“Güvenebileceğim iki amelim var!”
Hazret-i Dücane’nin şehid düştüğü Yemame savaşında, Müseylemet-ül Kezzâb’ın
kırkbin kişilik ordusundan yirmi bini imha edilmiş, fakat müslümanlardan da
iki binden ziyade şehid verilmişti. Bunun üçyüzaltmışı Muhâcirden, bir o
kadarı da Ensârdan ve kalanı da Tabiînden idi. Şehid olanların içerisinde
yetmişten ziyade hafız vardı.
Ebû Dücâne hazretleri cesaret ve kahramanlığı kadar da fazilet sahibi olup,
hiç kimseye kötülük düşünmez ve boş ve faidesiz şeyler ile meşgûl olmazdı.
Zeyd bin Eslemi diyor ki, Ebû Dücane hazretleri hasta idi ve yüzü nurla
parlıyordu. Huzuruna gelenlerden birisi “Bu yüzünüzün böyle nurlu olmasının
sebebi nedir?” diye sordu. Buyurdu ki: Güvenebileceğim beni kurtaracak iki
amelim var. Birisi, boş ve faidesiz şeyler ile meşgûl olmazdım. İkincisi
hiçbir müslümana kalbimde en küçük bir kötülük bulundurmazdım ve hiçbir
müslümana kötülük düşünmezdim.
Ebû Dücâne hazletleri anlatır: Yatıyordum; değirmen sesi gibi ve ağaç
yapraklarının sesi gibi bir ses duydum ve şimşek gibi bir parıltı gördüm.
Başımı kaldırdım. Odanın ortasında, siyah bir şeyin yükseldiğini gördüm.
Elimle yokladım, kirpi derisi gibi idi. Yüzüme kıvılcım gibi birşeyler
atmağa başladı. Hemen Resûlullaha gidip olanları anlattım. Buyurdu ki: “Yâ
Ebû Dücane Allahü teâlâ, evine hayır ve bereket versin!”
Sonra, kalem ve kâğıt istedi. Hz. Ali’ye bir mektup yazdırdı. Mektubu alıp,
eve götürdüm. Başımın altına koyup uyudum. Feryad eden bir ses beni
uyandırdı. Diyordu ki: Yâ Ebâ Dücâne! Bu mektupla beni yaktın. Senin
sâhibin, bizden elbette çok yüksektir. Bu mektubu, bizim karşımızdan
kaldırmaktan başka, bizim için kurtuluş yoktur. Artık seninle komşularının
evine gelmiyeceğiz. Bu mektubun bulunduğu yerlere gelemeyiz...”
Ona dedim ki, “Sâhibimden izin almadıkça bu mektubu kaldırmam!”
Cin ağlamasından, feryadından, o gece, bana çok uzun geldi. Sabah namâzını
mescidde kıldıktan sonra, cinnin sözlerini Peygamberimize anlattım.
Resûlullah buyurdu ki: “O mektubu kaldır, yoksa, mektubun acısını kıyamete
kadar çekerler.”
(Bir müslüman bu mektubu yanında taşısa veya evinde bulundursa; bu kimseye,
eve ve etrafına cin gelmez ve dadanmış olup, zarar veren cin de gider.)
|
