešenje ovog krvavog rebusa.
Na drugoj strani, Zecevici uporno dokazuju da istinu o smrti njihovog sina "sigurno zna" Ratko Kneževic (svojevremeno šef Trgovinske misije Crne Gore u Vašingtonu i specijalni savjetnik tadašnjeg predsjednika Vlade Crne Gore Mila Đukanovica), kum njihovog sina, i dok je on bio živ cest gost u njihovoj kuci. Zecevici tvrde da im je Kneževic prvi javio telefonom šta im se desilo sa sinom, ali se potom nikada nije pojavio da im pruži ruku utjehe.

Paklena mašina pred "Avalom"

Policija u Budvi je za tri nesretne ratne godine, posle ubistva Vlastimira Zecevica 1991, bila prakticno bez posla. Tacnije, u tom smutnom i opasnom vremenu ovdje se nije dogodio nijedan zagonetni i nerasvjetljeni zlocin. A onda, u ranu zoru, 4. avgusta 1994, u 4 sata i 35 minuta, metropolu crnogorskog turizma je potresla strahovita eksplozija. Trenutak potom na parkingu ispred demoliranog ekskluzivnog hotela "Avala", u to vrijeme punog gostiju, stotinak metara od mesta na kojem je stradao Zecevic, planuo je veliki požar i za tili cas progutao sva vozila koja su se zatekla na parkingu ispred hotela.
Policiji je ostalo samo da konstatuje da je ispod luksuznog automobila "folksvagen-korado", beogradske registracije 270-202, postavljena i najvjerovatnije daljinskim upravljacem aktivirana paklena mašina velike razorne moci, da su u vazduh odleteli i automobil i njegov vlasnik, dvadesetsedmogodišnji Boro Nedovic, Crnogorac iz Beograda, a pravim cudom još samo dve osobe, Mihailo Đuric (21) i Andrea Bilbija (19) iz Banjaluke, lakše su ranjene.
Nikada, naravno, nije otkriveno ko je podmetnuo minu ispod vozila Bora Nedovica i do danas se samo nagada da je ovog momka stigla ruka osvete za Stanka Petrušica, kojeg je Nedovic ubio godinu dana ranije u kockarnici hotela "Jugoslavija" u Beogradu. Iako je bilo nedvosmisleno jasno da je Nedovic potegao oružje i naocigled velikog broja svedoka poravnao neke stare racune sa Petrušicem, jednim od "jakih" ljudi iz obezbedenja tada znamenite "Dafiment-banke", on se ubrzo, na opšte zaprepašcenje i nesrecu po njega, našao na slobodi, baš kao i ranije sam Stanko Petrušic koji je bio osumnjicen za ucešce u obracunu tjelohranitelja Dafine Milanovic u "Geneksovim" apartmanima u Beogradu (tada je ubijen Vladimir Ilic, zvani Bulidža, a ranjeni Podgoricanin Darko Davidovic i Beogradanin Danilo Milovanovic).


Naprotiv, više puta ih je, navodno, zvao telefonom i ubjedivao ih da dignu ruke od svega.Zecevici ga nijesu poslušali i nijesu odustali, ali ce borbu za istinu o sudbini sina ubuduce voditi samo majka Milena, pošto je njen suprug Aleksandar, skrhan bolom, nedavno umro i u grob ponijeo neprebolnu ranu za jedincem.

Budo Simonovic
Sjutra: Zasjeda za Raku Dilingera



 
Scoring disabled. You must be logged in to score posts.
Knjaz
(no login)

ZASJEDA ZA RAKU DILINGERA

No score for this post
August 25 2000, 1:27 AM 

NERASVJETLJENI ZLOCINI U CRNOJ GORI U PROTEKLIH CETVRT VIJEKA (5)

ZASJEDA ZA RAKU DILINGERA

• Tijela Vase Pavicevica (32) i Jove Vujicica nadena izrešetana u automobilu na Petrovackoj gori • Pokraj vozila, policija prebrojala - 150 caura • Raku Dilingera rafali iz zasjede docekali ispred hotela "Mogren" u Podgorici...



