| The refugee children from Aegean MacedoniaJanuary 30 2006 at 2:41 PM
No score for this post | Taralinga (no login) |
| FROM THE SECOND WORLD REUNION
OF THE REFUGEE CHILDREN FROM
THE AEGEAN PART OF MACEDONIA
Once upon a lifetime ago they cut down the trees for each of us,
but they couldnt-touch our roots...They are there, buried
deep within the rich soil of our Aegean homeland, deep in the open sea,
deep within each of us... Through these roots, our roots, and the roots
of our children and grandchildren flow the same love, the same faith...
For this we remain, for this we survive. We do not forget our roots-it
is why we love life and why we believe in our future-always striving,
making things better...
|
| | Author | Reply | T.T.
(no login) | Re: The refugee children from Aegean MacedoniaNo score for this post | December 7 2006, 11:14 PM |
-Πως εξολοθρεύθηκαν 50.000 άμαχοι Μουσουλμάνοι από τα στίφη του Κολοκοτρώνη το 1821
ΣΦΑΓΕΣ ΤΟΥΡΚΩΝ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ
"Ούτε ένας Τούρκος στον Μωριά , μηδέ στον κόσμο όλον"
Η Επανάσταση του 1821 που είναι ο αποκαλούμενος από τους Ελληνες αγώνας της ανεξαρτησίας, απέχει πολύ από μία εθνική εξέγερση με την συμβατική της έννοια. Στην πραγματικότητα είναι μιά σειρά ανελέητων σφαγών σε βάρος αμάχων Μουσουλμάνων με τις ευλογίες των χριστιανών ιερωμένων
Στα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια η επανάσταση του 21 περιγράφεται σαν ο δίκαιος αγώνας ενός καταπιεσμένου λαού που εξεγέρθηκε έπειτα από 400 χρόνια σκλαβιάς με στόχο την εθνική του ανεξαρτησία. Η στερεότυπη εξιδανίκευση των γεγονότων και η απαλοιφή των μελανών σελίδων είναι προσεκτικά σχεδιασμένη από τους ποδηγετούμενους ιστοριογράφους που αποφεύγουν συστηματικά να αναφερθούν στα ανατριχιαστικά γεγονότα που διαδραματίσθηκαν στην Πελοπόνησο τους πρώτους μήνες της εξέγερσης. Τα συγκλονιστικά κείμενα που ακολουθούν αν και γνωστά στην Δύση και Τουρκία, βγαίνουν γιά πρώτη φορά στο φως της ελληνικής δημοσιότητας
Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΟΧΛΟ ΤΟ 1821
Extermination of Muslims at Moria by christian mob in 1821
ΑΥΤΟΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ "ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ" ΤΟΥ 1821 Χαρακτηριστικός τύπος Ρωμιού ληστοσυμμορίτη (κλέφτη) της Πελοπονήσσου. Οι περισσότεροι ήσαν εκχριστιανισμένοι Αρβανίτες. Η ενδυμασία τους και ιδιαίτερα η φουστανέλλα είναι καθαρά Αλβανική. Υπολογίζεται ότι στην Ρούμελη και στον Μωριά δρούσαν 60-70 συμμορίες αποτελούμενες από 50-100 ληστές. Μοναδικό τους κίνητρο ήταν ήταν το πλιάτσικο και ο τυφλός θρησκευτικός φανατισμός κατά των Μουσουλμάνων. Ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας του 1821 ήταν 750.000 ψυχές
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΩΜΟΤΗΤΩΝ
Η εξέγερση των Χριστιανών του Μωριά (Πελοπονήσου) ξέσπασε στις 25 Μαρτίου 1821 σύμφωνα με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι κάτοικοι της Πελοπονήσου ήσαν εκχριστιανισμένοι Αρβανίτες και εξελληνισμένοι Σλάβοι. Στην Ισταμπούλ ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ ένας υπομονετικός και χαρισματικός ηγέτης, προσπαθούσε να στηρίξει με μεταρυθμίσεις την κλονιζόμενη Οθωμανική αυτοκρατορία που κινδύνευε από την εξέγερση του Τουρκαλβανού κυβερνήτη των Ιωαννίνων Αλή Πασά Τεπελενλή. Ατακτες ληστοσυμμορίες Ρωμιών και Αλβανών αρματολών εκμεταλλεύθηκαν την αστάθεια και ξεκίνησαν την εξέγερσή τους με σύνθημα: Ουτε ένας Τούρκος ζωντανός στον Μωριά. Το συγκεκριμμένο σύνθημα πυροδότησε μιά αποτρόπαιη σειρά φρικαλεοτήτων σε βάρος του άμαχου Μουσουλμανικού πληθυσμού της Πελοπονήσσου που εξολοθρεύθηκε ολοκληρωτικά. Δεν υπήρχε Τουρκικός στρατός να τους προστατεύσει και η εξόντωσή τους πήρε διαστάσεις γενοκτονίας
Στα μικτά Χριστιανομουσουλμανικά χωριά οι χριστιανοί άρχισαν να δολοφονούν αδιάκριτα τους γείτονες Μουσουλμάνους και να πυρπολούν τα σπίτια τους. Ο Βρετανός συγγραφέας William St. Clair έγραψε:
"Το άγριο πάθος των Ρωμιών γιά εκδίκηση ξέσπασε σε ένα φρενιασμένο μακελλειό σε βάρος των Οθωμανών με φρικιαστικές δολοφονίες αμάχων "
Ενας άλλος Βρετανός συγγραφέας ο David Howarth σημειώνει τα εξής:
"Δεν υπήρχε καμμιά δικαιολογία γιά τις σφαγές που διέπραξαν οι Γκρέκοι στην Πελοπόνησο.Από την πρώτη στιγμή δημιούργησαν ένα λουτρό αίματος σκοτώνοντας αδιάκριτα οποιονδήποτε μη χριστιανό"
Υπολογίζεται ότι τον Μάρτιο του 1821 ζούσαν στην Πελοπόνησο περισσότεροι από 50.000 Μουσουλμάνοι. Ενα μήνα αργότερα όταν οι Ρωμιοί γιόρτασαν το Πάσχα τους δεν είχε απομείνει κανείς. Ελάχιστοι κατέφυγαν σε φρούρια για να γλυτώσουν. Η ύπαιθρος γέμισε πτώματα Τούρκων που σάπιζαν.Η δυσωδία ήταν αφόρητη αλλά κανείς δεν νοιαζόταν
Σύμφωνα με τον William St. Clair: Οι Τούρκοι της Πελοπονήσου άφησαν πίσω τους ελάχιστα ίχνη. Εξολοθρεύθηκαν ξαφνικά και χάθηκαν από το ιστορικό προσκήνιο σε ελάχιστο χρόνο χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από τον πολιτισμένο κόσμο. Περισσότεροι από 20.000 άμαχοι Τούρκοι κυρίως γυναίκες και παιδιά σφαγιάσθηκαν από τους Ρωμιούς μέσα σε λίγες εβδομάδες. Δολοφονούντο μαζικά χωρίς έλεος ή δισταγμό. Μουσουλμανικοί πληθυσμοί που ζούσαν σε απομακρυσμένες αγροτικές κοινότητες σφαγιάσθηκαν ανελέητα και τα σπίτια τους κατέρευσαν πυρπολημένα καλύπτοντας τα πτώματα.
