АРНАУТСКА ЖЕТВА

Збогум
Дали ова значеше за последен пат
Или што

Но мајчиното срце заигра
Зачука немирно
Зла коб го допре
Најнежното и најчуствително срце

Го допре
Мавестуваќи ја неизвесноста
Заситуваќи го
И онака презаситениот воздух
Што катадневно ја обвиткуваше
Кутрата мајка

Немирот кој се појави одникаде
Ја натера да трепери
Се додека рожбата не се врати
Од патот на неизвесноста

Подмочно се вовлекуваше
Во секоја пора од телото
Затвораќиго патот
Макар и на една искра надеж

Надеж
Која ќе го натера
Барем за миг да се смири срцето
И да и каже
Дека залудно стрепи

Но
И тоа го немаше
Одлета како ластовица есенска
Исчезна како роса утринска

Исчезна
Како што исчезна
Нешто што постоеше
Нешто што влеваше надеж

Нешто
Што на тоа срце
Му даваше сила катадневно
И го тераше весело да чука

Зарем кога кобта доаѓа
И сонцето ни го криеш господе
Месецот со магли мистични го прекриваш
Та,само овие темни облаци
Исполнети со бреме ни ги праќаш

Зарем немаме право повеќе
Да се радуваме на толите утрински зраци
Кои сакаат да не погалат
И да ни ја подарат својата топлина

Зарем немаме право повеќе
И на сјајот месечев да се радуваме
Што везден сјајеше
Во ноќта црна

Не сме толку клети и проклети
Та сега
Само некое студенило што врви
Секаде ќе допираме

И сега
Таа зла коб
Ја собра сета демонска сила
Црпеќија од адот подземен
Кој вриеше и клокотеше
Чекаќи го мигот
Или часот
Кога ќе рикне
И ќе ја покаже сета своја сила
Ќе ја покаже сета своја подлост
Сета гнасотија
Која така љуборно ја чуваше
И одмреме навреме
Само ќе им ја дадеше
На своите слуги верни
Кои етеги за возврат
Ја продадоја душата своја
Бараќи за себе земни задоволства

Тие
Млади и едри
Исполнети со живот
Понесени од младоста отидоа
Во едно ноќно непознато
Каде ги чекаше
Исчекуваше
Нешто пострашно
Погрозоморно
И од кобта зла

Нешто
Што ќе ги прекине во мигот
Кога требаше да грабаат
Да грабаат према светлината
Но мракот беше побрз
Ноќта беше полукава од денот
Земаќи го тоа
Што му припаѓаше на денот

Ноќта
Темна и ладна
Ги награди арнаутите
Со својата густина
Да го соберат арачот
И со тоа
Да се искупат
Пред своите господари
Кој етеги безгрижно
Во своите раскошни сараи
Уживаа таа ноќ
Во својот блуд

Тргнаа
Аргатите арнаутски
Носеќи ги и стегаќи ги
Во своите ладни раце
Смртоносните коси
Кои
Многу ноќи пред тоа
Ги клепаа
Точеа и остреа
Спремаќи ги за вечерашната
Арнаутска жетва

Тргнаа
Да косат и покосат
Во полето на младоста
Придружувани од мракот ладен
Млади фиданки
Кои само што расцветаа
И опојно мамеа
За нежни допири и милувања

Но смрта
Носена на косите арнаутски
Не мислеше како животот
Не носеше со себе мечти
Желби
Сонови
Ги имаше и носеше
Секаде и секогаш
Сосебе студенилото
Го носеше и оваа вечер
Кога наближуваше часот
Часот кога денот и ноќта
Се делат на половина

Часот
Кога жетварите
Ги спуштија косите толку ниско
Како би можеле да започнат
Со својата жетва
Во бујното и цветно поле

Се слушаа и ечеа ударите
Одекнуваа далеку
Додека паѓаа фиданките на земјата
Топеќија со својата врела крв
Која се разлеваше насекаде
Се разлеваше
Проколнуваќи ги крволочните жетвари
За секоја капка крф
Што се разлеа невино
Платат и претплатат со судбините
На своите идни чеда
Да се параат и распарат
Нивните срца
Како што сега се пара
Мајчиното срце
Како што сега окото мајчино
Ги пушта најжешките
Најтешките
Најцрните солзи
Како што сега гласот мајчин
Крика од болка до небеси
Додека ја милува рожбата
Со своите растреперени раце
Која сега лежеше
На одарот ладен.


КРВАВ ПИР

Виат
Виат волците крволочни
Собрани во глутница

Виат
Во ноќта на полната меселина
Гледаќи со своите закрвавени очи

Виат
Разбиваќија тишината
И тераќи ги телата на младите момчиња
Да затреперат


Виат
Чекаќи на знакот од својот предводник
Да шкртне со забите
Како би можеле да го започнат
Вечерашниот крвав пир.




ЦРВЕНИ КАРАНФИЛИ

Ако младоста пројде
И староста не дојде

Ако животот одлета
И смрта долета

Барен крфта наша
Која капна земјата ладна

Биде семе
Каде ќе пораснат
Најубавите
Најмиризливи
И најцрвени каранфили

Кои катаднево ќе цветаат
И ќе ги потсетуваат сите
На нашето постоење.



ЧОВЕК


И сега мајко
Додека ја гушкаш сликата
На својата рожба
Топејќи ја со своите жешки солзи
Кренија барем главата
Високо и гордо
За да им кажеш на злобниците
Кои сега некаде
Спкриени во некое дувло
Слават за својот привид
Дека си мајка на
ЧОВЕК






ЛУТУ ДУШИ


Ни белите пространства
Кои се овде
Таму
Секаде околу нас распослани

Ни нежната музика
Која допира до нас
Свирена од нежните харфи
На небесните ангели
Неможе да ги смири нашите души
Се додека не бидат казнети
Злите души
Кои сакаа да бидат земски богови.
















ПРАВДА



Не бараме
Да не овековечите со ореол


Не бараме
Да не воздигнувате
На пиедесталот од славата


Не бараме
Да не воспевате


БАРАМЕ
Само да биде задоволена
ПРАВДАТА


Ечеше гласот
На трите изгубени души
Кои лутаа немирно
Во ноќта црна

















КЛЕТВА МАЈКИНА



Пусти ли останале
Раце клетникови
Пусти се запустиле
Та ни лебец бел зеле
Та ни вода бистра пиеле

Што ми око сино затворија
Што парче срце скинаа
Та ми прамен побелеа
Да ни дни се бели
Да ни ноќи се црни

А што ли мајка стара
Толку клетви тешки фрла
И солзи крвави рони
Коси рујни корни
И бога моли
Во црна земја да носи

Ех судбо судбо
Зер и од бога подрено
Со љубов чувано
Во лулка топла бдеено
Сега крадеш
И сал срдба сееш

Душа клетникова
Од мајка проколнат
Чмае
И поглед во небо праќа
За прошка моли
Што во зол час
Крф чиста и невина пиел
И страсти си сладел.

















АКО ЖИВОТОТ НИВНИ
БЕШЕ КРАТОК
НЕКА ПОМЕНОТ КОН НИВ
БИДЕ ВЕЧЕН



Стихозбирката“Арнаутска Жетва“ е посветена на мистериозно погинатите полицајци
КИРИЛ ПЕТРУШЕСКИ
ЕРОЛ ГОТАК
АЦО АНГЕЛОВСКИ
Кои на 11.02.2000 год ги положија своите бесценети животи кај селото Арачиново



Стихозбирка„Арнаутска Жетва“ Никодин Чернодримски