Vaso Pavicevic


Posebno poglavlje u "romanu" o nerasvetljenim zlocinima na podrucju budvanske opštine predstavlja klasicna, svirepa likvidacija dvojice momaka iz Bara, Vasa Pavicevica (32) i Jova Vujicica (22), izvršena u noci izmedu 24. i 25. aprila 1996. godine na putu Podgorica - Petrovac, na Petrovackoj gori.
Na mjestu gde put prolazi kroz pusti i nenaseljeni kraj, u uredno parkiranom automobilu, sa sva cetiri upaljena žmigavca, Pavicevic i Vujicic su nadeni izrešetani sa bezbroj metaka. Kod Pavicevica je za pojasom naden pištolj koji, ocigledno, da li zbog iznenadenja ili brzine djelovanja napadaca, nije stigao ni da potegne, a Vujicicu nije pomogla ni pancir košulja koju je imao na sebi.


Jovo Vujicic


Preživeo i snajpere


Ni do danas, naravno, nije razjašnjeno, ili ne barem javno, kakav li je to dug u ovom slucaju naplacivan i kakva li je to silna mržnja povlacila oroz, ako je tacno da je na mjestu zlocina nadeno više od 150 caura nekoliko razlicitih kalibara (što upucuje na zakljucak da se pucalo iz više oružja, odnosno iz više ruku) iako su svi meci ispaljeni iz neposredne blizine u glave i gornje delove tijela ubijenih.
Posebno je pitanje ko li je to tako mogao iznenaditi i prevariti Vasa Pavicevica koji je godinama spavao sa samo jednim zatvorenim okom, koji je tako izbjegao nekoliko atentata. Narocito je bio oprezan otkad je, godinu dana nakon ranjavanja u Beogradu (kada je bio izrešetan sa devet metaka), preživjeo i tešku ranu od snajperskog metka koji je na njega, tacno na godišnjicu ranjavanja u Beogradu, neko ispalio iz obližnjeg parka u strogom centru Bara. Policija je potom našla snajper i rukavice koje je atentator koristio, ali nije otkrila njegov identitet.

Likvidacije u Beogradu

Inace, devet mjeseci poslije ubistva Vasa Pavicevica i Jola Vujicica, tacnije, 20. januara 1997. godine, na Svetog Jovana Krstitelja, u Beogradu je ubijen i trostruki kum Vasa Pavicevica, tridesetogodišnji Jugoslav Vucinic, koji je godinama bio nerazdvojni drug i prijatelj sa Pavicevicem, dotle da je i sinu dao njegovo ime.
Vucinica je tog januarskog dana oko deset sati prije podne, neko sacekao u holu beogradske železnicke stanice i hladnokrvno mu ispalio metak u glavu. Bio je to, u razmaku od samo dvadeset i pet dana, drugi identican zlocin u Beogradu u kom je žrtva bio momak iz kruga crnogorskih "žestokih momaka".
Naime, 26. decembra 1996. godine, oko 17 casova, na sred prometnog bulevara Jugoslovenske narodne armije, nedaleko od Narodne biblioteke, hicima u glavu, ispaljenim iz neposredne blizine i pred ocima desetina svjedoka, ubijeni su dvadesetsedmogodišnji Podgoricanin Igor Cosovic i njegov sedam godina stariji drug, Zoran Jovanovic, rodom iz okoline Danilovgrada.