Μερικοί προσπάθησαν να διαφύγουν μόλις ξέσπασαν οι βιαιοπραγίες αναζητώντας καταφύγιο στις πόλεις αλλά έπεφταν στα χέρια οπλισμένων συμμοριών που τους κατακρεούργησαν. Σε μερικά Μουσουλμανικά χωριά οι κάτοικοι οχυρώθηκαν στα σπίτια τους και προσπάθησαν να αποκρούσουν τους αφηνιασμένους Ρωμιούς. Ελάχιστοι επέζησαν. Μερικοί παραδόθηκαν με την υπόσχεση ότι δεν θα πάθουν τίποτα αλλά το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθούν αμέσως.Οι άντρες σφαγιάζονταν επί τόπου, οι γυναίκες και τα παιδιά οδηγούντο σε απόμακρες τοποθεσίες όπου είχαν την ίδια τύχη.
Απ' άκρη σ' άκρη της Πελοπονήσου περιπλανόμενες ληστοσυμμορίες "αρματωλών" οπλισμένοι με ρόπαλα, δρεπάνια και λιγοστά τουφέκια, σκότωναν, λεηλατούσαν και πυρπολούσαν. Στις περισσότερες περιπτώσεις καθοδηγούντο από χριστιανούς παπάδες που ευλογούσαν το θεάρεστο έργο τους και τους παρότρυναν σε ακόμα μεγαλύτερες θηριωδίες
Σύμφωνα με τον Steven Runciman συγγραφέα της "Ιστορίας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας", οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Μέγας Βασίλειος, θα είχαν αισθανθή αποτροπιασμό γιά τους ¨ευσεβείς" Μητροπολίτες της Πελοπονήσου που καθοδήγησαν και καθόρισαν τον τρόπο της εξέγερσης του 1821. Αυτό που συνέβη στην Πελοπόνησο δεν ήταν αγώνας ανεξαρτησίας ή απελευθέρωσης αλλά πόλεμος ολοκληρωτικής εξολόθρευσης των Τούρκων Μουσουλμάνων κάτω από την ηγεσία των Ορθόδοξων κληρικών. Μιά ακόμα άγνωστη γενοκτονία με δράστες Ελληνες.
Ο ιστορικός George Finlay έγραψε το 1861:
"Τον Απρίλιο του 1821 υπήρχε διάσπαρτος στην Πελοπόνησο ένας αγροτικός Μουσουλμανικός πληθυσμός 20.000 ψυχών. Δύο μήνες αργότερα είχε σφαγιασθή από τους Ρωμιούς χωρίς έλεος ή τύψεις. Πρόκειται γιά εθνικό έγκλημα των Ελλήνων που θα βαραίνει γιά πάντα την συνείδησή τους καθώς πρόκειται γιά πράξη ασυγχώρητης βαρβαρότητας"
Σύμφωνα με τον ιστορικό C.M. Woodhouse οι Οθωμανιικοί πληθυσμοί πόλεων και χωριών συγκεντρώθηκαν και οδηγήθηκαν σε υπαίθριες τοποθεσίες όπου σφαγιάσθηκαν ομαδικά. Στην Μολδοβλαχία ο αρχηγός της εξέγερσης Αλέξανδρος Υψηλάντης κατέλαβε ξαφνικά τις πόλεις Γαλάτσι και Ιάσιο. Στην συνέχεια διέταξε την εν ψυχρώ δολοφονία όλων των Τούρκων της περιοχής.
ΟΖΟΥΣΕΣ ΚΕΦΑΛΕΣ
Τις πολεμικές συνήθειες βαρβάρων ακολουθούσαν πιστά και οι Ελληνες επαναστάτες. Με καμάρι οι κατσαπλιάδες παρουσίαζαν τα κομμένα τουρκικά κεφάλια. Τα θεωρούσαν πολύτιμα λάφυρα. "Πήραν πλήθος κεφάλια οι Ελληνες, άρματα, σημαίγες και τάφεραν εις τον Φαληρέα", γράφει με περηφάνια ο Μακρυγιάννης. Φορτία τουρκικών κεφαλών μεταφέρονταν στη Δοίκηση ως απόδειξη πολεμικού θριάμβου. Ο Γκούρας το καλοκαίρι του 1824, ύστερα από τη νικηφόρα μάχη στον Μαραθώνα έστειλε στην Αθήνα τριάντα κεφάλια. Στρατιώτες θα τα περιφέρουν, καρφωμένα σε παλούκια, στα χωριά της Αττικής πανηγυρίζοντας.
