Bir hikâye anlatalım sizlere. Memuriyetin en alt kademesinden başlayıp silsile-i meratip yolundan yürüye yürüye, yüksele yüksele kişiye devletbaşkanlığı yollarını açan demokrasiye selâm olsun...

Hikâyemizin kahramanlarını yerleştirecek post bolluğu içinde şaşırıp da kalmışızdır. Asteğmenden alsak, korkarım askeriye hikâyeyi kendine alınır. Bekçibaşını getirip oturtsak masaya, işin içine polise hakaret iddiaları karışır. Stajyer hakimden başlasak, hele hele günümüzün şartlarında bu hepten tehlikeli. En iyisi, nahiye müdürüne selâm olsun...

Vaktin birinde ücra köşe bucakta nahiye olmuş bir beldenin müdürü varmış. Sık aralıklarla gittiği vilayette, günün birinde canı çekmiş, bir salaş meyhanesinde demlenmeyi. Birinci sınıf restoranlarda kafa bulmaktan bıkkınlıkla bir çeşni değişikliğine kalkışmış.

Eski ağıza yeni tad, dalmış bir koluk meyhanesinden içeri. Bakar ki bütün masalar ve koltuklar daha vakt-i kerahatten tutulmuş. Gözüne ilişmiş bir köşe kuytu masadaki tekil hırpani. Kılıksız berduşun teki. Yaklaşır yanına ve sorar:

“Sen nesin!”

Beriki cevap verir, kafası iki avucunun arasında:

“Hiçççç...

Müdür beyimiz celallenir. Afra tafra ile bir poz atar.

“Bak şuna ulan. Hiç imiş. Ben ise nahiye müdürüyüm. Ben ayaktayken sen oturamazsın. Kalk bakalım. Çık dışarıya ben oturacağım.

Ne yapsın üstü başı dökük hırpani. Süklüm püklüm yerinden kalkar.

“Buyur müdür bey.”

Gider. Gittikçe de koyar. Niçin kaldırılırmış? Niçin oturamasın? Niye o müdürmüş de kendisi berduşun, parasız ve kimsesizin tekiymiş? Yürür. Yürüdükçe içlenir. Kadere isyan tuzağına düşmemek için ters yüz geri döner.

Bakar ki bizim müdür bey, almış yükünü, gözler dumanlı keyf bulutlarını arşınlar. Yaklaşır yanına ve sorar kendisine:

“Sen nesin?”

“Müdür, nahiye müdürü.”

“Sonra ne olacaksın?”

“Kaymakam.”

“Peki ya sonra?”

“Vali.”

“Daha daha!”

“Belki mebus ve oradan da bakan, falan filan.”

“Geç onu aslanım. Daha sonra?”

“Olur ya Meclis Başkanı veya Cumhurbaşkanı. İşte öyle her neyse.”

“Peki onlardan sonra?”

“Hiççç...

“Ohoo. Senin hiç olabilmen için bir fırın ekmek yemen gerek. Bak ben daha şimdiden hiç’im. Senin bana ulaşmana yıllar var. Kalk bakalım çık dışarı, ben oturacağım!.

Kimisi eczacı kalfalığından, kimisi de bekçibaşılığından ve arada gazete mürettipliği ve musahhihliğinden de kalkışanlar olduğu halde silsile-i meratip’e uygun biçimde yürüye yürüye, yüksele yüksele ve de büyüye büyüye Meclis’e kadar ulaşıp mebus olmuşlar. Büyüklük ve hiç’lik hepsinin şanına lâyık. Kimisi prof., tüccar, kimisi de ağa vs...

Para bol, imkân geniş ve konfor tamam ve çorba da sıcak. Kalkıp gitmişler lokantaya. Birisi hünkâr beğendiyi çekmiş önüne. Bir diğeri fırında bıldırcını. Mekân yükünü almış ve bir kişi de koca masada tek başına oturakalmış.

Gözleri arama radarlı boşta kalmış biri hızla yaklaşır yanına;

“Kalk bakalım aslanım. Sen harici ben dahili. Hak benim.”

Hiç olabilmelerine yıllar var. Oysa sokaklar kitle halindeki hiç’lerin mekânı. Açlık, töre möre dinlemez. Korkun hiç’in öfkesinden...

Sevgili A.Ozdur!...

Yazin oldukca ders everici...Sana sahsim adina tessekkur ederim.Ancak bizim burdaki bir hic aslinda ISLAM dusmani bir PIC!...Ona bunu anlatamak gercekten
HIC!...

Selam Sevgi ve Dua Ile...