Geçtiğin yollardan geçiyorum diye,
Bu kadar kızmak niye?

Uykularımı alan,
Gecelerimde akan,
Gündüzlerimden sızan ışığın değil mi beni
yolumdan alan?
Canım değil mi canınla akan?

Bir tohumun peşinde yanan ateş misali
Su değil mi kovaladığın?
Yaşamın kaynağından içtiğin pınar mı
içini yakan?

Gece karanlık, gece benden,
Ne ateş ışıtacak,
Ne su yakacak...

Toprak ana kadar sarih, dingin ve engin...

Gece...

Benden...

Bir kol mesafesi uzakta özlüyorum varlığını...
Elimi uzatsam dokunabileceğim, ama elimin uzanıp yetemediği...

Tut ki,
yetse,
içinde dokunamadığım naif, kırılgan, bitap yerler ulaşamadığım...

Tüm silahlarımı kuşanarak çıktığım bu arenada, çıplak bir sana yenilmek azabım...

Gelen günle geliyor, biten günle gidiyorsun.
Her sabah doğan güneşe lanetle çıkıyorum güne...
Sanılmasın ki gecelerim huzurlu...

Geceler uzun...

Geceler benden...