Στις Κυκλάδες, ομάδες αρματωλών, κρατώντας ψηλά παλουκωμένα κεφάλια, ταξίδευαν από νησί σε νησί με ζουρνάδες και νταούλια και συγκέντρωναν δώρα από τους κατοίκους. Απαράλλαχτα όπως τριγύριζαν στα χωριά σε ειρηνικές εποχές οι κυνηγοί, με το τομάρι του λύκου που σκότωσαν υψωμένο σε κοντάρι, εισπράττοντας φιλοδωρήματα από τους γεωργοκτηνοτρόφους. Σκηνή πανηγυρικής περιαγωγής κομμένων κεφαλιών παρακολούθησε στο Αργός το 1822 ο γερμανός αξιωματικός Maximilian von Kotsch.
Οι Ελληνες συναγωνίζονταν σε βαρβαρότητα άλλους λαούς και πάσχιζαν να τους ξεπεράσουν. Ωστόσο, αυτή η διαπόμπευση των κομμένων κεφαλιών δεν ήταν ελληνικό εφεύρημα. Επί χιλιετίες τα κεφάλια των εχθρών επιδεικνύονταν ως θριαμβικά και ευφρόσυνα έπαθλα. Η οσμή του πτώματος ενός σκοτωμένου εχθρού είναι πολύ ευχάριστη, έλεγαν οι Ρωμαίοι. Σίγουρα αυτή την αγαλλίαση θα ένιωθαν οι Ελληνες αντικρύζοντας τι όζουσες κεφαλές των εχθρών που περιάγονταν στα νησιά καρφωμένες σε παλούκια με συνοδεία μουσικών οργάνων ή κυλιόνταν στο στρατόπεδο της πολιορκημένης Τριπολιτσάς μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.
ΤοYρκοι αιχμAλωτοι καIγονται ζωντανοI στην Υδρα
Οι κάτοικοι των νησιών Υδρα, Σπέτσες και Ψαρά προσχώρησαν αμέσως στην επανάσταση του 1821. Από την πρώτη στιγμή οργάνωσαν πειρατικές επιδρομές με επιθέσεις στα εμπορικά πλοία που έφεραν Τουρκική σημαία. Μόλις κυρίευαν ένα Τουρκικό πλοίο εξόντωναν το πλήρω
μά
του με σφαγιασμό ή τους έριχναν τστην θάλασσα γιά να πνιγούν. Μεταξύ των θυμάτων ήσαν και πολλοί Μουσουλμάνοι προσκυνητές που πήγαιναν στην Μέκκα γιά το ετήσιο προσκήνυμα.
Σύμφωνα με τους Βρετανούς συγγραφείς St. Clair, Howarth και William Miller, Ελληνες πειρατές έπιασαν 57 ΄Τούρκους ναυτικούς, τους μετέφεραν σιδηροδέσμιους στην Υδρα και τους έψησαν ζωντανούς στην παραλία μπροστά στους συγκεντρωμένους κατοίκους που πανηγύριζαν.
Αρκετοί Ρωμιοί στην Θεσσαλία, Μακεδονία και Χαλκιδική εξεγέρθηκαν και άρχισαν να σφαγιάζουν αδιάκριτα τους άμαχους Μουσουλμάνους των γύρο περιοχών. Οι χριστιανοί σκότωναν αδιάκριτα και χωρίς καμμία τύψη τους Μουσουλμάνους γείτονές τους αισθανόμενοι πως η εξέγερση ήταν μία ευκαιρία θρησκευτικής εξολόθρευσης των αλλοθρήσκων. Στις θηριωδίες που διέπραξαν είχαν την καθοδήγηση των χριστιανών επισκόπων και ιερέων που ευλογούσαν και καθαγίαζαν τις αποτρόπαιες πράξεις των. Ο Μεσαίωνας αναβίωσε στην Ελλάδα στην χειρότερη μορφή του.
ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΑΜΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑΥΑΡΙΝΟ
Φ Ρ Ι Κ Η
Τον
Αύγουστο 1821 οι Μουσουλμάνοι που πολιορκούντο επί μήνες από τους Ρ
ωμιούς επαναστάτες στην μικρή πόλη της Μονεμβασίας, αποφάσισαν να παραδοθούν μη αντέχοντας την πείνα και τις ασθένειες που τους μάστιζαν. Ακολούθησε ένας ανελέητος σφαγιασμός των αιχμαλώτων με τον πιό βάρβαρο τρόπο. Λίγες ημέρες αργότερα η ίδια τύχη περίμενε τους Μουσουλμάνους του Ναβαρίνου. Υπολογίζεται ότι 2.500 Μουσουλμάνοι σφαγιάσθηκαν ανελέητα από τους Χριστιανούς της περιοχής..
Σύμφωνα με μαρτυρίες οι γυναικες υποχρεώνοντο να γδυθούν και να παραδώσουν τα τιμαλφή τους. Στην συνέχεια τις έριχναν γυμνές στην θάλασσα και τις πυροβολούσαν. Οι επαναστάτες πετούσαν ακόμα και τα παιδιά στην θάλασσα για να πνιγούν. Γιά τα μωρά εφάρμοζαν έναν ακόμα πιό βάρβαρο τρόπο θανάτωσης. Τα έπιαναν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους στα βράχια της παραλίας. Μερικά αγόρια και κορίτσια που παρέμειναν ζωντανά πωλούντο γιά εκπόρνευση. Σε μιά περίπτωση μιά ομάδα Ελλήνων κλωτσούσε το κομμένο κεφάλι ενός Τούρκου παίζοντας ποδόσφαιρο.