Atentator nije otkriven ni u slucaju ubistva Saše Labovica (29) iz Budve koje se dogodilo na desnoj svetostefanskoj plaži, tri mjeseca nakon zvjerske likvidacije Pavicevica i Vujicica na Petrovackoj gori. U po bijela dana, dok je izlazio iz vode, Labovic je pogoden u grudi i na mjestu ostao mrtav. Ubica ga je cekao u borovom šumarku iza poznatog restorana "Pod maslinom", nedaleko od plaže, sa desne strane od ulaza na Sveti Stefan. Policija je i tu našla snajper i bjele rukavice koje je koristio ubica - sve tacno po pravilima i obicajime mafije.
U Budvi se još nije bilo stišalo uzbudenje i ogorcenje zbog ubistva Saše Labovica, jednog od najomiljenijih momaka medu mladima ovoga grada, koji je u to vrijeme sa bratom vrlo uspješno držao poznatu diskoteku u Becicima, a oružje se ponovo oglasilo u najstrožem centru ovoga grada i pala nova žrtva. Ubijen je Radoslav Stanišic (48), zvani Rako Dilinger.
Sve se dogodilo 27. februara 1997. godine. Dok je Stanišic u sitne sate izlazio sa prijateljima iz hotela "Mogren", odjeknuo je rafal i on je pao kao pokošen, ranjen sa cetiri metka. Svi napori lekara u kotorskoj bolnici koji su sedam dana potom pokušavali da ga otmu iz zagrljaja smrti, ostali su uzaludni. Bez rezultata su ostali i pokušaji policije da rasvetli ovaj zlocin. Na mjestu odakle je pucano na Stanišica, iza jedne palme sa gornje terase hotela "Mogren", naden je "kalašnjikov" i šaka caura, ali je to ocigledno bilo premalo za uspješno okoncanje istrage.
I Stanišic je, inace, pripadao generaciji žestokih, brzoživecih momaka. Bio je jedan od bliskih prijatelja nedavno ubijenog Željka Ražnatovica Arkana, koji je, navodno, svojevremeno ucestvovao cak i u spektakularnoj akciji oslobadanja Arkana iz jednog švedskog zatvora.


Radoslav Stanišic


Cuvena poslovnica JAT


Neko ko je radio o glavi cetrdesetcetvorogodišnjeg Cetinjanina Đordija Minje Becira, zapazio je u noci izmedu 4. i 5. avgusta njegovu luksuznu "mazdu kabriolet" parkiranu na platou ispred poslovnice JAT, i nepogrešivo zakljucio da ce on do zore doci po vozilo. Neopaženo se popeo na zid koji odvaja susedno naselje Gospoština od hotelskog kompleksa "Avala" i "Mogren", preskocio ogradu i uskocio u vrt jedne privatne kuce. Tu se pritajio u senci guste, granate smokve.
Becir se, na njegovu nesrecu, u zoru pojavio na parkingu i krenuo put rampe na izlazu da plati parkiranje momku koji je tu dežurao. Atentatoru nije zadrhtala ruka, pogodio ga je tacno u vrat i on se, bez glasa, srušio kao snop, tik uz metalni stub od ulicne rasvete na kojem evo vec devet godina neprekidno stoji sveže cvjece i vec dobrano pohabana umrlica tu ubijenog Vlastimira Zecevica (Micka Talijana).
I Becir je pripadao onoj kategoriji momaka koje je iznedrilo pogano i beskrupulozno vrijeme, posebno u poslednjoj deceniji ovoga vijeka. Bio je veliki prijatelj sa Radoslavom Stanišicem, sa kojim je, kako neki tvrde, bio i one februarske noci kada se dogodio atentat na Stanišica.

More krije tajnu

Nepuna dva mjeseca pre ubistva Đordija - Minje Becira, u elitnom hotelu "Maestral" u Miloceru, u po bijela dana je planuo veliki požar koji je, sem druge velike štete, potpuno progutao tek renovirani i za otvaranje pripremljeni kazino "Randevu". Do danas je ostala sumnja da je vatra podmetnuta, odnosno da je to, ustvari, bila svojevrsna poruka Beciru da je i za njega pripremljen "svilen gajtan".
Naime, nagadalo se da je jedan od suvlasnika izgorelog kazina navodno bio Radoslav Stanišic a drugi nekakav Izraelac, cije ime nikada nije saopšteno. Po tim informacijama koje su se u javnosti pojavile odmah nakon požara, Stanišicev deo je, po prilici, trebalo da naslede Stanišicev kum Ljubo Dapcevic i najbolji prijatelj Đordije Minja Becir. Po toj prici, oni koji su došli glave Stanišicu, podmetnuli su i požar u "Maestralu", stavljajuci tako do znanja Dapcevicu i Beciru sa kakvom se vatrom igraju:
Stare sumnje oko ubistva Radoslava Stanišica i Đordija - Minje Becira i požara u hotelu "Maestral", ponovo su vaskrsle godinu dana kasnije. Naime, pocetkom avgusta 1998. godine, dakle tacno na godišnjicu ubistva Đordija Minje Becira, upravo u Miloceru je nestao Nikola Stanišic, dvadesetcetvorogodišnji sin Radoslava Stanišica. On je jednog dana u predvecerje krenuo skuterom sa milocerske plaže put Budve. Skuter je sutradan naden kod ostrva Sveti Nikola naspram Budve, a od zlosrecnog mladica od tada ni traga ni glasa.




