Hi, Ik heb mijn verhaal even gekopieėrd vanaf een andere site waar een soortegelijke vraag stond, aangezien het wel erg veel is om over te typen.
Mijn oudste huilde meer dan 17 uur per dag!!! Reacties: laat dat kind toch eens huilen.... (familie) Ik stel slaaptraining voor (kinderarts die geen oorzaak kon vinden)....
Uiteindelijk wel een oorzaak gevonden. Melatonine tekort (hormoon dat je bioritme regelt, en dat bioritme regelt andere ritmes in je lijf... ook je stofwisseling) Ervoor geen consequente reacties op provocatie/eleminatie tests. Daarna WEL!! Dus toch allergisch.... Pas na 1,5 jaar oorzaak gevonden en kunnen verhelpen!
Je bent chronisch moe, kan bijna niet van je kind genieten en je relatie komt behoorlijk onder druk te staan......
Ik heb wel eens boven aan de trap gestaan met mijn oudste in mijn armen... als ik je nu laat vallen, dan ben je stil.. Ik zit zelfs nu (na bijna zes jaar) nog met tranen in mijn ogen als ik aan dat moment denk. Ik heb het gelukkig niet gedaan, want ik kon haar echt niet missen. Ze huilde niet voor niets, er moest iets aan de hand zijn. Ze had pijn. En na heel lang radeloos zoeken en heel veel bezoeken aan alternatieve geneesheren/dames kwamen we er dan eindelijk achter.
We waren niet gek, ons meisje had echt zoveel gehuild en had zoveel kramp gehad.... De entingen hebben er ook geen goed aan gedaan, ze ging bij de eerste spugen (en echt bij elke voeding) bij de tweede werd ze twee weken lang bijna aphatisch en kon ze niet meer in de box (daarvoor vermaakte ze zich af en toe wel vijf minuten). Na een nosodekuur van de homeopaat, kon dat gelukkig allemaal weer wel!
Toen ze eenmaal wat kon zitten in de box ging het gelukkig wel wat beter, ze kon zichzelf afleiden, had niet constant mij daarvoor nodig... Maar nog sliep ze ontzettend slecht.
Als ik foto's terugkijk zie ik dat haar gezichtje zo getekend is door slaaptekort, ze heeft de eerste anderhalf jaar geen diepe slaap gehad. Alleen hazeslaapjes van nog geen half uur.
Nu pas bij mijn derde merk ik dat door slaaptekort de krampjes nog heftiger worden...
Mijn tweede begon hetzelfde als de eerste, maar we wisten nu waar we het zoeken moesten. Eerst melatonine aangevuld, toen na drie maanden de borstvoeding laten opdrogen (ze zoog niet krachtig genoeg, waardoor ik moest kolven om productie op peil te houden) en ben hypoallergeen gaan geven, dit was al beter maar nog niet helemaal. Toen dieetvoeding Nutramigen en ze kon eindelijk normaal slapen!
Met mijn derde heb ik geluk, ben wel weer op hypoallergeen dieet (ivm borstvoeding) en ik voeg langzaam stoffen toe. Tot nu toe is dit eindelijk een "normale" baby. Ze slaapt 's nachts goed (heeft ook al een tijd doorgeslapen, maar door laatste groeispurt is ze 's nachts weer wat onrustiger en wil dan 1 ą 2 voedingen). Overdag is ze nu vrij veel wakker, maar wel rustig en tevreden.... Zo heb ik de eerste drie maanden nog nooit meegemaakt!
Kortom, ik snap heel goed hoe jij je voelt. Ik had gelukkig nog mijn echtgenoot die niet om de problemen heen kon, immers ook 's nachts was het bal (zou het door de naam komen?) Hij is op een gegeven moment de ziektewet ingegaan (reed bijna zijn bus tegen een boom aan van vermoeidheid). En kon toen gelukkig wat bijspringen. We zijn ploegendiensten gaan draaien om het hoofd boven water te houden. Ook had ik gelukkig een hele lieve buurvrouw die heel goed zag wat er aan de hand was. Zij heeft nooit gezegd: laat maar eens huilen (zoals mijn familie zei) maar ze zei: geef maar even hier, ga ik wel even heen en weer lopen, kan jij even lekker douchen!
Mijn kind uit handen geven, kon ik ontzettend slecht.... maar mijn buurvrouw nam haar ook niet mee. Bleef bij ons in huis en deed alles wat in haar macht lag om mijn meisje te troosten. Dat had ik nodig.
Als jij dus het idee hebt dat er meer aan de hand is, zou je best wel gelijk kunnen hebben. Kinderartsen hebben niet alle wijsheid in pacht en soms moet je echt verder zoeken wil je uiteindelijk een oorzaak vinden. Heel veel succes en vertrouw op je eigen gevoel! Jij kent je kind het beste!
Groetjes Nynke
|