Οι φρικαλεότητες που διαδραματίσθηκαν στην περιοχή έκαναν μερικούς Μουσουλμάνους να παραφρονήσουν. Ανθρωποι-φαντάσματα τριγύριζαν στα ερείπια γιά καιρό. Αρκετοί Ελληνες του Ναβαρίνου αφηγούντο με υπερηφάνεια τις τρομακτικές σφαγές. Κάποιος υπερηφανεύθηκε πως σκότωσε 18 Τούρκους, κάποιος άλλος καυχήθηκε πως έσφαξε εννέα γυναίκες και παιδιά στα κρεβάτια τους
Λίγες εβδομάδες αργότερα όλοι αυτοί οι ανελέητοι φονιάδες επεδείκνυαν με υπερηφάνεια στους Ευρωπαίους εθελοντές που ήλθαν να ενισχύσουν τον "αγώνα τους", τα κατακρεουργημένα και βιασμένα πτώματα των γυναικών που είχαν πετάξει από τα τείχη. Το αποτέλεσμα ήταν να προκαλέσουν τον αποτροπιασμό των ξένων. Ο Γερμανός εθελοντής Franz Lieber αφηγείται τα αισθήματα φρίκης που προκλήθηκαν στους ξένους εθελοντές όταν οι Ρωμιοί της περιοχής τους προσκάλεσαν να βιάσουν Μουσουλμάνες που είχαν ήδη βιασθή από τους ίδιους.
Μάρτιος 1821: Ο Δεσπότης Πατρών Γερμανός καθαγιάζει τους αρματωλούς του Κολοκοτρώνη
Η μεγάλη σφαγή της Τρίπολης
The Tripolitsa Massacres
Ωχριά η τραγωδία των Καλαβρύτων
Η
Τριπολιτσά (Τρίπολη) ήταν πρωτεύουσα της Πελοπονήσου και έδρα του Τούρκου διοικητ
ή. Στις αρχές του 1821 είχε 35.000 κατοίκους, κυρίως Τούρκους, Αλβανούς, Εβραίους. Στις 5 Οκτωβρίου 1821 οι εξεγερμένοι Ρωμιοί του Μωριά που την πολιορκούσαν επί μήνες, διέπραξαν στην πόλη αυτή μία από τις μεγαλύτερες σφαγές στην ιστορία των Βαλκανίων. Κράτησε τρεις ημέρες και κόστισε την ζωή περισσοτέρων από 10.000 αμάχων Μουσουλμάνων. Κατακρεουργημένα και αποκεφαλισμένα πτώματα κείτοντο διάσπαρτα στην μαρτυρική πόλη.
Αναφέρει ο Αγγλος ιστορικός William Phillips:
"Γιά τρεις ολόκληρες οι δύστυχοι κάτοικοι της Τριπολιτσάς είχαν παραδοθή στην φρενιασμένη μανία ενός όχλου που τον αποτελούσαν άγριοι σφαγείς. Δεν γινόταν καμμιά διάκριση ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες ούτε στην ηλικία τους. Γυναίκες και παιδιά υπέστησαν φριχτά βασανιστήρια πρωτού θανατωθούν. Η σφαγή πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις που έκανε τον αρχηγό των ανταρτών Θεόδωρο Κολοκοτρώνη να περηφανευθή πως όταν μπήκε στην πόλη από την κεντρική πύλη οι οπλές του αλόγου του δεν πατούσαν στο έδαφος. Η θριαμβευτική του διαδρομή ήταν στρωμένη με χιλιάδες κατακρεουργημένα πτώματα αμάχων."
Την τρίτη ημέρα της σφαγής 2.000 Μουσουλμάνοι κυρίως γυναικόπαιδα, οδηγήθηκαν σε μία γειτονική χαράδρα και θανατώθηκαν ανελέητα σαν ζώα. Σύμφωνα με τους Βρετανούς συγγραφείς St. Clair και Howarth αλλά και επίσημα έγγραφα του Φόρεϊν Οφις, όλοι αυτοί οι δύστυχοι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί αφού πρώτα του έκοψαν χέρια και πόδια. Εγκυες γυναίκες υπέστησαν τα πιό εξευτελιστικά βασανιστήρια. Δύο χιλιάδες ψυχές, κυρίως γυναικόπεδα, οδηγήθηκαν γυμνοί στον τόπο ενός φρικιαστικού μαρτυρίου.
ΘεΟδωρος ΚολοκοτρΩνης
Ο ΜΕγας Ενοχος
Μετά την απίστευτη θηριωδία της Τρίπολης οι ελάχιστοι επιζήσαντες που διέφυγαν στην ύπαιθρο σε κατάσταση λιμοκτονίας, αποτελούσαν στόχο των ανταρτών που εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε κατάσταση φρενίτιδας και τους πυροβολούσαν σαν θηράματα. Εμπνευστής και αυτουργός των φοβερών αυτών ωμοτήτων ήταν ο αρχηγός των εξεγερμένων Ρωμιών Θεόδωρος Κολοκοτρώνης που πήρε κορυφαία θέση στο πάνθεο των ηρώων της Ελληνικής ιστορίας. Βοηθός και πρωτοπαλλήκαρο ήταν ο ανεψιός του Νικηταράς ο επονομαζόμενος "Τουρκοφάγος", διαβόητος στην ιστορία γιά βαρβαρότητες κατά των Μουσουλμάνων
Κολοκοτρώνης και Οτσαλάν: Βίοι παράλληλοι δύο αδίσταχτων σφαγέων. Ο θανατοποινίτης Αμπντουλάχ Οτσαλάν βαρύνεται με τον σφαγιασμό 50.000 αμάχων Τούρκων στις ανατολικές επαρχίες
Ενας Πρώσσος αξιωματικός περιγράφει τα γεγονότα που ακολούθησαν την πτώση της Τριπολιτσάς ως εξής: "Μιά πανέμορφη νεαρή Τουρκάλα, πίό όμορφη και από την μυθική ωραία Ελένη, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τον ανεψιό του Κολοκοτρώνη, ένα άλλο αγόρι με μιά θηλειά στον λαιμο διαπομπεύθηκε στους δρόμους της πόλης, στην συνέχεια ρίφθηκε σε ένα χαντάκι και πετροβολήθηκε. Πρωτού ακόμα ξεψυχίσει το έδεσαν σε ένα δοκάρι και το έκαψαν ζωντανό".