Minja Becir




Igor Josovic




Zoran Jovanovic



Budo Simonovic
Sjutra: Smrt na kucnom pragu



 
Scoring disabled. You must be logged in to score posts.
Perica
(no login)

SMRTI NA KUCNOM PRAGU

No score for this post
August 26 2000, 2:02 AM 

NERASVIjETLJENI ZLOCINI U CRNOJ GORI U PROTEKLIH CETVRT VIJEKA (6)

SMRTI NA KUCNOM PRAGU

• Ta 1997. ostace upisana u analima crnogorske kriminalistike i pravosuda kao godina u kojoj su se desila tri identicna ubistva - Slavka Radulovica u Nikšicu, Slobodana Boljevica u Radanovicima i Naida Nina Abdomerovica u Podgorici - sva iz zasjede na kucnom pragu



Nino Abdomerovic


U crnoj hronici nerasvjetljenih zlocina u Crnoj Gori, posebno ce ostati upisana 1997. godina. Te godine se, uz ostalo, desilo i nekoliko ubistava koja toliko lice jedno na drugo kao da ih je jedna ruka izvela, mada - to je sasvim izvesno - jedno sa drugim nemaju nekakve veze, ni što se tice izvršilaca, ni što se tice motiva.
Najprije je 22. januara u zoru, u Nikšicu ubijen tridesetogodišnji Slavko Radulovic, medu mladim nikšickim svjetom poznati i omiljeni vlasnik popularne diskoteke "Tani". Ubica ga je sacekao u zasjedi pred kucnim pragom i pokosio dugim rafalom iz automatske puške.


Slavko Radulovic


Puška u dubrištu


Ubica u ovom slucaju, sem pregršt caura nije ostavio drugi trag, pa je istraga dugo tapkala u mjestu. Sumnjalo se, istina, od pocetka da je u pitanju osveta brace Vilotijevica, takode Nikšicana, koji su vec više od jedne decenije zakrvljeni sa Radulovicima. Naime, dvanaest godina ranije, u jednom vatrenom obracunu u centru Nikšica, hicima ispaljenim iz vozila, ubijen je Zoran Vilotijevic. Za ubistvo su osumnjicena braca Radulovici i, mada nijedan od njih nije to priznao niti je na sudu valjano dokazano ko je zaista ispalio smrtonosni hitac, oni su osudeni i izdržali višegodišnju robiju.

Zlocin u školi

Vec šest godina traje misterija oko ubistva šezdesetogodišnje Darinke Vujacic, cistacice u podrucnom odelenju Osnovne škole "Braca Ribar" u Grebicama kod Nikšica. Njeno tijelo pronadeno je u školskoj zgradi, a patolozi su utvrdili da je ona usmrcena sa više udaraca nekim tupim predmetom po glavi i da se ubistvo dogodilo najvjerovatnije oko šest sati popodne. I to je, prakticno, do sada sve - ni sigurnog motiva za tako svirep zlocin, ni zlocinca koji ga je pocinio...


