Bakışlarımızın altından kayıp giden şeyleri en saf şekilleriyle
hissetttiğimiz anlarda, perdelerin gerisinde başka yüzler, başka cellatlar
buluruz. Her ayrılıkta, hayatın öbür yüzünü, o muhteşem "ben"in yeni
adalarını keşfederiz. "Varlık"la yokluğun en kırılgan noktasında başlar
genellikle en güzel şiirlerin valsi.
Bir "yağmur perdesi"nin ardında yitik zamanların düşünü kurarız çoğu zaman.
Düşlerimiz ölür, şiirler yasaklanır, kederlerimizle başbaşa kalırız. Hayat
denen o muhteşem masalda, beyaz bir yasa bırakırız mutluluklarımızı. Ve
hergün "acılar burcu"ndan indirdiğimiz şiirlerle karşılarız hayatı...
Yasakların, korkuların bir bıçak gibi geleceğimizi kanattığı anlarda, yeni
sözler ve kendimize ait özel ölümler ararız durmadan. Ve sonsuza açılan
kapıda, harikulade delilikler ve yeni şiir tarlaları karşılar bizi...
"Ufku kapatmış" bir ormanda kimsesiz bir yürekle dansediyor yağmur..
Özgürlüklerin bir ceylan gibi vurulduğu köşelerde bütün yürekler ve
ceylanlar suskun... Hüsrev Hatemi'nin şiirindeki yolcuların geri dönüşü
kadar suskun...
Yürekler yenilmiş ve suskun, dönüşteler
Bu bezgin yolculukta başlar eğik
Orak mı tırpan mı elinde bir yaşlı adam,
Bir yaşlı adam, en önde gider.
.....................
Ufku kapatmış bir dağ, sarp ve yola dik.
Sen küçücük yüreğinle bu mâcerayı
Hep şaşıyorum ki nasıl yaşadın?
Ceylanlar vurulmuş, kurtlar nerde;
Bu acımasız zamanda onlar da vurulmuş.
Eylül artık boş yere arıyor beni. Yağmurla dansın vakti çoktan geçti.
Umutlarımızın sürgün edildiği aşklardan da, sevgili karanfillerimden de
vazgeçiyorum.
Çaresi yok, yine bu kış da en masum ve kırılgan şiirlerinden vuracaklar
şairleri... Karanfillerle dörtnala geçen beyaz bir atın yağmurlarını bile
kıskanacaklar özgürlüklerden...
Bu yüzden, yasaklanmış bütün sözcükler, korkuyla çarpan yüreklerin önünde
sıraya dizilecek durmadan.
Bu yüzden, hep kendi gelecğimizi ve aşklarımızı yakarak yaşayıp gideceğiz bu
dünyadan...
Bu yüzden, kendimizden, yalnızlığımızdan ve çaresizliğimizden utanıyoruz.
Çünkü tadı kalmadı, ne kışın, ne baharın ne de yazın... Her mevsim, bir
başka düşüncenin boynunu vuruyorlar, bilmem kaç numaralı yasaklarla.
Bu yüzden utanıyorum, her sabah aynı şarkıları, aynı marşları okuyan aynı
şehirde birlikte yaşadığım insanlardan.
Artık bu şehirden yana değilim... Eğer birgün sevinçlerim, düşüncelerim
vurulacaksa tek başıma vurulmalıyım.
Dillerin sustuğu, zihinlerin kilitlendiği şehirlerde aynı ortak coşkularda
buluşanlardan ebediyyen vazgeçiyorum..
Özgürlüklerin vurulduğu şehirlerin sevgilerinde de, sevinçlerinde de yokum.
Öleceksem, kendi şarkılarımla ölmeliyim.
Cellatların kahraman, kahramanların cellat gibi sunulduğu bu ülkede, inadına
yasaklanmış şiirleri ve şarkıları seveceğim.
SIZI ANLAMAK NE KADAR ZORLASTI..
ARAP MISINIZ SIZ IBNELER..
AHLAKSIZLAR.. OROSPU COCUKLARI..
NE VE KIM OLDUGUNUZU NASIL UNUTABILIRSINIZ?
ARAPLARIN VE ARAPLIGIN ANASINI SIKEREK BU DURUMA GELDIGIMIZI NASIL UNUTABILIRSINIZ..
ARAPLARIN ANAMIZI SIKTIGINI, BIZI ARKADAN VURDUGUNU NASIL UNUTABILIRSINIZ..
ULAN KAFASIZLAR.
NE HALE DUSTUNUZ SIZ PISLIKLER..
BI DE UTANMADAN AVRUPA KAPILARINDA DILENIYORSUNUZ SIZ CINGENELER..
SIKTIIIIIIIIIIIIRIN
PISLIKLER
SOZDE TURK'LER.........
GAFILLER.........
Scoring_Disabled_Msg Respond to this message
Author Reply
sil bakalim gundelikci hadjiiiii
(no login)
213.243.30.5 YALLAH SAHTE HACI SEN OLURSUN ANCA HADJIIII
No score for this post March 28 2003, 12:43 PM
IYICE CIVIDIN.
TAM BUSHLASHTIN.
MANEVIYATIN SIFIR.
ROBOT HADJI
HADJI THE USA-K.
SEN KIM TURKLUK KIM.
YOK YORUKMUSH YOK TURKMENMISH.
ATALARININ KEMIKLERI SIZLIYOR MEZARLARINDA.
SENI CUMLE ALEM REDDETTI.
ANCAK KICHINI YALADIGIN BUSHT VE FINO BLAYIR TARZINDA ROBOT DUYGUSUZ RUHSUZLARLA DUSUP KALKABILIRSIN.