Τρία άλλα Τουρκόπουλα σιγοψήθηκαν στην φωτιά μπροστά στα μάτια των γονιών τους. Στην διάρκεια ωμοτήτων ο αρχηγός της εξέγερσης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δικαιολογούσε τις βαρβαρότητες των στρατιωτών του λέγοντας: "Βρισκόμαστε σε πόλεμο και οτιδήποτε μπορεί να δικαιολογηθή...".
Ευρωπαίοι αξιωματικοί που παραβρέθηκαν στην άλωση της Τριπολιτσάς, μεταξύ των οποίων ο συνταγματάρχης Thomas Gordon, υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες και περιέγραψαν αργότερα με κάθε λεπτομέρεια τα ανατριχιαστικά γεγονότα που διαδραματίσθηκαν στην μαρτυρική πόλη. Ο συνταγματάρχης Thomas Gordon αισθάνθηκε τόσο μεγάλο αποτροπιασμό που παραιτήθηκε από την θέση του στο στρατόπεδο των Ελλήνων. Ενας νέος Γερμανός φιλέλληνας, ο δόκτωρ Wilhelm Boldemann, δεν μπόρεσε να αντέξει τις σκηνές φρίκης και αυτοκτόνησε με δηλητήριο.
Οι σφαγές στην Ακροκόρινθο
The Acrocorinth Massacres
Στα τέλη Ιανουαρίου του 1822 περισσότεροι από 1500 Τούρκοι και άλλοι Μουσουλμάνοι της πολιορκούμενης Ακροκόρινθου συμφώνησαν να παραδωθούν με τον όρο να τους επιτραπεί να ναυλώσουν σκάφη που θα τους μετέφεραν στην Μικρά Ασία. Ωστόσο την ώρα που περίμενανα τα πλοία, αντάρτες υπό την ηγεσία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη έπεσαν επάνω τους και τους κατέσφαξαν. Λεπτομέρειες του τραγικού αυτού γεγονός περιγράφηκαν αργότερα από έναν Γερμανό αξιωματικό που ανέφερε μεταξύ άλλων:
"Οι Ελληνες αντάρτες κράτησαν ζωντανές τις όμορφες Μουσουλμάνες για να τις πουλήσουν σαν σκλάβες. Τα χρήματα κατέληγαν στις τσέπες των αρχηγών τους όπως ο Μαυροκορδάτος"
Ο Μαυροκορδάτος πούλησε τις γυναίκες στον καπετάνιο ενός Βρετανικού πλοίου. Ενας Ιταλός εθελοντής ονόματι Brengeri, πηγαίνοντας στην Κόρινθο βρήκε το πτώμα ενός Τούρκου και δίπλα να οδείρονται την γυναίκα και το μωρό του σε κατάσταση λιμοκτονίας. Ο Ιταλός τους έδωσε μερικά χρήματα γιά να αγοράσουν τροφή και συνέχισε τον δρόμο του. Λίγα αργότερα άκουσε δύο πυροβολισμούς.
Ελληνες στασιαστές είχαν σκοτώσει την γυναίκα και το μωρό της για να τους πάρουν τα χρήματα.
Λίγο αργότερα ο Brengeri είδε μερικούς Ελληνες να εξοντώνουν μιά τετραμελή οικογένεια Τούρκων αποτελούμενη από αντρόγυνο και δύο παιδιά. Λίγο πρωτού σκοτώσουν την γυναίκα οι επαναστάτες ξέσκισαν το φερετζέ που φορούσε γιά να δουν αν είναι όμορφη. Ο Brengeri μπήκε ανάμεσα και παρακάλεσε να την λυπηθούν. Εκείνοι ζήτησαν 50 πιάστρα και όταν ο Ιταλός τα έδωσε την άφησαν ζωντανή.
Μετά την κατάληψη της Ακροκόρινθου, ένα ζευγάρι πεινασμένων Τούρκων προσπάθησε να περισώσει το παιδί τους δίνοντας αυτό σε έναν Ελληνα. Εκείνος τράβηξε ένα τεράστιο μαχαίρο και αποκεφάλισε το παιδάκι εξηγώντας σε έναν Γερμανό αξιωματικό που προσπάθησε να τον σταματήσει πως "...Είναι καλλίτερο να προλαμβάνουμε έναν Τούρκο να μεγαλώσει...".
Μέχρι το τέλος του 1822 η Ελληνική εξέγερση κόστισε την ζωή σε περισσότερους από 50.000 άμαχους Μουσουλμάνους της Πελοπονήσου. Οσοι επέζησαν πωλήθηκαν σκλάβοι.Αυτοί που σκοτώθηκαν σε μάχες μεταξύ των αντιπάλων παρατάξεων ήσαν ελάχιστοι.