Policija je stoga taj slucaj, pokazace se s pravom, dovela u vezu sa ubistvom Slavka Radulovica - da je u pitanju klasicna osveta, ali nije bilo dokaza da li su Vilotijevici to sami organizovali i izveli, ili im je u tome neko pomogao. Nekoliko mjeseci kasnije se, ipak, potvrdilo ono: zaklela se zemlja raju, da se tajne sve saznaju...
U dubrištu ispred kuce Janjuševica u Nikšicu, sasvim slucajno je otkrivena vreca u kojoj je nadena automatska puška. Vec prvim, rutinskim veštacenjem je lako utvrdeno da su iz tog oružja ispaljeni smrtonosni hici na Slavka Radulovica. Sumnja je pala na dvadesetogodišnjeg Đordija Janjuševica za kojeg se i ranije znalo da se družio sa Milanom Lezom Vilotijevicem, prvoosumnjicenim u ovom slucaju.
Janjuševic je, navodno, vec na prvom saslušanju ispricao kako je bilo - da je zlocin pocinio Vilotijevic, a da mu je on pomogao samo utoliko što mu je poslužio kao vozac i preuzeo obavezu da sakrije oružje. Zlocin, nažalost, nije do kraja razjašnjen jer je Janjuševic prije nego što ce sve to ispricati i posvjedociti na sudu, jednog jutra naden obješen u celiji istražnog zatvora u Spužu. Policiji do danas nije pošlo za rukom da se domogne Milana Leza Vilotijevica, a Viši sud u Podgorici ga je, ipak, na osnovu prikupljenih dokaza, u odsustvu osudio na najstrožiju vremensku kaznu - dvadeset godina zatvora - zbog ubistva iz bezobzirne krvne osvete.

Ubica i žrtva - nepoznati

I u Župi kod Nikšica se prije šest godina dogodio svirep zlocin, a da do danas nije utvrdeno ni ko je ubijen, ni ko ga je ubio. Na jednom pustom mjestu, podalje od naselja, tada je pronadeno tijelo nepoznatog momka. Policija o svemu tome nikada nije saopštila ništa detaljnije, ali po saznanjima do kojih smo došli, momak je najprije ubijen, tu ili negdje drugo, a potom su ubice pokušale da spale njegovo tijelo. Neki mještani su, navodno, tih dana zapazili u tom rejonu jedan zeleni "mercedes", beogradske registracije, ali je i na ovaj slucaj, izgleda, stavljena tacka. A kada bi se saznalo ko pociva pod bezimenom krstacom, u zatravljenom grobu na periferiji nikšickog groblja, možda bi to bio i kljuc za kompletno rešenje ove zagonetke.


No, ako je ubistvo Slavka Radulovica kako-tako razjašnjeno i na korice ovog dosijea, barem do hapšenja Milana Leza Vilotijevica, stavljena tacka, jedno potpuno istovetno ubistvo, koje se dogodilo pet mjeseci kasnije u Radanovicima, na sredokraci puta Budva-Kotor, do danas je obavijeno velom tajne, s malo nade da ce se ikada saznati šta se tog 25. juna 1997. godine zaista desilo na kucnom pragu Draga Milinica.
Tridesetšestogodišnji Slobodan Boljevic, rodom iz Zete, a nastanjen u Budvi, važio je za momka koji brzo i intenzivno živi. Navodno, bavio se dilerisanjem i pozajmljivanjem deviza na kamatu. Uglavnom, imao je pare i široko društvo. Tog 25. juna, u prvim ponocnim satima, krenuo je svojim kolima u Radanovice, u tazbinu, jer se samo mjesec dana ranije bio vencao sa Mirjanom Milinic, cerkom Draga Milinica.
Pred tazbinsku kucu je, po prilici, stigao oko dva sata poponoci, ali ga je tu, na samo osam metara od kucnog praga, sacekala smrt. Tek što je otvorio vrata da izade iz kola, iz mraka je izronio ubica koji je cekao u zasjedi i, kako je utvrdeno, sa udaljenosti od samo 70 santimetara srucio u njega smrtonosni rafal iz "heklera". Boljevic je ostao mrtav za volanom, a ubica nestao netragom u pomracini. Na cetrdesertak metara dalje, bacio je rukavice koje je koristio pri izvršenju zlocina, a dvadesetak koraka odatle i "hekler" iz kojeg je pucao.


