BITKA KOD NIKOPOLJA , 1396.

BITKA KOD NIKOPOLJA , 1396.

Krajnje je jasno da su Srbi narod patoloskih psihopata
koji lazu sami sebe da su pobijedili na Kosovu,a redom
smaknuti bili,da je kraljevic Marko bio najveci borac
protiv Turaka,a kraljevic Marko bio turski vezir,da su
"pravoslavci" branili "krscansku Evropu" ,a ti isti
"pravoslavci" za Turke ratovali 500 godina.U tu svrhu
kao najbolji primjer treba uzeti "Bitku kod Nikopolja"
koja se odigrala sedam godina poslije Kosovske
bitke...Sa jedne strane krscanska evropska vojska,a sa
druge Turci i Srbi.

Cuveni junoslovenski historičar i intelektualac Ivan
Lovrenović u eseju Lament nad Beogradom pie o bitci
kod Nikopolja, na bugarskoj obali Dunava, godine 1396.
Ta bitka, iako za evropsku povijest kudikamo bitnija
od one Kosovske, kod Srba je sistematski preutkivana.
Lovrenović pie kako je boj na Kosovu, kojim su Srbi
(i svi drugi u bivsoj Jugoslaviji) bombardovani iz
svih izvora saznanja, od kolskih udbenika, preko
televizije do usmenog predanja, "realno, tek jedna od
etapnih bitaka u silnom nadiranju osmanslijske vojske
i ekspanziji osmanlijske drave u jugoistočnoj Evropi,
koja je u optoj istoriji tog vremena zabiljeena tek
kao oveća fusnota".

Bitka kod Nikopolja, o kojoj Srbi nisu učili nita,
deava se dakle sedam godina nakon Kosovskog boja. Do
tog trenutka sultan Bajazit (ili, kako bi bilo tačnije
izgovarati, Bajazid) pokorio je Srbiju i Bugarsku, i
sada ga historija zatiče kako nadire na vrata Ugarske.
Sigismund, ugarski kralj, okuplja vojnu alijansu
sastavljenu od francuskih, njemačkih i engleskih
vitezova. To je NATO tog vremena, i Sigismund je pun
nade pred moćnom vojskom od 120 000 ljudi. Dok čitava
krćanska Evropa gleda u njega i moli se da njegova
snaga bude dostatna da zaustavi nadiranje Turaka,
Sigismund se u Nikopolju priprema za krvavu bitku.

Naa predstava o srednjovjekovnim bitkama uveliko je
stvorena filmskim prikazima tih klanica. Objektivna
slika bila je jo surovija. Stotine hiljada tijela u
sudaru za sobom su ostavljale rijeke krvi, koje su se
kod Nikopolja ulile u plavi Dunav, raskomadana ljudska
tijela po poljima i smrt, dokle god je, kroz dim
spaljenih kuća i krike unesrećenih, dosezao ljudski
pogled.

Na trenutak se činilo da će krćani, vođeni hrabroću,
prije svega francuskih vitezova, ostvariti veliku
pobjedu protiv Bajazita, zvanog Jildirim - Munja i
tako odbraniti "krćansku Evropu". Ali sultan je bio
briljantan strateg, koji je u odsudnom trenutku
potegao svoje skriveno, a najmoćnije oruje. Na
vrhuncu bitke on na krćane puta svoju "elitnu
vojsku" - pet hiljada srpskih vitezova na čelu sa
Stefanom Lazarevićem. Srpskim despotom,a njegovim
vazalom". Hroničar dalje pie: "Dio krćanske vojske
koji uteče pokolju, potopi se u Dunavu, a dio dopade
Turskoga ropstva". Pozivajući se na američku
historičarku Barbaru Tuchman i njenu knjigu Daleko
ogledalo, Lovrenović ovako opisuje posljedice trijumfa
srpskog oruja kod Nikopolja: "Cijela tri vijeka od
tada, sve do Jana Sobieskoga i bitke pod Bečom 1683,
neće Zapad uspjeti sakupiti snage ni sloge da se
odupre Osmanlijama".

Eto,kako su Srbi branili "krscansku Evropu".