Brutalities in Acropolis
Ωμοτητες στην Ακροπολη
Στις 21
Ιουνίου 1822 οι πολιορκούμενοι επί μήνες στην Ακρόπολη Τούρκοι, παραδόθηκαν λόγω λιμοκτονίας με την υπόσχεση χριστιανών κληρικών ότι δεν θα πάθουν τίποτα. Παρ' όλα αυτά θανατώθηκαν επί τόπου εκτός από ελάχιστους που διασώθηκαν με την παρέμβαση ξένων Προξένων. Στους δρόμους της Αθήνας 400 άοπλοι Μουσουλμάνοι κατακρεουργήθηκαν με τον πιό βάρβαρο τρόπο.
Σύμφωνα με περιγραφές Βρετανών ναυτικών οι επαναστάτες συνήθιζαν να βασανίζουν τους αιχμάλωτους Τούρκους πάνω σε πλοία μακρυά από την ακτή. Ενας Ολλανδός, ο Anemat, περιγράφει πως είδε Ελληνες ναυτικούς να κόβουν σε κομμάτια Τούρκους αιχμάλωτους και τα ρίχνουν στην θάλασσα. Ο Ολλανδός χαρακτηρίζει τους Ελληνες ως "δειλούς και βάρβαρους"
Οι σφαγες στο Δερβενακι
The Dervenaki Massacres
Το καλοκαίρι του 1822 Τουρκικός στρατός προερχόμενος από τα βόρεια εμφανίσθηκε έξω από τον ισθμό της Κορίνθου γιά να συντρίψει την εξέγερση. Η αυτοαποκαλούμενη "προσωρινή ελληνική κυβέρνηση" που είχε εγκατασταθή στο Αργος εγκατέλειψε την πόλη και προσπάθησε να υποχωρήσει προς την ακτή για να διαφύγει με πλοία.Την ακολούθησαν χιλιάδες πανικόβλητοι Ρωμιοί του Αργους καθώς μέσα στο χάος που δημιουργήθηκε οι ίδιοι πολέμαρχοί τους άρχισαν να τους ληστεύουν. Σε μερικές ημέρες τα εφόδια του Τουρκικού στρατού εξαντλήθηκαν και άρχισε υποχώρηση προς την Κόρινθο. Εκεί στα ορεινά περάσματα στο Δερβενάκι έπεσαν σε ενέδρα ατάκτων του Κολοκοτρώνη και χιλιάδες Τούρκοι εξοντώθηκαν ανελέητα. Πολλά χρόνια αργότερα οι ταξιδιώτες έβλεπαν σωρούς κόκκαλα που ανήκαν στους σφαγιασμένους Τούρκους.
ΦρικαλεΟτητες στο ΝαΥπλιο
The Nauplia brutalities
Τον
Δεκέμβριο του 1822 ήλθε η σειρά του Ναυπλίου. Η οχυρωμένη Ακροναυπλία πολιορκείτο από μήνες και οι δύσμοιροι κάτοικοι σέρνονταν πάνω σε πτώματα παιδιών που είχαν πεθάνει από ασιτία. Σκελετωμένες γυναίκες έψαχναν γιά τροφή στους υπόνομους μέσα στις ακαθαρσίες. Σύμφωνα με τον Γερμανό αξιωματικό Kotsch που είχε έλθει σαν εθελεοντής και βρισκόταν έξω από το κάστρο, οι Ρωμιοί πολιορκητές έπιασαν έναν χριστιανό παπά γιά τον οποίον είχαν υποψίες ότι διατηρούσε σχέσεις με τους Μουσουλμάνους. Τα μαρτύρια στα οποία υποβλήθηκε ξεπερνούν κάθε φαντασία. Αρχικά του ζεμάτισαν τα δάκτυλα με καυτό νερό και του καψάλισαν τα νύχια. Στην συνέχεια τον έθαψαν στο χώμα μέχρι τον λαιμό και περιέχυσαν το κεφάλι του με σιρόπι γιά να μαζευθούν μύγες. Πέθανε έπειτα από έξι ημέρες μέσα σε φριχτή αγωνία.
Οι πολιορκητές έπιασαν έναν Εβραίο καθώς προσπαθούσε να διαφύγει , τον γύμνωσαν και έκοψαν τα γεννητικά του όργανα. Επειτα τον έσυραν γύρο από την πόλη και τον κρέμασαν σε περίοπτη θέση. Οταν η Ακροναυπλία παραδόθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1822, ακολούθησε ανελέητη σφαγή όλων των κατοίκων. Τα κομμένα κεφάλια σχημάτισαν πυραμίδα. Ο Ναύαρχος Hamilton που έφθασε στο λιμάνι του Ναυπλίου με το πολεμικό σκάφος HMS Cambrian, έσωσε μερικούς Μουσουλμάνους και Εβραίους από βέβαιο θάνατο. Ακολούθησε λαφυραγωγία της κατεστραμένης πόλης από τα στίφη των πολιορκητών.
Οι επαναστάτες προσέφεραν δώρο στους Ευρωπαίους αξιωματικούς δύο νεαρές, κορίτσια Μουσουλμάνων. Εκείνοι τα μετέφεραν στην Αθήνα και τα παρέδωσαν στους Πρόξενους που τα έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη ελεύθερα. Εξω από το Μεσολόγγι οι επαναστάτες έπιασαν ένα Τουρκικό πλοίο με 150 Αλβανούς Μουσουλμάνους που παραδόθηκαν με την υπόσχεση ότι δεν θα τους πειράξουν. Με προσωπική εντολή του Μαυροκορδάτους σφαγιάσθηκαν μέχρι τον τελευταίο αφού πρώτα απογυμνώθηκαν από τα τιμαλφή τους.