Mileta Gardaševic


Vjecite tajne


Mjesec dana kasnije, poslednje julske noci 1997. godine, i u Podgorici je odjeknuo smrtonosni rafal i na potpuno isti nacin kao i Radulovic i Boljevic, ubijen je i tridesetšestogodišnji Naid Nino Abdomerovica, vlasnik poznate podgoricke diskoteke "Debela Berta". I njega je, kad je u ponocnim satima stigao kolima pred stan u kojem je živjeo, nedaleko od podgoricke železnicke i autobuske stanice, sacekao ubica u zasjedi i iz mraka ispalio smrtonosni rafal koji ga je pokosio cim je krocio iz kola.

Nova zagonetka u Sutomoru

U okolini Bara je tokom minulih nekoliko godina, što u moru, što na obali, što u bližoj okolini, nadeno nekoliko tijela. U vecini slucajeva nije utvrden ni identitet pokojnika, a kamoli uzrok njihove smrti. Posebno je karakteristican slucaj iz Sutomora.
Naime, u Canju je pre tri godine umrla jedna starica. Kad su hteli da je sahrane u porodicnu grobnicu na groblju izmedu sela Đurmani i Kovaci, na jednom brežuljku iznad magistrale, na samom ulazu u Sutomore, rodbinu i prijatelje je cekalo stravicno iznenadenje. Kad su podigli plocu sa starinske grobnice, imali su šta vidjeti: u grobnici je ležao svjež leš mlade žene koju je ocigledno neko negde ubio i doneo da je tu sakrije. Do danas nije utvrdeno ni ko je žrtva, a kamoli ko je ubica.


Policija je u ovom slucaju bila osumnjicila jednog momka, ali nije našla dokaze da je on to i ucinio, pa je i taj slucaj ostao nerasvjetljen, baš kao i ubistvo tridesetcetvorogodišnjeg Milete Gardaševica koje se dogodilo u Budvi, godinu i po dana kasnije, po apsolutno istom scenariju po kojem su se odigrala i tri prethodno opisana.
Tog 8. februara 1999. godine, Cetinjanin Mileta Gardaševic je oko dvadeset casova stigao sa vjerenicom u stan u naselju Blokarica u Budvi, koji je kupio samo deset dana prije toga. Koji minut kasnije, izašao je da iz kola donese neke stvari, ali ga je na ulazu sacekao ubica. Odjeknuo je rafal, a policiji i hitnoj pomoci koja je brzo stigla, ostalo je samo da konstatuje da mu više nema pomoci.
I u ovom slucaju, to je, barem do sada, i jedina cinjenica, jer je sve drugo vezano i za ovo ubistvo ostalo velika tajna.

Budo Simonovic
Sjutra: "Sacekuša" za Gorana Žugica



 
Scoring disabled. You must be logged in to score posts.
Maestral
(no login)

"SACEKUŠA" ZA GORANA ŽUGICA

Score 2.0 (1 person)
August 27 2000, 7:50 AM 

NERASVIJETLJENI ZLOCINI U CRNOJ GORI U PROTEKLIH CETVRT VIjEKA (7)

"SACEKUŠA" ZA GORANA ŽUGICA

• Ubistvo prvog savjetnika i najpovjerljivijeg covjeka predsjednika Crne Gore, Mila Đukanovica, potpuno palo u zasjenak poslije neuspjelog atentata na Vuka Draškovica i taj slucaj vec gotovo dva mjeseca niko više i ne spominje



Goran Žugic


Crnu hroniku o nerasvjetljenim zlocinima u Crnoj Gori zakljucujemo podsjecanjem na onaj možda i najdrskiji koji se desio pre skoro tri mjeseca u Podgorici, a koji je, zacudo, nekako potpuno pao u zasjenak dogadaja koji su usledili, narocito navodnog neuspelog atentata na lidera Srpskog pokreta obnove, Vuka Draškovica.
Te poslednje majske noci, nešto pre 23 sata, grupa mladica je sjedela na klupama na trotoaru Bulevara "Save Kovacevica" u Podgorici, naspram poznatog kafica "Baston". Zaneseni pricom, nisu ni primjetili kad je crni "audi 6" (PG 12-93) došao iz pravca obližnje velike pijace, skrenuo desno, kroz pasaž ušao u neosvetljeno dvorište stanbenog bloka i zaustavio se ispred prvog ulaza sa leve strane. Trgli su se tek kada je odjeknuo kratak rezak rafal.


I dalje misterija: Žugicev leš na mestu ubistva


Policija stigla kasno


Jedan od mladica je, izgleda, bio policajac. Profesionalno je reagovao, potrcao preko ulice i kroz pasaž za tren stigao do zaustavljenog automobila, uredno parkiranog ispred samog ulaza. Tu ga je sacekao stravican prizor: nepomicno tijelo covjeka, krvavog, unakaženog lica, ležalo je na ledima pored automobila. Momak je ipak brzo i lako u njemu prepoznao svog tihog i nenametljivog komšiju, Gorana Žugica, savjetnika za nacionalnu bezbednost predsjednika Crne Gore Mila Đukanovica, i poceo da zapomaže i doziva majku: "Zovi policiju, ubiše Gorana Žugica..."
Policija je stigla brzo, ali ipak dovoljno kasno da ubica bezbjedno umakne iz obruca koji je munjevito zatvoren. A crnokosog momka u bjeloj majici ili košulji i tamnim pantalonama, kojeg je, izgleda, zapazilo i kao moguceg atentatora oznacilo više ocevidaca, ni do danas nema iza rešetaka.
Nije poznato dokle je istraga stigla u ovom predmetu i sve što je do danas procurelo u javnost uglavnom potice iz izvora "caršijske istrage" koja, po obicaju, nadugo i naširoko razglaba i pravi i "otkriva" kontroverze u biografiji ovog uistinu neobicnog mladog coveka. On je, to je nesporno, meteorskom brzinom stigao do mjesta najpovjerljivijeg covjeka predsjednika Đukanovica, tacnije do uloge, po uticaju i stvarnoj moci, druge licnosti u Crnoj Gori, jer su se pred njim, i to je nesumnjivo, nogavice tresle ne samo ministru unutrašnjih poslova Vukašinu Marašu, nego i svim ostalim crnogorskim funkcionerima, poslanicima i ministrima, sve do predsjednika Vlade, Filipa Vujanovica i predsjednika parlamenta Svetozara Marovica.
Iz Tuzle, gdje je roden (mada je poreklom sa Žabljaka), gdje je, navodno, imao neku važnu funkciju u vojnoj bezbjednosti, pod dosta neobicnim okolnostima je, na pocetku rata u Bosni, izbjegao u Herceg Novi, gde je ubrzo postao nacelnik centra bezbednosti. Mada su vec tada o njemu pocele da kruže kontroverzne price, on je uskoro avanzovao u nacelnika centra bezbednosti glavnog grada Crne Gore. Za to što se istakao komandujuci "policijskom paradom" u poznatim januarskim demonstracijama u Podgorici nakon poslednjih predsjednickih izbora, novoizabrani predsjednik Milo Đukanovic mu je ukazao najviše moguce povjerenje - da ga savetuje o pitanjima nacionalne bezbjednosti, ali i da se stara o njegovoj licnoj bezbjednosti.
Šta se dogodilo te poslednje majske noci ove godine, ko je i zašto imao razloga da pripremi klasicnu "sacekušu" za Žugica i da li je to njegova licna "zasluga" ili neka krvava poruka upucena nekome drugome - do sada je ostalo nepoznanica. Tacnije, sve je ostalo na obecanju predsednika Đukanovica datom na promotivnom skupu svoje partije u Tuzima uoci nedavnih lokalnih izbora u Podgorici i Herceg Novom, nekoliko dana nakon zlocina, da ce "ubice" njegovog najprisnijeg i najpoverljivijeg savjetnika Gorana Žugica, "i oni koji su narucili to ubistvo", biti izvedeni pred lice pravde. Đukanovic, istina, tada nije šire obrazlagao to obecanje niti icim nagovestio da policija i istražni organi imaju bilo kakav cvrst dokaz o identitetu onoga ko je izveo ovaj mucki atentat na covjeka koji je, kako je tom prilikom rekao Đukanovic, "brinuo i o demokratiji i o bezbednosti Crne Gore".