ΔολοφονΙες φιλελλΗνων απΟ τους Ιδιους τουΣ Ελληνες
Murdering even Grecophils
Οι βαρβαρότητες που διέπραξαν οι Ελληνες "επαναστάτες" ξεπέρασαν κάθε όριο με τον φόνο ορισμένων από τους ξένους Γκρεκόφιλους (Φιλέλληνες) που είχαν έλθει από το εξωτερικό γιά να βοηθήσουν την επανάσταση. Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου τον Δεκέμβριο 1822, μερικοί Ελληνες οδήγησαν μιά ομάδα ξένων φιλελλήνων σε κάποια σάουνα που υπήρχε στην πόλη. Ο ιδιοκτήτης της σάουνας περίμενε να γδυθούν και στην συνέχεια τους δολοφόνησε για να πουλήσει τα ακριβά ρούχα τους.Οι δύστυχοι φιλέλληνες δεν μπορούσαν να φαντασθούν την τραγική μοίρα που τους περίμενε.
Το όργιο της γενοκτονίας που διαπράχθηκε στ
ην Πελοπόνησο τερματίσθηκε όταν δεν υπήρχαν άλλοι ζωντανοί Τούρκοι να εξοντωθούν. Ομως ο εφιάλτης των ανατριχιαστικών σκηνών που βίωσαν οι ξένοι εθελοντές που ήλθαν να βοηθήσουν την "επανάσταση" τους καταδίωκε και μετά την επιστροφή τους στην Ευρώπη στις αρχές του 1823. Οι προσδοκίες που είχαν από τους Ελληνες διαψεύθηκαν τραγικά. Οι πρώην Φιλέλληνες άρχισαν να μισούν τους Ελληνες επειδή τους εξαπάτησαν όταν τους προσκάλεσαν να συμμετέχουν στον "ευγενή" τους αγώνα. Παρά το ότι δέχθηκαν πιέσεις από τις Ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού άρχισαν να περιγράφουν σε βιβλία τις συγκλονιστικές τους εμπειρίες. Χαρακτηριστικά είναι αυτά που έγραψε ένας ξένος εθελοντής:
"Αναγκάζομαι να γράψω αυτά για να προλάβω άλλους να κάνουν το ίδιο λάθος που έκανα και εγώ. Οι σύγχρονοι Ελληνες δεν είναι σαν τους αρχαίους. Πρόκειται γιά μιά απαίσια και βάρβαρη φυλή χωρίς αισθήματα ανθρωπιάς"
Η Οθωμανική αυτοκρατορία εντέδρασε με καθυστέρηση πολλών μηνών στην εξέγερση του Μωριά. Οταν τα Τουρκικά στρατεύματα άρχισαν να παίρνουν μέτρα γιά την κατάπνιξη της εξέγερσης οι Ευρωπαίοι φιλέλληνες χαρακτήρισαν τις στρατιωτικές ενέργειες σαν "Τουρκική βαρβαρότητα κατά των Χριστιανών". Η Δύση που είχε κλείσει μάτια και αυτιά εμπρός στην εξολόθρευση των Τούρκων της Πελοπνήσου, άρχισε να επικρίνει τις αντιδράσεις των Οθωμανών Αρχών.
Η παρακάτω "φιλελληνική" προκήρυξη μοιράσθηκε στο Αμβούργο τον Αύγουστο του 1821
"Εκκληση στην Γερμανική νεολαία Ο αγώνας γιά ανεξαρτησία και θρησκεία των Ελλήνων μας καλεί να πάρουμε τα όπλα. Ο αθρωπισμός και το καθήκον επιβάλουν να βοηθήσουμε τους ευγενείς Ελληνες που είναι αδέλφια μας. Πρέπει να θυσιάσουμε το αίμα και την ζωή μας γιά αυτόν τον ιερό αυτόν αγώνα. Το τέλος της Μουσουλμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη πλησιάζει. Η Ελλάδα η πιό όμορφη χώρα της Ευρώπης πρέπει να σωθή από τα τέρατα που την κατέχουν. Εμπρος να συμμετάσχουμε στον αγώνα με όλες τις δυνάμεις μας. Ο Θεός είναι στο πλευρό μας διότι ο αγώνας μας είναι ιερός, είναι ένας αγώνας ανθρωπισμού, ένας αγώνας γιά ανεξαρτησία και θρησκευτική ελευθερία"
Ωστόσο οι μαρτυρίες των Ευρωπαίων εθελοντών που επέστρεφαν στην πατρίδα τους σχετικά με τα αιματηρά γεγονότα της Πελοπονήσου, έγιναν αντίδοτο της ελληνικής προπαγάνδας όπως αυτή εκφράσθηκε μέσω των λεγόμενων "φιλελλήνων". Αρκετοί Γάλλοι αξιωματικοί που επέστρεψαν στην Μασσαλία τον Απρίλιο του 1822 περιέγραψαν του Ελληνες ως " Αχρείους, Δειλούς και Αγνώμονες". Ενας Πρώσσος αξιωματικός που είδε με τα μάτια του τις σφαγές στην Ακροκόρινθο έκανε την ακόλουθη έκκληση στους εθελοντές:
"Εκεί κάτω στην Ελλάδα θα βρείτε μόνο θάνατο, αθλιότητα και αγνωμοσύνη. Μην πιστεύετε τι σας λένε στην Γερμανία και την Ελβετία, πιστέψτε αυτά που σας λέω εγώ, ένας παλιός μαχητής"
Ενας άλλος Πρώσσος αξιωματικός έγραψε τα εξής:
"Το πνεύμα της αρχαίας Ελλάδας έπαψε να υπάρχει. Στα μέρη που γεννήθηκε ο Σόλων, ο Σωκράτης και ο Δημοσθένης επικρατεί τυφλός φανατισμός. Οι δίκαιοι νόμοι της αρχαίας Αθήνας έχουν αντικατασταθή από τον βαρβαρισμό. Οι Ελληνες δεν τηρούν τις απατηλές υποσχέσεις που έδωσαν στο εξωτερικό"
Ο Σεβασμιότατος John Hartle, που βρισκόταν στην Ελλάδα το 1826 γράφει τα εξής στο βιβλίο του "Ερευνες στην Ελλάδα και την Ανατολή:
"Οι Τούρκοι υπέστησαν τρομερές ωμότητες από τους Ελληνες επειδή αρνήθηκαν να γίνουν Χριστιανοί"
Σε όλη την διάρκεια της εξέγερσης των Γκρεκών, οι κυβερνήσεις Βρετανίας, Γαλλίας και Ρωσσίας βοηθούσαν κρυφά τους επαναστάτες στέλνοντας όπλα, χρήματα και στρατιώτες. Ιδιαίτερη βοήθεια δόθηκε στον τομέα της κατασκοπείας με την αποστολή ξένων πρακτόρων γιά συγκέντρωση πληροφοριών.
Η ΕγκαθΙδρυση του ΕλληνικοΥ κρΑτους
Το 1825 η κατάσταση άλλαξε καθώς η στρατειά του Ιμπραήμ Πασά, γυιού του κυβερνήτη της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή Πασά, άρχισε να ανακαταλαμβάνει την Πελοπόνησο. Τον Απρίλιο 1826 όταν ο Τουρκικός στρατός κατέλαβε την Τριπολιτσά, το Αργος, την Καλαμάτα και το Μεσολογγι, ξεσηκώθηκαν κατακραυγές κατά της Τουρκίας στην Ευρώπη. Στις 4 Απριλίου 1826 η Αγγλία και Ρωσσία υπέγραψαν Πρωτόκολλο στην Αγία Πετρούπολη και συμφώνησαν να παρέμβουν υπέρ των Ελλήνων. Λίγο αργότερα προσχώρησε στην συμφωνία και η Γαλλία.
Στις 6 Ιουλίου
1827 υπογράφηκε το πρωτόκολλο του Λονδίνου που έθετε τις βάσεις εγκαθίδρυσης και αυτονομίας του νεοελληνικού κράτους. Στις 20 Οκτωβρίου 1827 ο ενωμένος στόλος των φιλελληνικών κρατών κατεναυμάχισε τον Τουρκικό στόλο στο Ναβαρίνο. Στις 3 Φεβρουαρίου 1830 υπεγράφη το τελικό πρωτόκολο του Λονδίνου βάσει του οποίου καθορίσθηκε επίσημα η ίδρυση του ελληνικού κράτους (χάρτης αριστερά) με όρια που περιλάμβαναν την Πελοπόνησο και την Στερεά Ελλάδα (Ρούμελη). Ενα χρόνο αργότερα πραγματοποιήθηκε η υλοποίηση του Πρωτοκόλλου και εγκαθιδρύθηκε η Ελλάδα σαν κράτος γιά πρώτη φορά στην ιστορία. Το 1832 το στέμμα του νέου κράτους προσφέρθηκε στον γυιό του βασιλέα του Βαβαρίας πρίγκηπα Οθωνα.
Το νεοσύστατο ελληνικό κρατίδιο με αρχικό πληθυσμό 850.000 κατοίκους, τήρησε απ' αρχής επιθετική πολιτική κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και αργότερα κατά της Τουρκίας. Με διαδοχικές επεκτάσεις άρχισε να μεγαλώνει καταλαμβάνονατς και προσαρτώντας Οθωμανικά εδάφη με αποκορύφωμα την Μεγάλη Αντιτουρκική εκστρατεία του 1919-1922 στην διάρκεια της οποίας προσπάθησε να καταλάβει ολόκληρη την Τουρκία.
Στην διάρκεια της παραπάνω κατ' ευφημισμό αποκαλούμενης "Μικρασιατικής εκστρατείας" που κατέληξε σε πανωλεθρία, διαπράχθηκαν εξ ίσου φοβερές ωμότητες κατά του αμάχου πληθυσμού της δυτικής Ανατολίας. Δυστυχώς και πάλι η Χριστιανική Δύση υποστήριξε την επιθετικότητα των Ελλήνων και έκλεισε τα μάτια στις βαρβαρότητες που διαπράχθηκαν.
Η εδαφική επέκταση της Ελλάδας άρχισε το 1864 (χάρτης δεξιά) με την προσάρτηση των Επτανήσων και συνεχίσθηκε αδιάκοπα μέχρι το 1947 με την προσάρτιση των Δωδεκανήσων που ανήκαν στην ηττημένη Ιταλία του Μουσολίνι. Η Ελλάδα επεκτάθηκε συνολικά εννέα φορές σε βάρος της Τουρκίας, της Βουλγαρίας και της Ιταλίας, τις περισσότερες φορές με πόλεμο. Οι πληθυσμοί των περιοχών που προσαρτήθηκαν δεν ρωτήθηκαν ποτέ εάν επιθυμούν την συνένωση με την Ελλάδα. Αποτέλεσμα χιλιάδες νεκροί και τραυματίες, πόνος, λεηλασίες, κύματα προσφύγων προς τις παραπάνω χώρες χωρες και απώλεια των περιουσιών τους.
ΕΠΩΔΟΣ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΩΝ
Devoted to unknown Muslims perished by Christian Greeks
"It is in remembrance of Allah that the heart finds rest"
"Μονάχα στην σκέψη του Θεού βρίσκεται η γαλήνευση της καρδιάς "
Κοράνι 13:28
| |
| Scoring disabled. You must be logged in to score posts. | |
| | |
|
|