Smrt Komarca

U ovom feljtonu nijesu obuhvaceni nerasvjetljeni slucajevi ubistava i krvavih obracuna medu italijanskim mafijašima na Crnogorskom primorju u proteklih nekoliko godina, u cemu posebno prednjaci Bar. U Baru se, inace, dogodio i najnoviji slucaj - klasicna likvidacija, identicna mnogim opisanim u ovom feljtonu, a ubica je za sada takode nepoznat. Naime, prije nekoliko noci na terasi svoje kuce, nedaleko od barskog groblja Gvozden brijeg, snajperskim metkom ispaljenim, po svoj prilici, sa jednog obližnjeg drveta, likvidiran je dvadesetšestogodišnji Nikola Krivokapic, zvani Komarac. Ubica ga je, kako saznajemo pogodio direktno u srce i to takozvanim dumdum metkom.


I Goran Žugic, i njegova meteorska karijera, i njegova pogibija, i sva obecanja i price o mogucim organizatorima i izvršiocima ovog zlocina, odjednom su, medutim, pali u zaborav kada je petnaest dana kasnije, u noci izmedu 15. i 16. juna, iz Budve stigla vijest da se u domu Vuka Draškovica desio neuspeli atentat na lidera Srpskog pokreta obnove. Sva crnogorska vlast, od predsednika države do predsjednika Vlade, sjatila se istog casa u Budvu, a dnevna soba Vuka Draškovica postala je studio ne samo Televizije Crne Gore, cije su kamere danima pratile previjanje Vukovih "ljutih rana". Da se i ne govori, maltene o direknim prenosima posjeta zvanicnika crnogorske vlasti i policije, koji su se iz sata u sat smjenjivali na kanabeu Vuka Draškovica.


Hitac u srce: Citulja Komarca


Pritvoreni pogrešni?


Sa tog kanabea je Vukašin Maraš, ministar crnogorske policije, vec sjutradan pobjednicki saopštio naciji da su otkriveni i izvršioci i narucioci ovog "atentata" i skrušeno priznao propuste svoje policije, cak i svoju licnu odgovornost, najavljujuci smjene i licnu ostavku.
Do sada, medutim, ništa nema ni od price da su otkriveni izvršioci i nalogodavci, a policija ocigledno još gata u graške ko bi mogao biti "atentator".
Doduše, tri momka iz Beograda još came u pritvoru, ali po svemu što je do sada procurelo u javnost, svi oni tvrde da "luk nit su jeli, niti mirisali". Istražni sudija Višeg suda u Podgorici, Zoran Živkovic, kojem je poveren ovaj slucaj, pošto je prvobitno odredeni sudija Svetlana Vujanovic (supruga aktuelnog crnogorskog predsednika, Filipa Vujanovica) izuzeta (u Podgorici se šuška da je to ucinjeno stoga što je ona htjela odmah da oslobodi uhapšene mladice jer je uvidela da optužbe na njihov racun "ne piju vodu"), pre neki dan se ponovo žalio na (ne)saradnju beogradske policije i pravosudnih organa Srbije koji nece da uhapse i isporuce izvesnog Dušana Spasojevica, osumnjicenog za umješanost u ovaj slucaj. Tom prilikom on je, kao osumnjicenog, spomenuo i Mila Lukovica, zvanog Kum, ime koje do sada nije spominjano u vezi sa aferom oko Vuka Draškovica.

Budo Simonovic
(Kraj)


 
Scoring disabled. You must be logged in to score posts.
Current Topic - Nerasvijetljeni zlocini u CG u proteklih cetvrt vijeka  Respond to this message   
  << Previous Topic | Next Topic >>Return to Index  
Find more forums on PoliticsCreate your own forum at Network54
 Copyright © 1999-2014 Network54. All rights reserved.   Terms of Use   Privacy Statement